De afgelopen week van mijn hand op Marketingfacts: De markt lijkt in beweging en google en microsoft schijnen hun pijlen op de markt van arbeidsmarkt communicatie te richten. Berk opent ondertussen een frontale aanval op de big 4 in de accountancy wereld onder het motto: wij hebben een betere privé-werk balans en Accenture reageert op een verkeerde manier op eerdere postings rondom een gebrek aan onderscheidend vermogen.

Met al het gedoe rondom ‘teveel macht voor aandeelhouders’ nu eens een positief bericht van aandeelhouders activiteiten. De grootaaneelhouder van koffie en zadenhandelaar Alanheri (klein, maar beursgenoteerd) heeft geen decharge verleent. Alanheri heeft ook geen goedkeuring gekregen voor de jaarrekening van het bedrijf.

Oftewel: zorg eerst dat je je ‘zooi’ op orde krijgt en dan mag je verder. Kijk, dat is een positieve invloed van activistische aandeelhouders (nu heet het ineens een beleggingsfonds en geen hedge fund, maar het principe is vergelijkbaar).

Nadat eerst AKZO haar farma dochter Organon verkocht voor héél veel geld (11 miljard), Google flink aan het kopen is en Microsoft wil praten met Yahoo over een overname, nadat Yahoo eerst Right media over heeft genomen, komt het FD vandaag met berichten dat Philips klaar is voor een miljarden overname en dat Warren Buffet’s investeringsbedrijf (Berkshire Hathaway) alleen nog kijkt naar olifanten voor overnames. Philips zou klaar zijn voor miljarden overnames en Berkshire Hathaway heeft 46 miljard dollar in kas en kan dus gemakkelijk bedrijven overnemen van boven de 50 miljard. Buffet is het type dat investeert in sterke consumentenmerken, elektriciteit en olie en verzekeringen. Wat dat aangaat kan Aegon zomaar een prooi worden dus.

Het is nog lang niet gedaan met de onrust, het overnemen, fuseren, splitsen, weer overnemen, etc. May we live in interesting times.

Is het soms nodig om mensen tegen zichzelf in bescherming te nemen? Ik ben er normaliter principieel tegen. Iedereen weet zelf heel goed wat goed voor hem of haar is en kan zelf het beste besluiten of iets kan of niet.

Toch kom je soms dingen tegen waardoor je gaat twijfelen zoals het nieuws vandaag dat Kim Clijsters op een leeftijd van 23 jaar stopt. Ze stopt omdat ze ‘opgebrand’ is, fysiek het niet meer aan kan, steeds kwetsuren heeft en de spieren stram zijn.

Dit nadat eerder ook tennisgrootheid Martina Hingis op 22 jarige leeftijd vanwege vergelijkbare problemen stopte. Hoewel ze, na 3 jaar rust, op 25 jarige leeftijd (inmiddels anderhalf jaar geleden) weer terug gekomen is in het WTA circuit.

Dit soort gevallen doen mij de vraag stellen of het inderdaad niet van belang is om mensen tegen zichzelf in bescherming te nemen. Zoals jonge tennnisspeelsters die te vroeg beginnen en daardoor te snel opgebrand zijn omdat het lichaam eenvoudig wel fysiek niet in staat is al op die leeftijd dergelijke belasting aan te kunnen. Hingis begon op 14 jarige leeftijd aan een professionele loopbaan, Clijsters was ‘al’ 16. For the record: De WTA heeft de regels aangescherpt m.b.t. debuteren van 14 jarige, maar het zou misschien wel veel strakker moeten.

Maar ook jonge voetballers, zoals Leonardo (nu Ajax) en Fabregas, die op jonge leeftijd naar een ander land gaan om daar de jeugd te doorlopen, met alle gevolgen van dien. Is het niet beter om deze jongens in eigen land op te leiden? Desnoods dat clubs, zoals Ajax in Zuid Afrika, een eigen afdeling opzetten?

En hoe zit het in het bedrijfsleven? Hoewel het bewezen is dat jongeren die snel carrière maken doorgaans betere managers zijn dan mensen die pas op latere leeftijd verantwoordelijkheid krijgen voor personeel, moet je je afvragen of we niet ook hier mensen tegen zichzelf in bescherming moeten nemen. De momenten dat we eisen dat men het hardste werkt (carrière momenten van net voor 30 tot begin 40) zijn toevallig ook de momenten dat de meeste mensen met jonge kinderen zitten. Burn out, sabbaticals, enzovoort kunnen het gevolg zijn. Ook financieel is het vaak vreemd dat we op latere leeftijden, als we minder uitgaven hebben (kinderen studeren niet meer, etc) wel hogere pensioenpremies als bedrijf moeten betalen, maar niet meer mogen vragen van werknemers. Een logische regeling zou zijn dat een werkgever in de jonge jaren een groter percentage betaald en dat juist laat afnemen naarmate men ouder wordt.

Ik twijfel steeds meer aan mijn ‘we kunnen wel helemaal voor onszelf zorgen’ principe. Misschien moeten we een aantal zaken toch anders regelen om mensen meer tegen zichzelf in bescherming te nemen. Niet kleinerend, maar oprecht geïnteresseerd in het welzijn van de mens.

In mijn trainingen praat ik graag en met passie over de kracht van sociale netwerken. De inzet voor b.v. recruitment doeleinden. Ik word wel eens een evangelist genoemd. Als ik spreek over de mogelijkheden zit er in elke zaal bijna wel een wijsneus die dan na verloop van tijd zegt: ja, maar als ik dus al mijn medewerkers vraag om zich aan te melden, kunnen anderen ze ook vinden. Dat moet ik dus niet doen. Waarop mijn antwoord (excuus voor de slechte vergelijking, ik sta open voor een betere) meestal is: ja, je kan ook met je armen omhoog proberen een Tsunami tegen te houden, maar ik geef je weinig kans.

De rechten industrie denkt daar nu anders over. Kort samengevat: er is een code gestolen, die is nu vrij op het internet. Daarmee kan je DvD’s kraken die tot voor kort als onkraakbaar werden geacht. De rechten organisaties willen deze code van het internet verwijderd hebben, maar vergeten dat dat nagenoeg onmogelijk is. Google zou alle zoekresultaten moeten verwijderen waarin dit staat (technisch onmogelijk zo schijnt), maar ook social nieuwssite Digg (waarop het Nederlandse Nujij b.v. is gebaseerd) is gesommeerd dit eraf te halen.

Interessante aan deze case is dat hoewel Digg hier in eerste instantie mee akkoord ging, de gebruikers simpelweg het niet accepteerde en berichten bleven aanmelden. De CEO van Digg is op zijn blog duidelijk: goed, de kracht van sociale netwerken is machtiger dan die van advocaten. Jullie zien ons liever mogelijk ten onder gaan dan te buigen, wij hopen er het beste van.

Wat dit voor mij aangeeft is dat de kracht van sociale netwerken echt niet meer te stoppen is. Netwerken in alle vormen, samen gebracht in de digitale wereld. Er is nog een wereld te winnen.

Een al ouder bericht over een lachwekkend interview op een carrièrebeurs is nu ook opgepakt door molblog. De grote vraag die u zichzelf moet afvragen: weten uw mensen wat ze erop moeten antwoorden? Wat is uw onderscheidend vermogen? Waarom werken mensen voor uw organisatie?

Dat heet samengevat employer branding (of arbeidsmarkting zoals ik dat genoemd heb).