Waarde delen?

Het eerste oogpunt is dat van het delen van waarde. Ik sta er serieus van te kijken dat mensen het lef hebben om te stellen: wij verdienen hier wel aan, we willen dat je ons helpt, je kennis met ons deelt, maar wij delen die waarde niet. Persoonlijk verbaas ik me erover dat je dat durft te vragen, volgens mij is het toch behoorlijk onfatsoenlijk. Vanuit werknemers kan ik me nog iets indenken, die krijgen namelijk toch wel betaald en doen dat misschien ook wel vaker. Hoewel de grap natuurlijk is dat dit typisch de organisaties zijn die nooit iets geven als ze het gevraagd wordt, immers is advisering hun core-business en dat kunnen ze niet gratis weggeven. Van anderen verwachten ze dat dus wel, maar dat vinden ze niet vreemd.

Van mede-ondernemers is het wat dat aangaat dus nog vreemder, omdat die exact weten hoe het in elkaar zit en die zullen het zelf ook niet snel doen.

Verbazing is echt het enige woord wat me elke keer te binnen schiet als ik een verzoek krijg.

Selectie adviseur

De andere verbazing die mij treft is hoe dit soort partijen in hemelsnaam tot adviseur zijn benoemd. Immers zoek je toch iemand die juist weet waar hij mee bezig is? Je zou je toch juist verdiepen hierin? Blogs lezen? Weten wat iemand voor visie heeft (in grote lijnen)?

En als je dan al zomaar een partij inhuurt omdat die naam het goed op de kaft doet naar het management of je het een prettige partij vind om mee te werken, dan zorg je toch voor voldoende budget dat men die inhoudelijke expertise kan inhuren? Want de echte expertise zit in deze nieuwe wereld bij zelfstandigen (al jaren), dus het inhuren van deze partijen lijkt me onderdeel te moeten zijn van de begroting. Tenzij je natuurlijk een rapport wilt dat vooral stelt wat jij wilt dat het stelt.

Conclusie

Wil dat zeggen dat je me niet moet uitnodigen voor ronde tafels of sessie om kennis te delen? Nee, absoluut niet. Ik organiseer zelf ook regelmatig ronde tafels over specifieke onderwerpen (binnenkort met Simon Stolz nog één over strategisch personeelsbeleid). Daar betaal ik ook niet voor, maar daar krijg ik ook niet voor betaald. Dat gaat gewoon om het uitwisselen van kennis waar iedereen beter van wordt.

Voor goede doelen is het ook iets anders, daar werk ik eigenlijk altijd voor niets voor. Niet dat ik dat limietloos doe, ik maak altijd de afweging of ik dat wil doen of niet. Geld zal ik er niet voor vragen, dat kan men wat mij betreft beter aan het doel besteden. Waarbij natuurlijk weer een nuance is dat niet iedereens goede doel ook het mijne is.

Wanneer er echter een specifieke, betalende klant al is, zal ik geen gratis werk doen. Argumenten als ‘je doet ook kennis op’ en ‘het gaat ook om het netwerk’ halen dan bij mij weinig uit. Als je ook kennis op zou doen zou je zelf als organisatie dus ook voor niets werken.

Conclusie is eigenlijk eenvoudig, samen zullen we alles delen. Samen kunnen we kennis delen, maar als er geld in het spel is delen we dat ook samen. Gewoon heel eenvoudig, netjes en fatsoenlijk alles samen delen.

Zo heb ik groot respect voor de personeelsmanager van ABN AMRO die ontslag nam toen de bonuscultuur daar weer aantrok. Hij kon het niet verantwoorden dat men bezig was een mogelijkheid voor een tweede crisis te openen. Ik denk dat wanneer we de wetgeving aan zouden passen om mensen ook daadwerkelijk verantwoordelijk te maken voor hun daden, veel meer van dit soort acties plaats zouden vinden. Bijvoorbeeld bij BP.

De olieramp in de golf is gigantisch, de grootste milieuramp ooit in de VS. Recent las ik een artikel in het FD waarin stond dat BP documenten heeft ondertekend, mede op basis waarvan ze toestemming kregen voor deze boorklus, dat een lek 10 keer zo groot binnen een week geheel gedicht zou zijn.

