Vrijdag 25 november was de derde TEDxAmsterdam, in de stadsschouwburg net als in 2010. Een geweldige ervaring, met vele prachtige verhalen. De complimenten waren er in veelvoud, daar waar de 2010 editie nog wel wat kritieken kreeg.

Ik ben als vrijwilliger betrokken bij het event en mocht er derhalve ook bij aanwezig zijn. Een veel gehoorde vraag is: hoe kom je nu eigenlijk aan een kaartje? Je kan er namelijk geen kopen, hoewel het event niet gratis is, het is onbetaalbaar…

Er zijn meerdere manieren om aan een kaartje te komen natuurlijk. Zoals ik het doe, een jaar lang veel tijd en energie stoppen in het meehelpen organiseren. Inmiddels is het team 120 man/vrouw groot, waarbij we ook meer mensen hebben die ‘iets’ willen doen dan er nog werk is.

(meer…)

Ik geloof sterk in fixed price opdrachten. Je spreekt van te voren af wat je doet en voor welk bedrag je dat gaat doen. Veel meer dan opdrachten op uurtarief.

Vanuit Het Nieuwe Werken is uurtarief ook iets heel vreemds eigenlijk. Je zou kunnen stellen dat een organisatie die zich laat afrekenen op basis van uur * tarief per definitie niet aan HNW doet. Immers heb je als organisatie geen enkele incentive om efficiënter te werken. Je krijgt namelijk je uren betaald, niet je werkzaamheden.

Een veel gehoord argument is dat het allemaal niet zo makkelijk is en ik ben het er mee eens dat het niet altijd makkelijk is. Ook ik doe nu, voor de tweede keer sinds ik ondernemer ben, een klus op basis van uurtatief. Interim werk dus. Waarom? Beide keren is dit omdat de opdrachtgever de totale scope van de opdracht niet goed kon inschatten en definiëren.

Zelf ben ik dus een groot voorstander van fixed price opdrachten. Vaak hoor ik van collega ZP’ers (zelfstandig professionals) dat als je vaak verkeerd zit omdat je opdrachtgever het er niet mee eens is en je dus extra werk moet doen. Grappig genoeg overkomt mij dat zelden. Lever ik zoveel beter werk? Of ben ik beter in verwachtingsmanagement? Ik weet het niet, maar het overkomt mij zelden.

Het grote voordeel is wel dat het soms leidt tot hele lucratieve klussen. Recentelijk had ik een klus waarvoor de verwachting was dat er een dag werk in zou zitten. Nu zat er ook een hoop exposure aan vast, dus voor een heel net tarief hebben we een afspraak gemaakt. Mijn eerste voorstel heeft mij nog geen 2 uur gekost en het was zo goed dat er nauwelijks kritiek kwam vanuit de opdrachtgever. Totaal nog een uur aan wat overleg besteed en klaar. Zeer interessante opdracht dus als je het per uur berekend.

Natuurlijk gaat het ook wel eens mis en daar kan je niet altijd iets aan doen. Ik heb één opdracht gedaan waarbij een andere leverancier er op allerlei momenten met de pet naar gooide. In totaal heb ik denk ik 4 keer het aantal uur besteed dan begroot was (want ja, de berekening is nog steeds wel gebaseerd op uren). Dat kan gebeuren, deels is dat natuurlijk altijd je eigen fout, soms kan je daar niet alles aan doen. Als je echter de vruchten plukt van efficiënt werk, en ook dat doe ik, zitten dit soort klussen er ook tussen.

Voor mij is fixed price ‘the way to go’. Niet altijd, soms kan het echt niet of is het te lastig om alles te definiëren. Aangezien we echter projectmatig werken in de meeste organisaties is het afspreken van vaste fee’s voor een project eigenlijk niet meer dan normaal denk ik, en derhalve de toekomst.

