Respect verdienen

Afgelopen week was de Dutch Work Innovation Day, een event dat ik, met behulp van o.a. Henk Ritmeester, heb georganiseerd over innovatie in werk. Verschillende onderwerpen passeerde de revue, waarover ik reeds een verslagje heb geschreven. In het bijzonder was toch één sessie die bij mij blijft hangen, het laatste interview van de dag met ex HR directeur van ABN AMRO, Pauline van der Meer Mohr.

De aanleiding voor dit interview en een beetje de hele opzet van het event was een opmerking op personeelslog n.a.v. een artikel in het NRC. Zelf ben ik altijd kritisch geweest op wat er bij ABN AMRO gebeurt is en ook hoe de HR afdeling daar zaken ‘heeft laten gebeuren’. De Prooi geeft een beeld en in veel interviews werd dit beeld bevestigd. Het feit dat Pauline zelf reageerde op deze blogs en uitnodigde tot een open dialoog deed mijn respect voor haar als persoon al sterk stijgen. Haar reflectie tijdens DWI nog meer.

Ja, er zijn fouten gemaakt. Ze had een continue knagend gevoel dat het niet klopte, de wereld van de bankiers en de top bonussen was niet die van haar. Ze had meer naar haar gevoel moeten luisteren en minder moeten meegaan in wat de bank normaal vond, zo geeft ze nu aan.

Ook geeft ze duidelijk aan dat die torenhoge bonussen nagenoeg niet in Nederland voorkwamen, het was een heel klein groepje in de VS en Londen. De G20 is een eerste mooie aanzet om dit aan te pakken, maar ze twijfelt (zoals velen denk ik) over de praktische uitvoerbaarheid.

De terugkeer van de bonuscultuur is iets dat heel erg in de cultuur van de banken verweven zit. Ze stelde dat geen van de mensen die bij de bank werkte onethisch of zo was, maar dat het blijkbaar een groepsgedrag is waardoor het nu weer die kant op gaat. Zelf deel ik toch de mening van Umair Haque dat je een groot deel van deze mensen zal moeten vervangen om een cultuurverandering te krijgen, immers blijkt het met de huidige mensen niet te lukken. Waar je die vandaan zou moeten halen, de wedervraag van Pauline, heb ik ook geen idee van. Eén ding staat in ieder geval vast, er zal in die sector serieus wat moeten veranderen. Misschien als er meer diversiteit in de raad van bestuur komt, vrouwen of gewoon sensitievere mannen. Mensen die meer naar de menselijke en maatschappelijke kant van de zaak kijken.

Maar terug naar de kern van dit betoog, zelfs voor een notoire criticaster als ik, iemand die zeer rechtlijnig is in zijn handelen, ben ik om. Hoewel ik haar mening niet op elk onderdeel deel heeft ze mijn respect verdiend met de openheid en het reflecterend vermogen dat ze aan het daglicht heeft gesteld. Groot respect, dat is het enige wat ik hiervoor kan hebben.