We kennen nu het resultaat en het is een drama. BP moet de schade vergoeden, maar ondertussen veranderd er natuurlijk weinig. Waarom stellen we de mensen die betrokken zijn geweest voor het opstellen van dat rapport en alle leugens en verkeerde assumpties over hoe zo’n lek gedicht zou moeten worden daar niet persoonlijk en individueel voor aansprakelijk. Pas wanneer het een individu namelijk persoonlijk treft zal hij of zij beter nadenken over de verantwoordelijkheid om de waarheid te spreken in plaats van wat het bedrijf graag wil. Het bedrijf is namelijk geen levend wezen, kent geen emoties en gaat dus voor winstmaximalisatie, ongeacht. Het bedrijf bestaat in die zin niet, het zijn altijd individuen die verantwoording dragen.

Ik stel niet voor dat een groep individuen de schade moet betalen, dat is namelijk onmogelijk. Ik stel wel voor dat deze mensen, alle mensen die hierbij betrokken zijn geweest, streng gestraft worden. Taakstraf lijkt me een hele goede manier om hen duidelijk te maken wat hun gedrag tot gevolg heeft gehad. Het opruimen van de puinhoop de komende jaren. Wanneer mensen weten dat hun handtekening onder een formulier ook individuele gevolgen gaat krijgen en ze zich niet meer achter het bedrijf kunnen verschuilen zullen ze waarschijnlijk meer en meer verantwoordelijkheid nemen voor hun daden.

Hetzelfde geldt overigens wat mij betreft in de financiële wereld, waarin ook iedereen wijst naar ‘de markt’ en andere niet levende entiteiten om zich achter te verschuilen voor de crisis. Dit terwijl het individuen zijn geweest die het hebben veroorzaakt, individuen die risico’s niet hebben kunnen inschatten (stellen ze zelf), maar ook niet zijn opgestaan om eerlijk te zeggen dat ze het niet wisten en daarmee onacceptabele risico’s met andermans geld hebben genomen.

Of wat te denken van de DSB verkopers die heel goed wisten wat ze deden met hun koopsommen, maar ze toch vrolijk verkochten? Of de product ontwikkelaars die woekerpolissen bedachte? Wanneer al deze mensen individueel taakstraf boven hun hoofd zou hangen zouden ze wel drie keer nadenken voordat ze dit weer zouden doen.

Het zijn altijd individuen, vaak in groepen, die besluiten nemen. Wanneer al deze mensen verantwoordelijk worden gemaakt voor het besluit en niet de ‘niet levende entiteit’ zou de wereld wel eens een veel mooiere plek kunnen worden.

De eerste opmerking gaat over recensies. Natuurlijk heb ik daar de laatste tijd veel mee te doen aangezien mijn nieuwe boek uit is. Ik lees altijd elke recensie met veel interessant, zowel de positieve kanten als de kritiek. Immers, van de kritiek kan je leren, als er een herziene druk uitkomt kan je die eventueel aanpassen op basis daarvan. Ook kan je als er organisaties worden genoemd die ik gemist heb daar bijvoorbeeld een follow up aan geven. Een extra interview, al is het enkel voor de website.

Wat zo jammer is aan veel van de kritiek is dat het gaat over bijvoorbeeld het feit dat het boek geen visionair stuk is. Dat staat natuurlijk ook aangegeven in het begin, dat het dat niet is. Het is een ‘foto van nu’, met een kleine vooruitblik. De doelgroep is de manager die de term gehoord heeft, maar nu wil weten wat er gebeurt. Niet de consultant die al in de markt zit. Een goede review schrijven van een boek is natuurlijk lastig, maar het begint volgens mij met het uitgangspunt van het boek te nemen: voor wie is het geschreven en wat is het doel. Daarbij niet je eigen wensen wat je zou willen dat iemand geschreven heeft als uitgangspunt nemen, maar wat een auteur aangeeft te gaan schrijven.

Communicatie

Daarnaast heb ik een tweetal blogs geschreven over communiceren. Gebruik de juiste tool en zorg voor de juiste interpretatie van woorden.

Wat betreft de juiste tool: elke tool heeft zijn voor- en nadelen. Daar wijd ik in Werken Nieuwe Stijl een paragraaf aan. Opvallend is dat heel veel mensen heel veel waarde hechten aan bepaalde vormen van communicatie, terwijl die voor het doel minder geschikt zijn. Zo is een telefoontje vaak veel minder geschikt voor een eerste introductie dan een e-mail. Bellen is eigenlijk heel asociaal, immers bepaalt de persoon die het contact opneemt in dat geval het moment. Soms maakt dat niet uit, vaak heeft het ook iets extra’s, maar vaak ook niet. Bij mij begin je als je het eerste contact laat lopen via de telefoon altijd op 1-0 achterstand als je iets van me wilt. Een e-mail stel ik veel meer op prijs.