Op HNWb heb ik de afgelopen weken enkele artikelen geschreven rondom dit thema. De één ging over andere banen, andere organisaties, anders werken. De ander was getiteld: verslagen door de middelmatigheid. Beide hebben betrekking op hetzelfde thema, iets wat één van mijn grote inspiratiebronnen Seth Godin omschreef als: de eeuwige recessie.

Je hebt twee type recessies. De één is een cyclische. De basis daarvan is eigenlijk heel eenvoudig uit te leggen. Het gaat goed met de economie, we consumeren veel, dus denken ondernemers (en vooral managers van ondernemingen) daar meer aan te kunnen verdienen. Dus investeren ze sterk in productiecapaciteit, tot het moment dat er een overschot komt. Dan dalen de prijzen, dan dalen de marges, hebben we teveel productiecapaciteit, vallen er bedrijven om, worden mensen werkloos, gaan we minder consumeren en de cirkel is omgedraaid. Even heel kort samengevat.

Wat we nu meemaken in het financiële bestel is echter iets heel anders. Dit is geen cyclische recessie, dit is een fundamentele verandering. Eén die overigens volkomen logisch is en die we al jaren hebben zien aankomen. Het heeft te maken met de verschuiving van macht in de wereld. Elke keer als de macht fundamenteel verschuift in de Wereld, van Nederland naar Groot Brittannië na onze gouden eeuw en van Groot Brittannië naar de Verenigde Staten is dat gepaard gegaan met een crisis en een oorlog.

Nu verschuift de macht van de Verenigde Staten naar China, India en wat we verder de ‘opkomende economieën’ noemen. Typerend is ook de houding van China en Brazilië rondom het Europese noodfonds. Natuurlijk willen we wel helpen, als we meer zeggenschap krijgen binnen het IMF en de Wereldbank. De crisis gaat om de verschuiving van macht die al jaren aan de gang is.

Echter is er nu een ‘perfect storm’, want er is nog een grote verandering gaande. Namelijk die van type werk dat we doen. De automatisering waarvoor we zo bang waren in de jaren ’80, we zouden geen werk meer over hebben want robots deden het straks allemaal, is nu daadwerkelijk aan de gang. Veel banen verdwijnen, door outsourcing, maar vooral door automatisering.

Veel van deze banen, productiewerk bijvoorbeeld, verdwijnen niet vanwege een cyclische recessie. Deze komen nooit meer terug. Hetzelfde geld voor advertentieverkopers van kranten, net zoals er al jaren geen huis-aan-huis encyclopedie verkopers meer zijn. Voor hen is het geen cyclische recessie, maar een eeuwige recessie. Die banen komen niet meer terug.

Nu is het Chinese teken van crisis een combinatie van de tekens van gevaar en kans. Ja, er is een groot gevaar voor veel mensen, deze verandering biedt echter ook kansen. Om een ander Chinees gezegde aan te halen:

when the winds of change are blowing, some people are building shelters, others are building windmills.

Het kan u bijna niet ontgaan zijn, afgelopen week ging HEMA de fout in op de website, tenminste, zo zegt men. Een taart van 4 euro stond ineens voor 0 euro op de website, gratis te bestellen.

De vraag is natuurlijk, was dit een fout of een heel slim bedachte actie? Het haalde zelfs het 8 uur journaal, media aandacht die je niet kan kopen!

Als het een bewuste actie is kan ik niet anders zeggen dan: werkelijk briljant bedacht. Als je de taart gratis weg zou geven zou het niet half zoveel aandacht hebben gehad en was het effect geen 10% geweest.

Als het een oprechte fout is geweest hebben ze het briljant gecounterd. Iedereen een coupon geven voor een gratis taart geeft je een goodwill die je niet kan kopen, naast de enorme hoeveelheid e-mail adressen die men heeft verzameld.

Een actie die hoe dan ook briljant is wat mij betreft. Als het allemaal opzet is geweest is het briljant gepland, als het een fout is heeft HEMA gewoonweg fantastisch werk geleverd in het omgaan met deze fout.

