Omdat er in mijn inmiddels ruim 1450 volgers heel veel mensen zijn die ik niet ken (niet in het echte leven en ook niet virtueel) is het interessant om te zien in welk hokje deze mensen me zetten en waarom ze me dus blijkbaar volgen. De Twitter lists geven dus een mooi overzicht van je personal brand, waarbij de nuance gemaakt moet worden dat het enkel de positieve kant van je personal brand is.

In totaal sta ik op 79 lijsten op dit moment, maar dat schommelt van dag tot dag (soms komen er bij, soms wordt ik er van verwijderd). Veel van deze lijsten zijn ‘conversationalist’ (dynamische lijsten van mensen met wie en over wie degene die de lijst gemaakt heeft praat) en IRL (in real life, mensen die ik dus echt ontmoet heb). Die laatste heeft ook een aantal varianten (zoals b.v. real people, wat als ik de personen ken die die term gebruiken een hele dubbele betekenis heeft, namelijk in het echt ontmoet, maar ook ‘authentieke mensen’).

Welke namen hebben de lijsten waarop ik sta dan? Wat is mijn personal brand? Hoe vaak wordt ik in bepaalde hokjes ingedeeld (waarbij de termen soms iets verschillen, maar je moet toch een beetje aggregeren):

Recruitment: 8
Marketing: 5
Social media: 11
Inspirators: 3
Auteurs: 2
Het Nieuwe Werken: 1
Bloggers: 6
Arbeidsmarktcommunicatie: 2
Mindz/Seats2Meet: 3
Lifehacking: 3
Personal Branding: 1
Ondernemer: 3
Naamlooz: 2

Daarnaast heb ik nog een aantal eenlingen, zoals Influencers unified communications (zal vast met Het Nieuwe Werken te maken hebben), Mannen naar mijn hart (van @puur, iets waar ik trots op ben tussen te staan), gezellige internet nerds, VIP followers (m.b.t. de Amstel Gold Race, die snap ik nog niet helemaal) en nog wat persoonlijke dingen zoals friends.

De conclusie: ik sta vooral bekend als Social Media, Recruitment en Blogging in Twitter. Logisch en kan ik goed mee leven, hoewel de categorie arbeidsmarktcommunicatie wat mij betreft veel te laag is. Daar moet ik me dus meer op toeleggen, ik voel me namelijk veel meer een AMC man dan een recruiter.

Opvallend is hoe weinig ik sta in categorieën als personal branding, ondanks personal brand.nl.

De nuance moet natuurlijk weer gemaakt worden dat bepaalde groepen weer veel meer twitter gebruiken dan anderen. Het is logisch dat er meer lijsten social media zijn dan b.v. ondernemer. Omdat de steekproef nog niet breed genoeg is, moet dit allemaal met een korrel zout genomen worden. Toch geeft het een beeld van het beeld dat mensen van mij hebben.

Nu is het nog wachten voor mij om toegevoegd te worden op een list: levensgenieters, dat is eigenlijk de enige lijst die ik echt mis in dit rijtje….

Afgelopen week werd vast een preview artikel geplaatst op M&L, het magazine van Managementboek.nl. We staan aan het begin van een nieuwe arbeidsrevolutie was de titel van het interview en het raakt denk ik heel goed de kern van het boek.

Nu sta ik met het nieuwe boek, dat dus pas over 3 maanden uitkomt, in de most wanted lijst van M&L. Daar ben ik erg trots op natuurlijk. Zeker gezien de tientallen tot honderden managementboeken die elke maand uitkomen, is in de top 5 van hoogste verwachtingen staan van dit vakblad iets wat niet voor iedereen gegeven is.

Het boek kan natuurlijk al besteld worden.

De afgelopen weken met de verhoren van de commissie de wit naar de crisis heb ik zo vaak terug moeten denken aan één van zijn fameuze uitspraken: “We cannot solve our problems with the same thinking we used when we created them.”

We kunnen de problemen die we hebben gecreëerd niet oplossen met dezelfde lijn van denken die we gebruikte om ze te creëren. En toch, toch hoor ik niets anders dan dat. Jan Hommen, ongetwijfeld een verschrikkelijke slimme man, stelde dat ze de risico analyse afdeling heel erg veel versterkt hadden. Toch heb ik hem niet horen zeggen dat het kneusjes waren voor de crisis. Nee, het was onmogelijk om dit in te schatten en niemand had het kunnen voorzien. Toch is de oplossing, meer mensen erop zetten (die het dus de volgende keer weer niet kunnen zien aankomen).

De oplossingen zoals die er nu liggen werken dus niet, zoveel zal duidelijk zijn, tenminste, voor iedereen die niet in de financiële wereld werkt. Interessant is dat vandaag ook ‘bekend werd‘ dat het reddingsplan voor de banken in de VS niet werkt. Waarom? Omdat het feit dat de banken nu gered worden ze alleen maar meer risico doet laten nemen. Immers kan ze niets overkomen, ze zijn van te groot belang voor de economie om te laten vallen. Wederom een typisch geval van het oplossen van het probleem oplossen met dezelfde gedachtengang die het probleem in eerste instantie veroorzaakte, waardoor het probleem dus enkel groter wordt.

Wat moet er wel gebeuren dan?