Hierbij moet de nuance gemaakt worden dat heel veel mensen zo slecht met hun mail omgaan dat bellen dan vaak wel beter werkt. Dat zijn dezelfde mensen die altijd klagen dat ze het zo druk hebben en dat ze hun werk niet in 8 uur op een dag afkrijgen. Ook bij de ontvanger moet een fatsoen komen. E-mail beantwoord je standaard binnen 1 of 2 dagen bijvoorbeeld. Als je daar van op aan kan gaan zal je zien dat je meer mail krijgt die je dan vaak efficiënter kan afhandelen.

Wel moet daarbij het tweede deel van het communicatie probleem in acht genomen worden. Gebruik de juiste interpretatie. Tekst kent geen emotie! Dus als je ‘agressief gedrag’ leest in tekst is dat de fout van de LEZER, niet van de zender (tenzij de woorden per definitie agressief zijn zoals: je bent een l*l).

We weten allemaal dat 80% van alle communicatie non-verbaal is, maar toch lijken we ons dat niet te realiseren als we digitaal communiceren. Ik stel heel vaak vragen ter verduidelijking, juist omdat ik weet dat het zo lastig is om zeker te weten wat de auteur bedoeld. Vragen als: “waarom zeg je dat?” Of “hoe bedoel je dat?”. In veel gevallen worden deze als aanvallend of agressief beschouwd, wat ze absoluut niet zijn.

Daarom de laatste opmerking: stel vragen als je het niet zeker weet (en zelden weten we het zeker met tekst) en bedenk dat tekst geen emotie kent, dus neem de tekst zo puur als hij is. Ga uit van de beste bedoelingen van de schrijver, dat scheelt veel irritaties aan beide kanten.

Toch ligt Spanje onder vuur, terwijl Engeland (dat een situatie heeft die in de buurt van die van Griekenland komt) en de USA als stabiele factoren worden gezien.

Recent hoorde ik een opmerking van iemand die angst had voor de zogenaamde ‘double dip’. Immers, we klimmen nu uit het dal, de economie trekt aan, de recessie is officieel voorbij, maar we kunnen zo weer terugvallen, en hard. Een tweede recessie, een W vormige recessie. Dat is iets waar ik ook rekening mee houdt, hoewel ik hoop van niet natuurlijk. Er zijn echter grotere angsten in mijn hoofd, namelijk oorlog.

Dat klinkt misschien wat overdreven, we hebben al 65 jaar geen oorlog meer in ons land gehad, toch? Echter kwam WO I ook vlak na tijden van voorspoed en ontstond WO II nadat de voorspoed tot overmoed had geleid en de grote depressie had toegeslagen. Economische omstandigheden zijn bijna altijd de aanleiding voor elke oorlog, vaak zijn religieuze motieven de katalysator, maar economie is bijna altijd de echte achtergrond.

Daarnaast speelt nog een andere factor een rol. De overdracht van macht in de wereld. Voor de eerste wereldoorlog was de feitelijke macht al lang naar de VS gegaan, maar Engeland en Europa hadden dat nog niet helemaal door. Nu is de feitelijke macht al sterk naar China aan het gaan, maar de VS strijd daar tegen. Een dergelijke machtsoverdracht gaat bijna altijd gepaard met een crisis en vaak een oorlog.

Grootmachten vechten echter zelden tegen elkaar en een China – USA oorlog is ook niet te verwachten. Dat wil niet zeggen dat er niet elders grote oorlogen kunnen losbarsten, zoals in het Midden Oosten, maar zelfs Noord-Afrika / Zuid Europa is, gezien de huidige crisis, niet uit te sluiten. Mensen in nood maken rare sprongen en als de werkloosheid in Spanje op 20% blijft, als Griekenland naar de afgrond gaat, als Italië meegesleurd wordt, wie weet wat er kan gebeuren. De politici worden steeds radicaler de laatste jaren, een Belusconi in Italië is tot veel in staat, wat als een ‘type Wilders’ wint in Griekenland?

Vergeet niet dat b.v. Spanje er dus economisch beter voorstaat dan Engeland, maar ‘gestraft’ dreigt te worden voor sentiment. Tevens heeft Spanje wel een veel hogere werkloosheid, wat leidt tot armoede, wat kan leiden tot wanhoop.

