Vandaag ontving ik een e-mail met de vraag mee te doen aan het Intermediair Arbeidsmarkt imago onderzoek van Interview NSS. De aanhef hiervan was in ieder geval erg professioneel: Geachte heer, mevrouw Bas Haterd, van de,

Ik ben helemaal voor personaliseren, maar als je het doet, doe het dan goed. Als je geen geslacht weet, verwerk het er niet in. En tussenvoegsels… de naam zegt het al.. horen tussen je naam in.

Dat is net zoiets als bedrijven die teveel sollicitaties hebben en daarom in hun auto reply zetten:

Because we get such a lot of applications every day, we’re sorry to say that we can’t contact everyone individually, so if you’ve not heard from us within two weeks, please assume that we don’t have the right job for you right now.

Geeft je ook meteen een warm gevoel, niet?

Ook deze opmerking onder het mom van ‘arrogante kandidaten’ vond ik opvallend.

“Zat banen waar mensen gericht op kunnen schrijven. Die moeite nemen ze niet. Ze sturen algemene open brieven. Dan moeten wij er maar een passende vacature bij zoeken”, aldus Tie Schellekens, woordvoerder van het havenbedrijf.

Nee, dat heeft niets met arrogantie te maken. Dat is de nieuwe manier van de nieuwe generatie. Of eigenlijk, zo oud als de weg naar Rome, namelijk open sollicitaties. Alleen nu vanuit de optiek: bewijs als bedrijf maar dat je me serieus neemt als kandidaat.

Wel interessant: de visie van recruiters op 2012. Men ziet niche jobboards belangrijker worden. En dan komt de branchevereniging van de watersport na de zomer met een eigen jobboard gekoppeld aan hun site. Slimme zet, dat zouden meer branche verenigingen moeten doen.

Oh, en om op een lichte noot te eindigen. In China worden advertenties altijd vertaald, maar soms is het goed daar toch eens naar te kijken voor je een banner ophangt.

Al schrijvende voor het boek over online personal branding ben ik tot de ontdekking gekomen dat een aantal sites veel meer mogelijkheden heeft dan ik wist. De groepen die je in Flickr kan aanmaken bijvoorbeeld. Nu zie ik daar niet super veel activiteit in, maar onder het mom: practice what you preach ben ik er ook mee aan de slag gegaan.

Een groep Outdoor Recruitment aangemaakt, waarin alle foto’s geplaatst kunnen worden van wervingsacties en advertenties die buiten de deur plaatsvinden. Waarom? Omdat er internationaal volgens mij veel van elkaar te leren valt. Dus maak een foto (met je mobiel), post die b.v. via Mobypicture online en voeg hem toe aan deze groep. Live and learn.

What is the world comming to? Als ik word beschuldigd van SPAM en criminele activiteiten.

Natuurlijk was deze man een beetje boos. Mijn blog collega en zakenpartner Marc had ze ‘aan de schandpaal’ genageld wegens SPAM. En dat vonden ze natuurlijk niet leuk. Dus de reactie is te verklaren, wie vind zichzelf nu een crimineel? Volgens mij zelfs Willem Holleeder niet.

Maar ik kom dus zoveel weken later een interessant profiel tegen op Linkedin van iemand die expliciet in zijn profiel heeft staan: op zoek naar een nieuwe baan. Dat klinkt goed, heeft ervaring in beide sectoren die ik van belang vind. Dus even een persoonlijke e-mail aan wijden, inderdaad op zijn zakelijke adres. Dat was namelijk makkelijk te vinden (via wie-o-wie) en een e-mail adres is altijd persoonlijk, toch?

Helaas blijkt de goede man zijn nieuwe baan gevonden te hebben. En leest zijn oude baas nu zijn e-mail. Voelt al vreemd aan bij mij, en al helemaal als je dus enkele van die e-mails ook nog publiceert op het internet om iemand anders af te branden.

Maar laat ik mijn punt maken, want waarom is wat ik gedaan heb per definitie geen spam en wat Bigfellow doet dus wel? Dat is simpel. Eén e-mail, persoonlijk en gericht, kan nooit SPAM zijn. Eén van de essentiële onderdelen van SPAM is namelijk… bulk. En nu kan je discussies hebben over bulk (volgens mij begint dat boven de 10, anderen vinden boven de 10.000), maar één individuele, persoonlijke mail is nooit SPAM.

Vacature SPAM is per definitie onpersoonlijk (en dan bedoel ik dus niet dat als je de naam automatisch invoegt dat het persoonlijk is). Een individuele e-mail kan dus nooit spam zijn en als je daadwerkelijk matched met iemand zal die ook bijna altijd op prijs worden gesteld.

Daarbij verwijs ik ook meteen naar mijn stuk over het benaderen van bloggers (en mijzelf), waar ik stelde dat zomaar een persbericht inderdaad niet op prijs wordt gesteld. Een mailtje dat duidelijk in gaat op wat ik doe en mij aangeeft waarom we er beide gelukkig van worden kan natuurlijk altijd.

Ik schrijf een boek, zoals al eerder vermeld. Samen met Huub en Tom schrijf ik Personal Brand.nl deze zomer. En we schrijven dat deels online, liefst samen men anderen. Daarom publiceren we al hele stukken online op onze site. Gisteren heb ik, naast de interviews, ook mijn eerste stukken online gezet waar ik tevreden genoeg over ben. Het zijn nog draft versies, dus er is nog (hopelijk niet al te veel) aan te schaven. Maar de introductie personal branding via sociale netwerksites en personal branding via linkedin staan nu live. Net als Personal branding via Xing en via Hyves.

Een interessante vraag: hoe waardeer je iemand die blogt? Hoe kan je als bedrijf waarde toekennen aan iemand die, namens het bedrijf of privé, tijd stopt in bloggen. Als bedrijf kan je daar de vruchten van plukken. Zo’n persoon is vaak snel een personal brand, wordt gevraagd voor interviews, op lezingen, etc. Maar één foutje, één kritische noot naar het bedrijf en we zagen hem vaak bij de enkels af. Hoe maak je voor senior management inzichtelijk wat de waarde is van een corporate blogger? Ik heb in het artikel één idee gegeven, maar er moeten volgens mij veel meer mogelijkheden zijn!

Tja, ik had het kunnen weten. Als je Marlooz Interviewt voor je boek personal brand.nl, dan kom je op video. En aangezien Marloes een video column op viva.nl heeft, sta ik nu dus op Viva.nl.