Ik heb al eerder gezegd dat er fundamenteel iets moet veranderen. Begin met een totaalverbod op securisatie van leningen. Ja, dat zal de economische groei remmen, zonder meer. Echter is het ongelimiteerd geld kunnen drukken altijd door elke econoom gezien als een slecht concept en dat is wel wat securisatie mogelijk maakt. Niet door de centrale bank, maar door alle commerciële banken.

Daarnaast zal het stopzetten van securisatie waarschijnlijk tot gevolg hebben dat er meer toetreders komen in de markt, zoals de pensioenfondsen, die de eenvoudige leningen markt kunnen betreden. Een beetje concurrentie bij de grootbanken in Nederland kan geen kwaad.

Radicale maatregelen

Daarnaast ben ik voor hele radicale maatregelen. Het aanpakken van de bonussen is mooi voor de media, maar zet totaal geen zoden aan de dijk. Ik zat ook met kromme tenen te kijken hoe meneer Hommen verdedigde dat ING werknemers hun bonus niet hadden teruggeven omdat ze bijvoorbeeld hoge kosten hadden en dat als geldige reden aanvoeren schokkeerde mij als ik eerlijk ben. Een bonus is precies dat, een bonus, iets extra’s. Een goed bonusbeleid heeft altijd de mogelijkheid om die bonus niet uit te keren bij extreme omstandigheden (zeg ik als oud beloningsadviseur). Het krijgen van 10 miljard euro staatssteun omdat je anders failliet gaat lijkt me zo’n extreme omstandigheid. Ander is het geen bonus, dan is het vaste beloning die op een andere manier wordt uitgekeerd (een vaste 13e maand is bijvoorbeeld geen bonus).

De overheid zou radicale maatregelen moeten nemen tegen alle mensen die nu nog steeds ‘met de stroom meegaan’ en weer grote risico’s nemen omdat ze toch wel gered worden. Zwarte lijsten aanleggen van mensen die nooit meer in de financiële wereld mogen werken bijvoorbeeld.

Cultuur

De belangrijkste verandering zit denk ik echter in de cultuur die in de financiële wereld heerst. Want als men het dus niet had kunnen zien aankomen, waarom heeft niemand dat dan gezegd? Waarom is niemand van die afdeling die de risico’s in kaart bracht opgestaan en heeft gezegd: jongens, laten we eerlijk zijn, we weten het niet meer. Dit is niet meer goed te beoordelen. Moeten we hier dan wel mee doorgaan?

We kunnen de problemen niet oplossen met dezelfde manier van denken die we gebruikte om ze te creëren. Dus in plaats van meer mensen risico analyses te laten doen, waarvan we weten dat ze blijkbaar onmogelijk zijn, is het misschien beter om te kijken of het mogelijk is de bestaande mensen verantwoordelijker te maken voor hun eigen daden. Een cultuur te creëren waarin het mogelijk is om te zeggen: we weten het niet. Dit gaat ons boven de pet. Laten we niet investeren in iets waarvan we niet met zekerheid weten wat de risico’s zijn, ook al verdienen anderen er misschien nu veel geld mee.

De oplossingen voor een beter financieel systeem zitten niet in de marginale aanpassingen die er nu gedaan worden. De oplossingen moeten worden gezocht in een heel ander denkpatroon en persoonlijk betwijfel ik op de mensen die er nu zitten dat denkpatroon ooit zullen krijgen als ik naar de verhoren bij de commissie de Wit kijk.

Laat ik beginnen met een kleine ’side note’. Dit soort programma’s laten laten mij zien dat er behoefte is aan publieke omroep. Over een omslag maken gesproken, nog geen 5 jaar geleden schreeuwde ik: opheffen die boel. Echter geloof ik niet dat dit soort programma’s commercieel gemaakt zullen worden. Net als bijvoorbeeld de Beagle in Nederland wat mij betreft het bestaansrecht van de publieke omroep bewijst. Alleen in een heel andere bestel dan nu, waarin we met minder netten, minder omroepen en alleen dit soort prachtige programma’s toekomen.

Maar dat even terzijde latent zat er in deze eerste aflevering van deze serie iets interessants.

Eén van de grote vragen was: hoe verhoud het huidige internet zich t.o.v. de doelstellingen van open informatie beschikbaar voor iedereen?

Een belangrijk aspect dat naar voren kwam was dat het internet, misschien wel meer dan de rest van de wereld, een winner takes all mentaliteit heeft. Google is de grootste zoekmachine, met afstand. Ebay de verkoopplek voor oude meuk, zonder concurrentie eigenlijk. Amazon is de retailer van de wereld, Facebook het wereldwijde sociale netwerk en zo kunnen we nog even doorgaan. Het gros van al het internet verkeer gaat naar slechts enkele spelers. Dat was een angst die veel mensen hebben.

Toch geloof ik persoonlijk niet dat dit een groot probleem is. Niet omdat het creëren van een monopolist geen probleem is, juist wel. Ik ben niet voor niets een voorvechter voor open standaarden en dataportability. Het is geen probleem omdat het moment dat er misbruik gemaakt wordt van de macht de switch relatief eenvoudig is. Dat hebben we in de korte geschiedenis van het internet al vaak gezien.

Zoekmachines

Kijk naar de zoekmachines. Het begin met Altavista, Yahoo is een tijdlang oppermachtig geweest en in Nederland was dat ilse. Nu is het Google, maar in de VS hebben Yahoo en Bing een acceptabel marktaandeel. Wanneer het mis gaat, wanneer de kwaliteit daalt, wanneer men misbruik maakt van de macht die men gekregen heeft is het internet in staat om te corrigeren.