De opmerking van de woordvoerster over de vraag of het een hack zou kunnen zijn was natuurlijk ook ge-wel-dig:

”Nee, dan hadden ze vast wel een andere taart uitgekozen”

Bij de nieuwe website van Calco-It ben ik in een dubbelrol betrokken geweest. Of eigenlijk een driedubbele rol.

Eerst heb ik samen met Calco hun positionering op de arbeidsmarkt vastgesteld. Als IT detacheerder zit men in een redelijk overvolle vijver van ‘vergelijkbare organisaties’. Tenminste voor de buitenwereld, voor de potentiële werknemers. Al snel was het mij duidelijk dat dit niet het geval was, Calco is een zeer uniek bedrijf. Ik kom bij redelijk veel IT bedrijven over de vloer en nog nooit heb ik een bedrijf als Calco meegemaakt. Dat was dan ook de positionering: anders.

Nu claimt elk bedrijf dat het anders is, dus het doel was dit te laten voelen (visueel ontwerp) alsmede het bewijs aan te leveren. Mijn rol bij de website was dat ik het functioneel ontwerp heb gemaakt (wat moet er op de website, waar moet dat staan, hoe moet het functioneren) alsmede de projectleiding heb gedaan bij de ontwikkeling ervan.

In dit geval is (door Calco) gekozen het design en de ontwikkeling door één partij te laten doen: Onstuimig uit Amersfoort.

Visueel ontwerp

Bij het visueel ontwerp is er duidelijk voor gekozen om het anders te doen dan anders. Zowel de kleuren zijn niet wat je bij de meeste IT bedrijven ziet. Doorgaans is een IT website redelijk wit en zeker niet heel kleurrijk. Dat is die van Calco wel. Er lopen vier kleuren in de bovenste header door elkaar, die random afwisselen (alleen de homepage is altijd blauw). Dit onderstreept de basisgedachte van ‘anders’ en de secundaire waarde ‘kleurrijk’.

Ook is er gekozen voor een filter over de foto’s die de medewerkers een soort ‘grunge’ look geven. Wederom anders dan je bij de meeste IT bedrijven tegen komt.

Bewijsvoering

Anders en kleurrijk zijn twee waarden die je in een visueel ontwerp makkelijk kan doorvoeren, maar het moet natuurlijk wel kloppen bij hoe het bedrijf echt is. Aangezien ik zelf de strategie en het employer brand heb voorgesteld (en dit is dus overgenomen door het bedrijf) klopt dit ook echt. Echter, mijn woord stelt natuurlijk niet zoveel voor bij de meeste IT’ers, dus je hebt bewijs nodig.

Eén van die bewijzen is de achtergrond van de medewerkers. Bij Calco heeft namelijk 70% van de instroom in de Masterclass geen IT vooropleiding. Dat is al anders, maar het zijn ook in veel gevallen geen techneuten van oorsprong. Dat maakt het een zeer kleurrijk gezelschap. Hoe leven je dat bewijs dan aan? Wij hebben gekozen voor een tag cloud met daarin alle vooropleidingen (die niet IT gerelateerd zijn). Dit is gebaseerd op de echte instroom in het afgelopen jaar.

Natuurlijk is dit niet het enige dat telt, maar het is een aardig stukje bewijslast om te laten zien dan Calco echt anders is dan andere IT organisaties.

Leuke extra’s

Omdat Calco dus heel veel mensen aanneemt die geen IT studie hebben gevolgd hebben ze een hele zware selectieprocedure met een hele zware assesment. Daar houdt men zich ook heel strikt aan en de assesment niet halen is niet aangenomen worden.

Een behoorlijk deel valt af tijdens deze assesment. Daar communiceert men heel open en eerlijk over, want anders krijg je heel veel negatieve reacties achteraf. Goed verwachtingsmanagement bij strenge selecties is essentieel. Om kandidaten toch niet teveel angst in te boezemen hebben we een voorbeeld van enkele vragen die in de assesment zouden kunnen voorkomen in quiz vorm op de website gezet.