Economisch gezien hebben we het helemaal uit de hand laten lopen. De sub prime die ontstond vanwege de securisatie (waar nog steeds veel mensen niet op tegen zijn, ondanks het feit dat we hiermee commerciële banken dus de mogelijkheid geven geld te drukken), de ongelimiteerde hebzucht en het feit dat we enkel nog denken in geld (monetaire waarde) en niet in andere waarden (sociaal kapitaal bijvoorbeeld). De huidige crisis is groot, maar kan leiden tot nog veel meer problemen.

Komt er weer een grote oorlog? WOIII? Ik hoop van niet. Ik heb ook sterk mijn twijfels of hij dan in Europa weer zou losbarsten, maar angst heb ik er ergens wel voor. Het lijkt nu allemaal koek en ei. We gaan nog vrolijk op vakantie naar Griekenland, Spanje, Portugal en Italië. Turkije is ook een factor die in dit verhaal niet uitgesloten mag worden. Als de crisis doorzet en deze landen niet geholpen worden, zal de armoede daar mogelijk hetzelfde doen als in de jaren ‘30 in Duitsland. Nationaal Socialisten zouden zomaar de macht kunnen grijpen, of juist extreem rechts (de inhoudelijk verschillen zijn doorgaans minimaal, hoewel ze dat zelf heel anders zien, we vergeten nog wel eens dat NAZI (extreem rechts) stond voor Nationaal Socialistische Partij) en dan kan alles gebeuren.

Als de EURO faalt, faalt Europa, zo stelde Merkel. Als Europa faalt in tijden van crisis ben ik bang dat een double dip scenario, een W vormige recessie, niet de grootste angst is die we moeten hebben.

Momenteel ben ik projectleider bij een nieuw te bouwen recruitmentsite. Een leuke klus, waarbij ik dus nu met grote regelmaat overleg met de IT’ers die het maken. In de allereerste meeting kwam een ‘probleem’ naar voren. De manier waarop ik het Functioneel Ontwerp had opgesteld was niet valide voor alle gevallen, niet overal was rekening mee gehouden. Dat kan gebeuren, sterker nog, dat gebeurt eigenlijk altijd. Eén van de developers wees me hier op en het volgende gebeurde:

Hij stelde voor het op een manier te doen waar ik niet blij van werd. Iets wat ik niet heel kandidaat vriendelijk vond. We zijn het probleem van mijn manier gaan analyseren en probleem 1 was redelijk makkelijk op te lossen zonder dat dit kandidaat vriendelijkheid koste. Probleem twee maakte het iets minder netjes, maar nog geen probleem. Oplossing drie werd al weer een stuk vervelender, maar in mijn optiek nog steeds beter dan zijn oplossing. Bij probleem vier kwam ik tot de conclusie dat alle vier de ‘plakbandjes’ die we nu plakte samen minder waren dan zijn oplossing, geredeneerd vanuit kandidaat oogpunt. We doen het dus op zijn manier.

Opvallend was dat toen ik tot die conclusie kwam en dat zei, de desbetreffende persoon door ging met argumenteren. Want er was ook nog punt vijf en… ik heb hem onderbroken en gezegd: ‘geniet van dit moment, je krijgt gelijk, ik geef mijn fout toe, dat zal niet vaak voorkomen’ (met uiteraard een grote smile daarbij).

Bijzonder hieraan is dat ik me realiseerde hoe vaak we vast blijven houden aan wat we bedacht hebben, ook al zijn er verdomd goede argumenten om het niet te doen. Zo vaak dat de meeste mensen niet in staat zijn om te accepteren dat ze hun gelijk gekregen hebben. Misschien komt dit doordat velen ook niet goed zijn in het beargumenteren van hun gelijk en ze het daarom niet vaak krijgen, misschien komt het omdat veel mensen gewoon per definitie hun ongelijk niet kunnen toegeven. Mijn voornemen voor de komende tijd is nog vaker van mening veranderen, mits het goed beargumenteerd is natuurlijk.

Nu is dat bijvoorbeeld het geval als het gaat om de Griekse crisis. Eén van de architecten van de Euro stelt dat met de kennis van nu Griekenland dus nooit in de Euro had gemogen. Ik herinner me nog goed de staatjes toen de Euro werd ingevoerd. Slechts 3 landen voldeden aan de eisen die jaren eerder waren opgesteld, dus werden de normen opgerekt. Het land dat totaal niet aan de normen voldeed, met name als het om de staatsschuld t.o.v. het BBP ging was Griekenland. Maar ook Spanje en Portugal zaten er nog ver vandaan.