Sociale netwerken

Op het gebied van sociale netwerken zie je dit ook gebeuren. MySpace heeft het zwaar, maar was ooit volgens velen onverslaanbaar. Facebook bood meer mogelijkheden, zetten zijn api als eerste open en had daarmee ineens iets unieks. Hyves is nu in Nederland met 9 miljoen accounts oppermachtig en het enige wat ik hoor is dat mensen Hyves verlaten (zeggen mensen) en dat ze geen toekomst zouden hebben (ik ben er nog niet over uit). Omdat switchen zo makkelijk is, zullen organisaties wel drie keer nadenken voordat ze iets doen waar de gebruikers tegen zijn.

Het bekendste voorbeeld hiervan is denk ik wel Beacon. Facebook ging hier zo mee de mist in dat in no time het werd terggeroepen, men wist namelijk dat ze anders de deur open zouden zetten voor concurrentie. Vergeet niet, Facebook was niet de eerste, Friendster en Orkut waren ook een tijdje ‘hype’ en in Nederland had iedereen een ‘MSN Space’.

Open structuur

De open structuur van het internet en de extreem lage kosten om toe te treden maken het mogelijk dat er altijd weer een nieuwe concurrent op staat. Daarom ben ik niet zo bang van de ‘winner takes all’ sites, omdat deze niet steeds winnaars blijven. Professor Han Gerrits verwoorde het ooit mooi toen hij stelde: bij elke grote shift blijven doorgaans maar 1 of 2 spelers uit de oudheid over. Kijk naar de overstap van 5 1/4 naar 3 1/2 inch diskettes bijvoorbeeld, twee grote makers bleven bestaan, de rest ging ten onder. Hetzelfde geldt online, Yahoo en Microsoft zijn overlevers uit het eerste internet tijdperk. Namen als Lycos en Altavista, om er maar twee te noemen, zijn voor de geschiedschrijvers. Ook in de online handel zie je dat terug. Bol.com en Amazon zijn overlevers, wie herinnert zich Hot Orange nog? Of die vele andere internet warenhuizen?

Het mooie van het internet

Misschien dat de open structuur van het internet dus niet zozeer is dat er geen hiërarchie is. Niet zozeer dat er geen grote spelers zijn die relatief nog groter zijn, maar dat deze groter spelers nu worden gedwongen om te doen wat hun klanten willen, omdat de switch kosten nagenoeg nihil zijn.

Misschien dat de open structuur van het internet ook is dat er naast de mega spelers ruimte is voor miljarden hele kleine niche spelers, zodat je voor elk niche product of dienst ook een aanbieder heeft die daar zijn (bij)verdienste aan heeft. Want hoewel Ebay een heleboel balen heeft gekost, net als Craigslist, in bijvoorbeeld de krantenbranche, zijn er ook honderdduizenden, zo niet miljoenen, mensen wereldwijd die nu geld verdienen dankzij deze sites. De komende 10 jaar verwacht ik een grote opkomst van mensen die ergens in een goedkoop tropische plek gaan wonen in b.v. Midden Amerika en perfect hun leven kunnen bekostigen met online handelen.

Ik voorzie dat de oorspronkelijke gedachten van het internet, waarin de democratie veel groter zou worden dan ooit tevoren, dus uit zal komen. Alleen niet op de manier waarop de meeste het verwacht hadden, namelijk heel veel kleine spelers, maar omdat we die groter spelers dwingen te doen wat de gebruikers willen. Misschien is dat wel oprechte democratie, wel gebruik maken van de kracht van een grote organisatie, maar niet het misbruik van de macht.

Overigens (een laatste side note tot slot) had ik deze serie nooit ontdekt zonder Twitter, ik moest zelfs zoeken waar de BBC zat op mijn TV. Zo blijft het internet toch ook weer andere media goed ondersteunen

Dat heeft ook zijn nadelige kanten. Het schijnt dat er een gen is dat je aanleg voor verslaving regelt, dat gen is bij mij duidelijk sterk aanwezig. Gelukkig zijn verslavingen in mijn geval zowel naar het positieve als het negatieve toe. Zowel in het sporten als in het gamen bijvoorbeeld, beide doe ik in overdreven mate.

Het feit dat ik weet dat ik zo ben heeft een aantal gevolgen. Ik weet bijvoorbeeld dat afscheid nemen voor mij heel erg zwaar is. Ik kan niet zomaar ergens afstand van doen, tenzij het snel en hard gebeurt. Ik kan niet zomaar stoppen met een online spel zonder dat ik mezelf ook echt dwing door gewoon radicaal een punt ergens achter te zetten. Neem Hattrick, een online voetbalmanager spel dat ik al 7 jaar speelde. Eigenlijk was veel van het plezier al jaren verdwenen, maar opgeven deed ik niet. Het paste ook niet meer bij me, want ik kon niet veel hoger komen en ik was tevreden met behoud, wat tegen mijn natuur is. Afgelopen week ging er weer iets mis en heb ik radicaal besloten te stoppen, mijn hele team te koop gezet en mijn supporter (ik betaalde 20 euro per jaar voor wat extra mogelijkheden in het spel) aan een vriend te schenken. Toch merk ik dat ik nog steeds inlog en nog steeds naar het spel ga, want mijn account heb ik nog niet opgeheven. Twijfel alom, want ik ben wel een beetje verslaafd aan het spel.