Hiervoor hebben we geen dure ontwikkeling laten doen, maar de bestaande quiz engine van Quiz Control gebruikt. Hierdoor kunnen we tegen minimale kosten de vragen (met antwoorden en feedback) op een leuke manier weergeven.

Een dergelijke interactieve quiz is voor kandidaten veel aantrekkelijker dan een vast vragenlijstje op een website zetten of enkel zeggen dat het een zeer zware assesment is.

Natuurlijk is het slechts voor voorbeeld, maar dat is natuurlijk ook de bedoeling. Kandidaten moeten een gevoel krijgen bij de assesment, wat kan ik verwachten, ben ik er wel geschikt voor?

Een ander leuk klein iets dat we in de site verwerk hebben is het sollicitatie-proces. Je kan op drie manieren solliciteren, per mail, via een formulier of met je Linkedin profiel. De keuze is geheel aan de kandidaat en boven en onder elke vacature wordt deze mogelijkheid gegeven.

Conclusie

Calco is een website die met relatief weinig budget gemaakt moest worden. Hoewel dit bepaalde mogelijkheden iets heeft beperkt hebben we er toch een bijzondere site voor neer gezet. Iets waar Calco na enkele maanden al naar eigen zeggen de vruchten van plukt. Het rendement op advertenties en aanwezigheid op evenementen is sterk toegenomen sinds de nieuwe site live is.

De AKZO F1 Facebook Challenge vind ik in concept erg mooi. De uitwerking had beter gekund, waardoor er denk ik veel kansen zijn blijven liggen.

Het mooie aan de Challenge is dat men een prijs heeft bedacht die niet heel veel kost, wel heel erg waardevol is voor de winnaar en ook erg goed past bij het product. Als sponsor van het McLaren Mercedes F1 Team die ook de verf daarvoor levert is dit een typisch geval van ‘recht in de doelgroep’.

Het concept is dus erg mooi. De uitwerking had beter gekund, aangezien de aandacht die het nu heeft opgeleverd minimaal is en er dus veel employer branding mogelijkheden zijn blijven liggen. Ik had het hele stemproces bijvoorbeeld omgedraaid, waarbij nu de long list (alle 1.300 aanmeldingen) door recruiters zijn teruggebracht naar 10. Op die 10 mag de massa dan stemmen wie mag gaan. Ik had juist ‘de massa’ de voorselectie laten doen om vervolgens de 10 overgebleven kandidaten door de recruiters te laten beoordelen.

Het concept om sponsoring in te zetten voor werving en een prijs te pakken die heel dicht bij je core business zit, maar ongelofelijk waardevol is voor de winnaar, is iets waar ik altijd erg enthousiast van word.

Een project waar ik groot respect voor heb is de wervingssite van Klap Assuradeuren: Werken bij Klap. Deze site kreeg dit jaar niet voor niets een eervolle vermelding op Digitaal-Werven. Zoals de jury het omschreef: ze zijn niet de beste, maar ze hebben wel het hart van alle juryleden verovert. Klap geeft aan dat een goed idee en goede mensen veel belangrijker zijn dan budget, want de site is zonder enig budget gemaakt, met puur interne middelen.

Al eerder schreef ik op RecTec een review van Klap en de enige conclusie die ik kan trekken is: gewoon ongelofelijk goed. De video’s zijn bijvoorbeeld zelf gemaakt. Je ziet dat ze niet super professioneel zijn, maar de manier waarop ze gemaakt zijn is gewoon goed. Er straalt, zoals één van de Digitaal-Werven juryleden het prachtig verwoorden, een ‘do-it-yourself punk rock mentaliteit’ van uit die gewoon aanspreekt.

De wervingssite van Klap is een mooi project waar de mensen van Klap erg trots op mogen zijn. Gewoon een prachtige site, een goed idee, goed uitgevoerd. Ze hebben zich niet laten tegenhouden door beperkte middelen, dat lijkt ze juist meer motivatie te hebben gegeven. Een gaaf project dus.