Het is dus geen wijsheid achteraf dat Griekenland niet in de unie had gemogen, toen al riepen hele volksstammen dat het een slecht idee was. Toen al gaven geleerden en vooraanstaande economische professoren aan dat het niet verstandig was die zo goed gedefinieerde regels zo ver op te rekken. Toen werd er echter niet geluisterd. Er is dus geen wijsheid achteraf voor nodig om nu te stellen dat het toelaten van Griekenland (en Spanje en Portugal) tot de Euro een fout was, dat was toen ook al bekend bij mensen die blijkbaar meer verstand van zaken hadden dan in dit geval meneer Maas en zijn compagnons.

Hetzelfde geldt overigens voor zoveel zaken, zoveel problemen. We lijken steeds opnieuw te praten over wijsheid achteraf en kennis van nu. Natuurlijk is niet altijd alles te voorspellen, alleen is het te makkelijk om steeds opnieuw te roepen: met de kennis van nu… Want bijna altijd was die kennis er toen ook, alleen wilde niemand er naar luisteren.

Zo zijn er mensen die bijvoorbeeld heel vaak gelijk hebben, ook al wil niemand naar ze luisteren. Eén daarvan is bijvoorbeeld Justien Marseille. Justien voorspelde zes jaar geleden Twitter al, niet de naam, maar wel dat dit een nieuwe manieren van communiceren zou worden. Ook het idee van Hyves heeft ze jaren geleden al voorspeld. Recent hoorde ik dat ‘hulp bij zelfdoding‘ op de politiek agenda komt na een burger initiatief, iets waar ik Justien vier jaar geleden al over hoorde praten. Babyboomers hebben het recht verworven baas te zijn in eigen buik met anti-conceptie en abortus, ze nemen straks ook het rest op hun eigen dood in eigen hand, zo zegt ze al jaren.

Er zijn mensen met visie in deze wereld. Justien is er daar één van, maar bijvoorbeeld Frans van der Reep is een andere man die te vaak gelijk heeft gekregen met zijn voorspellingen om geluk te hebben. Hun voorspellingen zijn echter niet altijd even prettig en comfortabel voor het zittende pluche. Toch zouden we meer naar deze mensen moeten luisteren om grote problemen zoals we die nu hebben te voorkomen. Het is niet enkel wijsheid achteraf, alleen luisteren we niet naar visionaire mensen als het ons niet uitkomt.

Ik wil de vraag liever iets breder trekken, want Thomas refereerde met name (blijkt uit zijn reacties) aan het feit dat je van twee kanten geld ontvangt. Dat kan wat mij betreft niet, tenzij het in 100% openheid gaat en daar zullen weinig bedrijven mee akkoord gaan. Immers, als iemand je betaald voor je advies ken ik weinig bedrijven die zullen stellen dat je ook een aanbrengfee krijgt van de partij waar je positief over bent. Toch is een kick back niet per definitie verkeerd, maar dat ligt ook heel erg aan de persoon en hoe die er mee om gaat.

Persoonlijk

Laat ik beginnen met mij persoonlijk en hoe ik er in sta. Ja, er zijn wel eens bedrijven van wie ik een kick back fee ontvang. Zo hebben we bijvoorbeeld in het Marketingfacts netwerk ooit afspraken gemaakt over het aanbrengen van klanten naar elkaar. Toch zal ik mij nooit laten leiden, ook bij onbetaald advies, door kick backs. Zo is er één Search Engine bureau waar ik een kick back van krijg bij het aanbrengen van klanten, maar adviseer ik ook regelmatig met een ander bureau te gaan praten waar ik dat niet krijg. Eenvoudigweg omdat het ene bureau heel goed is bij de grotere klanten en partijen en de andere veel meer (qua mentaliteit en prijsstelling) zich op het MKB richt.

Mijn advies gaat altijd uit van de partij die het vraagt, ongeacht zelfs of die me betaald of niet. Dat er mensen zijn die bij een kick back per definitie iemands integriteit in twijfel trekken is mij bekend. Ik denk altijd maar: zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten.