Zo ook Farmville, een Facebook gebaseerd spel. Begonnen en in no time een enorme boerderij opgebouwd. Wel nu al besloten wanneer ik ga stoppen, namelijk als mijn gratis verkregen benzine op is. Nog een maandje verwacht ik. Waarom? Eigenlijk is de lol er wel een beetje af, maar als ik niet een harde deadline neerleg om te stoppen en dan meteen ook mijn farm delete, weet ik dat ik het niet doe.

Hetzelfde geldt overigens voor mijn sporten. Ruim twee jaar geleden ben ik weer fanatiek gaan sporten, sportschool en wielrennen. Er gaat nu eigenlijk geen dag voorbij zonder dat ik er aan denk, gemiddeld sport ik toch wel zo’n 3 keer in de week en ik plan zelfs mijn afspraken zo dat ik minimaal 2 keer in de week een ochtend kan sporten, waarvan in hele drukke weken één dag in het weekend kan zitten.

Wat heeft dit nu voor invloed op mijn werk? Ook in mijn werk doe ik iets goed… of niet. Recent bij een brainstorm bijvoorbeeld. Een datum prikken met veel mensen is lastig en ik had die middag een andere afspraak die ik moest proberen te verzetten. De klant gaf aan: ‘anders ga je een half uur eerder weg, dat kan ook wel’. Ik heb dat geweigerd, ik doe iets goed of niet en ik ga niet erbij zitten en op mijn horloge moeten kijken. De afspraak die middag kon verzet worden, dus allemaal blij.

Hetzelfde geldt voor lezingen of trainingen. “Trek maar een standaard verhaal uit de kast” is mij meerdere keren gevraagd. Dat doe ik dus nooit, het verhaal zal zich altijd aanpassen aan de doelgroep en de wensen van de klant. Daar betalen ze voor. Natuurlijk, er is een bepaald basis verhaal, dat is mijn visie. Natuurlijk hergebruik ik slides van andere, oudere, presentaties. Ik heb echter nog nooit een verhaal voor klant A letterlijk gekopieerd voor klant B. Geen klant is hetzelfde, dus hoe kan een training of presentatie dan hetzelfde zijn?

Sterker nog, als ik in een trainingstraject zit bij een klant verbeter ik gedurende het traject mijn training verder. Ik neem de feedback mee en de zaken die mij opvallen in het gedrag van de trainees. Op basis daarvan vervang ik voorbeelden, namen, termen en soms oefeningen.

Dat heeft ook nadelen. Zo heb ik al enige tijd een aantal business plannen liggen die maar niet van de grond komen. Niet omdat ik niet iets op kan stellen om daarmee mijn partners aan het werk te zetten, maar omdat ik gewoonweg dan ook iets heel goed wil doen en daar ontbreekt het soms aan (priori)tijd aan. Want tijd is relatief, we hebben allemaal 24 uur in de dag, het ligt er maar aan waar je die aan besteed. Het verlaten van Hattrick en straks Farmville geeft mij misschien weer de tijd om nog meer nieuwe projecten op te pakken….

Vervolgens kreeg ik een Linkedin mail van mede RecTec blogger Hugo Jan Ruts met daarin naast gelukswensen voor het nieuwe jaar een jaaroverzicht 2009. Nu dacht ik Hugo Jan een beetje te kennen, hij blogt bij mij, we zien elkaar enkele keren per jaar op events, maar al met al had hij een heleboel dingen gedaan waar ik geen weet van had. Nu houd ik op deze site op zich wel een portfolio bij (hoewel die ook niet echt up-to-date is), maar onder het motto: beter goed gejat dan slecht bedacht vind ik het wel een goed idee om hier een soort jaaroverzicht / jaarverslag 2009 van Bas van de Haterd te maken. Niet vanwege een grote egotrip, maar regelmatig hoor ik mensen vragen wat ik nu eigenlijk doe, waar men mij voor in kan huren en waar ik nu mijn geld mee verdien. Hoe beter dan gewoon te kijken waar vorig jaar mijn tijd in is gaan zitten?

Een van mijn vaste activiteiten is Marketingfacts Jobs. Ik ben partner in het jobboard achter één van de top Nederlandse marketing blogs waar ik zowel het klantcontact voor doe als de business development. Zo is er afgelopen jaar veel tijd en energie gaan zitten in een nieuw back office systeem waardoor klanten straks zelf kunnen posten, iets dat binnenkort live zal gaan.

Een activiteit die nog doorliep vanuit 2008 was het helpen met het lanceren van multiposter Broadbean in Nederland. Eind 2008 hebben we daarvoor een Nederlandse sales man aangenomen waardoor mijn activiteiten afgebouwd konden worden.

Ook ben ik de ‘updater’ bij ARA m/v, één van de arbeidsmarktcommunicatiebureaus van Nederland. Elk kwartaal verzorg ik daar een presentatie met de ontwikkelingen op online media gebied, de meest in het oog springende (internationale) campagnes die ik ben tegen gekomen, bijzondere technologische ontwikkelingen en mogelijkheden die dit biedt op het gebied van arbeidsmarktcommunicatie.

Verder heb ik dit jaar zoals altijd lezingen en trainingen verzorgd. Een trainingstraject Recruitment in sociale netwerken bij Corso, een lezing over het recruitmentproces op de nationale gemeentedag van de A+O fondsen, een lezing voor het ministerie van justitie over online arbeidsmarktcommunicatie, een lezing meten is weten voor recruiters united, VSO en ING.

In april is mijn eerste boek gelanceerd, Personal Brand.nl. Mede als gevolg hiervan heb ik over personal branding een aantal lezingen en workshops gegeven. Onder andere de Fontys hogeschool, Hogeschool Windesheim, Avans hogeschool, Freelance Factory, en PK2U heb ik dit voor verzorgd.

Ook heb ik een aantal korte adviesklussen gedaan. Zo heb ik samen met Jacco Valkenburg en Marco Hendrikse Mobillion geadviseerd voor de lancering van Recruitr. Ook heb ik Equens voorzien van adviezen op een aantal online recruitment gebieden, met name hun recruitmentsite, CRS over hun nog te lanceren nieuwe recruitmentsite en RedMax over de positionering van hun ATS software. Bij Onrecruit zit ik in de Raad van Advies, wat dus een permanente adviesfunctie is.

Ook heb ik, omdat ik mijn oude vak van event organisator nog te leuk vind, de Nationale ICT in de GGZ dag inhoudelijk vormgegeven, in opdracht van GGZ Nederland. Tevens heb ik op event gebied enkele eigen initiatieven, waarvan Digitaal-Werven de oudste en waarschijnlijk bekendste is. Daarnaast heb ik het not-for-profit initiatief Dutch Work Innovation opgestart.

Digitaal-Werven heeft dit jaar ook een spin off gekregen, in opdracht van de A+O Fondsen hebben we het ook voor alle gemeenten in Nederland uitgevoerd.

En tussendoor heb ik een nieuw boek geschreven, Werken Nieuwe Stijl, dat in april uitkomt (maar nu al te bestellen is).

Dat was wel ongeveer het verhaal van 2009. Het verhaal van 2010? Voorlopig heb ik meer dan genoeg op de plank liggen. Mijn vaste elementen als Marketingfacts Jobs en Onrecruit gaan natuurlijk gewoon door. Digitaal-Werven ook en in 2010 hoop ik wederom een nieuwe spin off te krijgen richting een specifieke branche. Zeker is al dat ik het functioneel ontwerp ga maken voor de nieuwe recruitmentsite van CRS, wat geen kleine klus is. Daarnaast ben ik nog voorzichtig bezig met het projectleiderschap van één of twee nieuwe corporate recruitmentsites, bij organisaties die hard toe zijn aan het vernieuwen van hun eigen wervingssite. Tot slot ligt het in de lijn der verwachting dat ik marketing adviseur ga worden bij een ATS, iets waar ik mijn beide vakgebieden (arbeidsmarkt en marketing) weer perfect kan combineren.

En ik heb natuurlijk de lancering van Werken Nieuwe Stijl in april, waar ongetwijfeld het nodige bij komt kijken. Tevens ben ik bezig met een groot nieuw event, in samenwerking met partners en het opzetten van 2 of 3 nieuwe bedrijven, ook samen met partners.

Het verhaal van 2010 lijkt dus nog mooier te worden dan dat van 2009, wat al een jaar was waar ik niets te klagen had.

Het is dan tijd voor een terugblik, niet over afgelopen jaar (hoewel, daar kom ik ook nog wel even op terug), maar over de eerste 10 jaar van deze eeuw.

Grootste invloed

Wie hebben de grootste invloed gehad om mijn carrière? Tja, er zijn natuurlijk een heleboel mensen die er op allerlei manieren invloed op hebben gehad. Als eerste, en dat klinkt misschien saai, maar daar staat mijn vader. Helemaal bovenaan die lijst. Hoewel inhoudelijk qua werk (lezingen, trainingen) meer in de buurt van mijn moeders oude baan zit (docent) heeft mijn vader de grootste invloed op mij gehad. Met name zijn gave om verbanden te leggen tussen ontwikkelingen die andere niet zagen heeft hij aan mij over gedragen, waar ik nu mijn ‘unieke inzichten’ mee verkrijg. Ook heeft zijn carrière (40 jaar voor dezelfde baas gewerkt) mij duidelijk aangegeven wat ik niet wilde (zeker als je kijkt hoe op het eind er dan toch geen respect is). Ook heeft het feit dat hij nooit zijn ambitie voor ondernemer echt heeft doorgezet (gezin, kinderen) heeft een grote invloed gehad op mijn keuze die stap wel en vroeg te zetten.

Verder denk ik dat Frank, Frank en Marco drie mensen zijn zonder wie ik zeker niet was geweest wie ik ben. Frank Meeuwsen, Frank Janssen en Marco Derksen gaven alle drie een lezing, in de Rode Hoed, over bloggen. Frank J vertelde me ooit dat dat zijn eerste lezing was die hij gaf over het onderwerp, maar hij maakte wel het meeste indruk op mij. Want als TPG (waar Frank J toen nog zat) het serieus oppakte, dan moest het wel iets zijn. De verhalen van Frank M en Marco maakte me ook enthousiast en zo heb ik toen HRlog opgericht. Tegelijk starter Michel Rijnders met ‘De Nationale Werkwijzer’ en die hebben we later samengevoegd tot HRlog (mijn URL, zijn technische platform). Zonder mijn blog activiteiten had ik nooit het werk kunnen doen op de manier dat ik het nu doe. Daar komt ook Marco Derksen weer naar voren, want hij gaf me de kans om ook voor Marketingfacts (nog altijd één van dé platformen in Nederland) te bloggen, waar ik nu al jaren gemiddeld een bericht per week post. Ook ben ik partner in Marketingfacts Jobs en hoewel het het verhaal van Frank J. was dat mij overtuigde de wereld van bloggers in te stappen, heeft Marco wat dat aangaat de meeste invloed gehad op mijn carrière verloop.