Verschillen met netwerken

Een andere vraag die je je moet stellen is wat het verschil is tussen een kick back (in geld) of een netwerk relatie. Er zijn in deze branche meer dan genoeg partijen die misschien elkaar geen financiële steun geven, maar wel heel veel klanten toespelen. Dit ongeacht of deze partij de beste is voor de job, ze hebben er gewoon ‘de hoogste dunk’ van. Doorgaans kijken deze partijen ook niet verder dan die ene partij en hebben ze geen idee wat er nog meer te koop is en of die ene partij wel écht goed is. Immers is in het land der blinden de eenoog koning en als je dan ook nog een gewoon fijne personen voor je hebt werken en een prettige klantrelatie hebt is iedereen tevreden, toch? Ongeacht of de kwaliteit van het geleverde wel echt goed is.

Voor mij is er eigenlijk geen enkel verschil tussen een aanbrengfee of het elkaar toespelen van klanten. Niet dat met één van beide iets mis is, maar het is bijzonder hypocriet om te stellen dat direct geld (dat doorgaans relatief weinig is) meer of minder aanzet tot aanbevelingsgedrag dan elkaar regelmatig klanten toespelen.

Eigen bedrijven?

Dan is er ook nog het geval van eigen bedrijven. Immers hebben heel wat interimmers en freelancers er inmiddels een bedrijfje of wat bij. Bedrijven, ’semi-profit initiatieven’, noem het maar op. Kan je op dit gebied ooit onafhankelijk zijn? Nee, volgens mij niet. Zo ben ik van mening dat Marketingfacts Jobs de beste plek is om (online) marketeers te vinden, daar heb ik een belang bij. Ook geloof ik dat Onrecruit de beste vacature media inkoper is, ook daar heb ik een belang bij. Tevens geloof ik in de Viddix player voor recruitmentsites, wederom ben ik daar bij betrokken. Daar ben ik echter ook altijd heel erg open in.

Integriteit

Ik kan niet anders dan tot de conclusie komen dat integriteit in de mens zit, nergens anders in. Dat mogen mensen in twijfel trekken, daar mogen mensen anders over denken. Integriteit kan je niet afdwingen en alle gedragscodes ten spijt hoor ik juist over mensen die zich daaraan confirmeren vaak verhalen een gebrek aan integriteit op een gebied waar het niet is vastgelegd. In een wereld vol met zelfstandigen is het onmogelijk om geen belangenverstrengelingen te hebben, maar dat is niet erg wat mij betreft. Zoals Boris Veldhuizen van Zanten zei toen hij aantrad als voorzitten van IPAN en in het bestuur de vraag werd gesteld: moeten we belangenverstrengeling uitsluiten? Als er veel belangen verstrengeld zijn wordt er tenminste ook veel zaken gedaan.

Zolang de persoon maar integer is en je open bent over je belangen, zowel financieel als op andere manieren, zie ik er geen probleem mee.

Deze minderjarige was Daniel Brusilovsky en kwam zelf naar buiten met zijn excuses en het feit dat een lijn overschreden was. Een dappere actie, niet zoals veel volwassenen met dergelijke beschuldigingen zouden doen en allerlei excuses maken. Nee, gewoon keurig zeggen: ja, ik heb fouten gemaakt. Daar heb ik respect voor, dat is iets waar veel volwassenen volgens mij nog van kunnen leren.

Toeval of niet, Michiel Frackers heeft hem voor zijn serie True Tuesdays vandaag geïnterviewd. Het hele verhaal kende ik nog niet, maar hij blijkt dus vanaf zijn 14e, 15e een succesvolle podcast al te hebben en bekend te zijn geworden door de vraag te stellen: moet ik eigenlijk nog naar school of niet?

Frackers stelt dat zijn naam voor altijd nu verbonden is aan het vermeende omkoopschandaal. Toch geloof ik dat hij er enkel sterk is uitgekomen door te reageren zoals hij reageerde. Ik sprak gisteren een voormalig recruitment manager van een groot IT bedrijf die stelde: ik zou hem meteen een baan geven. Iemand die deze fout begaan heeft en nu toegeeft weet je zeker van dat hij hem niet opnieuw zal maken. Zijn ethische moraal staat vanaf dit moment volgens mij buiten kijf. Ik deel die mening volledig.

Natuurlijk moet hij nu gewoon even genieten van zijn jeugd, zijn bedrijfje lekker door laten lopen en ondertussen misschien toch gaan studeren. Ik heb echter groot respect voor hoe hij die heeft afgehandeld en ik denk dat zijn carrière er niet onder zal lijden. Eerder het tegenovergestelde.