Dan is er ook nog Eddy Boeve, iemand die heel vroeg ‘talent’ in mij zag en met zijn netwerk en ongeëvenaarde kennis mij in de begin jaren van mijn werkende leven op allerlei gebieden heeft bijgestaan. Wij kennen elkaar vanuit de IPAN, een club die zeker ook veel impact heeft gehad op alles wat ik nu doe. Ik weet niet of ik zonder Eddy’s wijze raad de keuzes had gemaakt die ik heb gemaakt. Zo stelde hij toen ik ver gevorderd was voor een binnendienst sales functie dat hij veel meer mogelijkheden voor me zag, wat mij daarvan heeft doen afzien (ook al wilde ik heel graag weg bij mijn toenamalige werkgever).

Verder zijn er natuurlijk nog oude bazen en managers. Mijn eerste baas heeft me duidelijk laten zien hoe ik niet door het leven wilde gaan, daar heb ik alles van geleerd zoals het niet zou moeten wat mij betreft. Wel heb ik daar uiteindelijk twee van mijn beste vrienden leren kennen, beide oud stagiaires. Waarvan Daniel Schoone nu ook weer met D-Media best veel invloed heeft op mijn carrière. Zonder zijn technische inspanningen waren bepaalde initiatieven denk ik nooit van de grond gekomen, wat mij zeker geremd zou hebben als ondernemer. Naast een top accountant (Suzanne heet de mijne, een aanrader voor elke ondernemer) ben ik in mijn ‘line of work’ overtuigd dat je een vertrouwenspersoon nodig hebt in de vorm van een web developer.

Natuurlijk hebben verschillende mensen bij verschillende bedrijven ook veel invloed gehad, zo had ik zonder mijn ontslag bij Media Plaza nooit zomaar voor mezelf begonnen. Nils Rooijmans die mij mijn eerste interim klus gaf bij ilse media (twee weken na mijn ontslag) en Hank Oosterbaan die me meteen een trainingstraject liet doen bij Staffplanning over het toen nog helemaal hot en nieuwe onderwerp Recruitment via Sociale Netwerken.

Allemaal van invloed, maar toch zijn de grootste beïnvloeders, naast mijn familie (met name mijn vader) Marco, Frank, Frank, Daniel en Eddy wat mij betreft.

2009

Dan toch nog even terugkijken op 2009, want het is een uniek jaar geweest. Mijn eerste jaar waarin niet alles vanzelf ging, maar nog steeds heb ik niet het gevoel gehad dat ik het heel lastig had. De omzet is natuurlijk flink gedaald, maar uiteindelijk heb ben ik met dezelfde buffer het jaar uit gegaan als dat ik het ben begonnen. Voor 2010 liggen er al weer veel klussen op de plank en in april komt mijn nieuwe boek uit over het nieuwe werken.

Klant van het jaar

Met alle leuke dingen die gebeurt zijn in 2009, want er is echt veel leuks gebeurt wat mij betreft, zijn er twee die zakelijk gezien toch wel uniek genoemd kunnen worden, denk ik. Twee mannen die voor mij opgaan voor klant van het jaar. Ik heb besloten ze niet met naam te noemen, maar alleen het geval te omschrijven.

Het is me afgelopen jaar twee keer overkomen dat een klant vroeg of ik de factuur vast kon versturen, zodat hij kon zorgen dat deze voldaan was voor dat de het event (één keer een event, één keer een trainingtraject) aan zou vangen. Normaal verstuur ik mijn facturen altijd na afronding van een trainingstraject (events wel vaak voldaan voor event) en zelfs toen ik dit aangaf wilde hij nog steeds zonder moeite vooraf betalen, dat vroegen mijn concurrenten namelijk altijd. Klant van de maand was hij zeker en ook een goede voor klant van het jaar wat mij betreft.

De tweede is een klant die mijn ‘habits’ geleerd heeft. Hij mailt mij dus vaak: Bas, ik weet dat je vaak uitslaapt, dus ik heb je net niet gebeld, maar als je dit leest, kan je mij even bellen? Of recent zelfs met de tekst: Bas, ik zie op Twitter dat je vanmorgen nog niets getweet hebt, dus je zal nog wel slapen, bel me even als je weer wakker bent. Ook hij gaat op voor klant van het jaar wat mij betreft!

Overigens past dit dus helemaal in het nieuwe werken, want rekening houden met elkaar en elkaars werktijden en communicatie middelen inzetten waar ze ideaal voor zijn (niet synchroon communiceren per mail, als het handiger is synchroon te doen via telefoon) is de essentie van Werken Nieuwe Stijl.

Een gelukkig, inspiratievol en succesvol 2010 toegewenst. Dat de komende 10 jaar net zo goed mogen zijn als de afgelopen 10 jaar.

Werken Nieuwe Stijl heet het boek. Het komt uit in april 2010, dus een jaar na Personal Brand.nl, maar het is nu vast te bestellen voor de mensen die een groot vertrouwen in mij hebben. Bij BOL.com en Selexyz staat het al in de online etalage. Alleen via Selexyz is het nu al te bestellen, mocht je heel erg zeker willen zijn dat je het boek meteen gaat ontvangen. Ik stel het natuurlijk erg op prijs, wie weet dat ze er meer bestellen als de voorverkoop online al vroeg begint.

De komende tijd zal ik op verschillende plekken, met name de site van het boek zelf, meer over het boek vertellen. Vast enkele paragrafen online zetten die ook los gepubliceerd kunnen worden, zoals de internationalisering van kennis. Ook zullen de rest van de interviews met alle partijen die geïnterviewd zijn voor het boek op de site verschijnen en zal ik samenvattingen maken van zaken zoals die opgevallen zijn. En omdat het natuurlijk over ‘nieuwe stijl’ gaat, komt er ook een speciaal iets bij de lancering. Maar daarover later meer.

Tijdens deze ronde tafel is ook Personal Brand.nl ontstaan. Een boek dat ik in samenwerking met Huub van Zwieten en Tom Scholte heb geschreven dat heel dicht tegen Calimeromarketing aan zit, voor een iets bredere doelgroep, maar specifiek gericht op nieuwe media. Toen Karen dus recent uitkwam met haar nieuwe boek: Calimeromarketing 2.0 heb ik uiteraard een recensie exemplaar aangevraagd en afgelopen week heb ik dit boek eindelijk uitgelezen. Tijd dus voor een (persoonlijke) review.

Er zijn veel mogelijkheden om een boek te recenseren. Ik zou in kunnen gaan op de inhoud, op de verschillen met personal brand.nl of op de manier waarop het is geschreven. Ik wil de lezer van deze review iets meegeven, maar niet het hele boek samenvatten. Dus pak ik er een heel klein stukje uit wat mij het meeste is bijgebleven van het boek. Daar moet u het mee doen. Het doet het hele boek, de hele filosofie van Calimeromarketing en alle 2.0 onderdelen totaal geen recht. Daarvoor moet je als lezer het boek gewoon kopen. Het is puur wat mij bij is gebleven.

Toch wil ik een heel klein vergelijk maken om te beginnen met Personal Brand.nl. Niet op inhoud, maar op doelgroep. Calimeromarketing 2.0 richt zich volledig op de ondernemer, daar waar Personal Brand.nl zowel voor de ondernemer als de medewerker in loondienst is geschreven. Wel is Calimeromarketing 2.0 voor een veel breder spectrum aan ondernemers geschreven dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Karen kan zich fantastisch verplaatsen niet enkel in de kenniswerkers, maar ook in de groenteboer op de hoek of de leverancier van kantoorartikelen in de regio Heerlen.

Het boek biedt een heel basaal, maar extreem praktisch overzicht van alle middelen en mogelijkheden die er zijn om jezelf als ondernemer te profileren, waarbij online en offline elkaar altijd moeten versterken. Karen omschrijft in goede lekentermen hoe zaken online werken, welke waarde ontvangers ergens aan hechten en hoe je iets goed kan inrichten. Praktisch toepasbaar voor elke ondernemer.

Een bijzonder punt dat Karen aanstipt is dat er één type bijeenkomst is die je gewoon nooit mag laten schieten. Een bedrijfsopening, lustrum, receptie of ander bijzonder bedrijfsevenement van een zakenrelatie. Ook al ben je daar veel te laat, bij een relatie dien je je gezicht te laten zien. Ik geloof dat ik daar persoonlijk de afgelopen jaren enkele keren een misstap heb begaan, want ze heeft wat dit betreft gewoon gelijk.

Met betrekking tot de nieuwe media, zoekmachine optimalisatie en dergelijke heb ik er als fanatiek blogger, twitteraar en online ondernemer weinig nieuws gelezen. Maar dat is logisch, dat deel is ook niet voor mij bedoeld. Wel realiseerde ik mij tijdens het lezen hoe pijnlijk verouderd mijn eigen website is en dat deze in 2010 serieus op de schop moet. Een hele nieuw huisstijl is misschien ook niet onverstandig, want ook m.b.t. de visitekaartjes zaten er enkele zeer goede tips in.

Hoe kan het, dacht ik tijdens het lezen bij mijzelf, dat op mijn visitekaartjes nog geen Linkedin of Twitter adres staat? Daar waar ik iedereen zeg dat je online foto’s bij je profielen moet zetten omdat dit drempelverlagend werkt, waarom heb ik dat zelf niet op een ‘niet ego manier’ ook op mijn visite kaartje verwerkt? En het feit dat ik een leuke functie titel heb als professioneel bemoeial, zegt dat eigenlijk wel iets over mijn werkzaamheden?

Calimeromarketing 2.0 heeft mij weer aan het denken gezet over mijn positionering als ondernemer. Niet zozeer online, maar meer in de vorm van huisstijl, visitekaartjes en andere offline middelen. De handige tips en trucs zijn goed te vertalen naar mijn eigen situatie en hoe ik mezelf zou willen positioneren. Er is geen one-size-fits-all en Karen duwt je dus ook niet in een keurslijf, maar geeft je wel de tools om zelf na te denken over je eigen positionering als ondernemer.

Veel mensen, vooral in de financiële wereld zelf, denken dat het vooral lag aan het feit dat er slechte leningen met goede samen werden verkocht. Of dat het systeem in Amerika waarbij je als je je sleutel inleverde je ook je hypotheek inleverde het probleem waren. Nu zal ik niet ontkennen dat dit zeker meespeelde, maar de basis van het probleem zit, zoals zo vaak, veel dieper.

Maar Bas, hoor ik nu al mensen roepen, ben je nu ineens ook financieel expert? Nee, zeker niet en ik zal niet pretenderen dat ik alle ins en outs ken en de constructies volledig doorgrond. Then again, dat deden de zogenaamde financieel experts blijkbaar ook niet, anders hadden we deze crisis niet gehad. Wel denk ik terug aan mijn HAVO 4 en 5 economie lessen. Dat zouden misschien meer mensen moeten doen. Dus even een basis cursus economie (zoals het ooit was) en de gevolgen van securitisatie.

Waarom is securitisatie het probleem en zou het verboden moeten worden? En waarom is het probleem niet die slechte hypotheken van mensen? Heel eenvoudig. Er is maar één reden dat mensen zonder inkomen, zonder toekomst, zonder enige vorm van onderpand een hypotheek konden krijgen. Want naast sub prime hypotheken waren er op het hoogtepunt zelfs ‘ninja’hypotheken. No Income, No Job or Assets. Dus helemaal niets, toch een hypotheek. Waarom geef je zo iemand een hypotheek? Omdat er ongelimiteerd geld was door de securitisatie.

Spaargeld en leningen

HAVO 4 en 5 economie vertelde mij dat een bank spaargeld had en dit kon uitlenen in hypotheken. Het spaargeld moest ongeveer 20% vaak bedragen van het uitgeleende geld, zo was ooit bedacht door wijze mannen als ik me niet vergis. Je kon als bank dus 5 keer zoveel uitlenen als je binnen had. Dit gaf al de mogelijkheid tot geldcreatie (immers, elke euro werden er 5 uitgeleend), maar niet ongelimiteerd.

Securitisatie van de leningen maakte dit echter wel ongelimiteerd. Want plots kon je dat uitgeleende geld van de balans afhalen en aan iemand anders verkopen. Dan was het ineens een beleggingsproduct en dus geen uitgeleend geld meer, maar…. een asset. Dus waarde, dus mocht je het meetellen bij het onderpand voor uit te lenen bedragen. Dus door een boekhoudkundige truc werden uitgeleende gelden ineens assets. Ergens blijf ik het bijzonder vinden dat niemand ooit heeft bedacht dat dit niet goed kon blijven gaan.

Het feit dat er nu ineens mogelijkheden waren tot ongelimiteerd geld drukken door commerciële banken (niet nationale banken) gaf de aanzet om meer en meer leningen uit te geven. Daardoor zijn er dus slechte leningen ontstaan, welke vervolgens ook weer verkocht werden. Het is dus niet zozeer dat de securitisatie van slechte leningen het grote probleem was, zonder securitisatie waren er geen slechte leningen geweest. Immers, als je een maximale uitleen capaciteit hebt ga je dat geld niet stoppen in leningen waar een bank van weet dat er een groot risico is dat het nooit terug komt!

Concurrentie

En dan is er nog een tweede negatief effect van securitisatie. Het geeft namelijk partijen met heel veel geld, zoals in Nederland de pensioenfondsen, een mogelijkheid om dit geld in de lening markt te stoppen. Waarom is dit slecht? Omdat ze op deze manier de huidige oligopolie in de financiële wereld in stand houden. Er is geen reden voor deze fondsen om (individueel of samen) de markt op te gaan met een traditionele bank. Dat is jammer, want er is ruimte genoeg voor concurrentie op de Nederlandse markt. Dat heeft de DSB wel bewezen. Naast het feit dat ze dus goede rentes en zo gaven, hoorde ik bij veel relaties ook de reden dat ze hun geld nu eindelijk onderbrachten bij een ‘niet grootbank’. Helaas was de DSB niet helemaal netjes, maar een goede, ‘groene’, maatschappelijk verantwoorde bank zou in Nederland op dit moment enorm veel potentie hebben.

De Nederlandse pensioenfondsen zouden de meest aangewezen partijen zijn om in dit gat te springen. Als ze geen mogelijkheid meer hadden om in de markt voor particuliere leningen te zitten omdat securitisatie verboden was, zou dit mogelijk een extra stimulans zijn.

Conclusie

Ik ben geen financieel expert, maar mijn Brabantse boeren verstand zegt dat als je via boekhoudkundige trucs van uitgeleend geld (dat aan de ene kant van de som staat) bezittingen maakt (dat aan de andere kant van de som staat) dat per definitie niet goed kan gaan. Ook geloof ik dat enkel de nationale bank(en) de geldhoeveelheid moeten bepalen, of in ieder geval daar een grote vingen bij in de pap moeten hebben. Securitisatie geeft commerciële banken de mogelijkheid tot ongelimiteerd geld printen en dat kan nooit goed blijven gaan. Misschien zit ik er wel helemaal naast, en ik verwacht dat de meeste mensen in de financiële wereld dat zullen vinden. Immers, het is zo makkelijk geld verdienen en het zou hun groei heel erg beperken als deze praktijken niet meer zouden mogen. Maar in het belang van de economie op wereldwijde schaal zou ik zeggen: verbied securitisatie van leningen.