Ik schreef het vorige stuk n.a.v. de top 50 websites in de wereld, waarvan ik er slechts 9 ‘kende’. Ik merkte het binnen een organisatie waar ik werkte regelmatig dat men er van uit ging dat iedereen kennis had van hun project, maar dat ze het heel vreemd vonden als je er van uit ging dat men jouw project kende. Hetzelfde gold voor dingen die concurrenten deden, de zaken die zij kende waren ‘algemeen bekend’ en zou je toch moeten weten, de zaken die ik kende en zij niet waren dat uiteraard niet. 

Het is een beetje de casus van John Leerdam die niet kan toegeven dat hij iets gewoon niet wist tegen Giel. Nu ontkent hij weer dat het serieus was en stelt hij dat het een spelletje was, op zich kan alleen hij dat weten, maar… ik geloof er geen bal van.

Vandaag werd Mark Rutte weer in de ‘verlegenheid’ gebracht door een vraag van een journalist. Het gaat om het historische feit dat de Hollandse Schouwburg vroeger gebruikt is voor jodendeportatie. Een verschrikkelijk feit natuurlijk, maar ik wist het ook niet tot vandaag. Behoort de premier dat te weten? Misschien wel, maar hij hoort in mijn optiek wel meer te weten als het gaat om de huidige maatschappij dat hij niet weet.

Deze journalist vindt dat Rutte dit (van de Hollandse Schouwburg) moet weten en sterker nog, dat veel psychiaters dit moeten weten. Hij stelt dus dat zijn kennis algemene kennis moet zijn. Ik vraag me af of deze man zou weten wat het verschil is tussen een Facebook Like en Share. Vind ik ook basiskennis voor elke Nederlander (maar daar denken veel mensen (terecht) anders over). Of het verschil tussen SEO en SEA, erg belangrijk voor een journalist lijkt me.

Misschien wordt het tijd dat we eens durven toe te geven dat we heel veel dingen niet weten, of even niet weten. En misschien wordt het nog wel meer tijd dat we ons gaan realiseren dat onze kennis niet altijd algemene kennis is en dat iemand zich niet direct diskwalificeert als hij iets niet weet dat jij wel weet. Natuurlijk, sommige mensen op sommige posities moeten kennis van bepaalde elementen hebben, maar niet iedereen kan alles weten of per direct naar boven halen.

Heel kort samengevat: Steven en Diana reizen momenteel de wereld (lees Zuid Amerika) rond en werken gewoon vanaf daar. Ze zaten in Mexico stad en kregen het aanbod om mee te rijden in de ‘start up bus’ naar South by SouthWest (SWSX), de grootste internet conferentie ter wereld. Het idee is om in de 3 dagen in de bus een start-up te maken, een werkend product waar je echt iets mee kan. Natuurlijk iets digitaals, in hun geval een android applicatie. Ze hebben de finale gehaald van de competitie, wat natuurlijk super gaaf is.

Waarom ik dit ook trots ben om een hele minimale bijdrage aan dit projectje te hebben kunnen leveren is vanwege de blogpost die Steven heeft geschreven over wat hij geleerd heeft. Ik wil de belangrijkste punten (in mijn optiek) er even van uitlichten.

Deadlines helpen je het beste uit jezelf te halen. Iets wat ik ook elke keer opnieuw merk, een deadline werkt enorm motiverend voor heel veel werkzaamheden. Vooral een krappe deadline, tenminste, als je een echte ondernemersmentaliteit hebt.

Vervolgens heeft hij een aantal punten die in mijn optiek in elkaar over vloeien. Te beginnen met: alles is even belangrijk. Een applicatie met een slecht ontwerp zal niet gebruikt worden, maar een prachtige applicatie zonder functionaliteit is ook waardeloos en een prachtige applicatie met functionaliteiten maar die zeer gebruiksvriendelijk is zal ook niet gebruikt worden. Alle vakgebieden zijn even belangrijk, iets dat in mijn optiek heel veel wordt vergeten. Daarop volgt dat je iedereen dus in zijn kracht moet laten. Natuurlijk is feedback ongelofelijk belangrijk en moet dat altijd kunnen, maar je hebt op elk vakgebied een specialist nodig en die moet je vooral in zijn waarde laten, die moet je laten doen waar hij of zij het beste in is. Daaruit volgt punt 2 van Steven’s lijst: je hebt geen meetings nodig, maar doings. Als je je mensen vertrouwd (geld in elke organisatie) spreek je af welke items het belangrijkste zijn en ga je vooral aan de slag. Elk vakgebied is even belangrijk, iedereen weet wat hij wanneer af moet hebben en gaan!

Tot slot vond ik zijn opmerking over ‘omvang is niet belangrijk, drive wel’ erg typerend. Iets waar ik me mateloos aan kan storen, geen tijd, niet genoeg mankracht. Zijn team was het kleinste, maar haalde de finale. Het aantal mensen is vaak veel minder relevant dan de mentaliteit van de mensen. De drive en passie die mensen hebben. Dit is in mijn optiek overigens direct gecorreleerd met een eerder punt: hoe minder passie, hoe meer vergaderingen.

Steven, Diana en de rest van het team: gefeliciteerd met de finaleplaats en ik ben trots dat ik hier mijn hele kleine steentje aan heb kunnen bijdragen.

Voorop gesteld, er zijn vast goede bureaus. Hoewel, misschien geld hiervoor ook wel de Seth Godin uitspraak over mensen: everybody’s brilliant, just not all of the time. Elk bureau doet wel eens goede dingen, maar lang niet altijd. Daar wrikt voor mij nu de schoen. Niet dat je niet mag falen of dat iets niet mis mag gaan. Zeker wel, maar dan wel omdat je weet en aangegeven hebt dat het een experiment is.

Ik stoor me echter het meeste aan twee dingen: de eerste is gewoon het gebrek aan kwaliteit, de tweede is de ‘dit wilde de opdrachtgever’ houding.

Fouten maken

Laat ik beginnen met fouten maken en falen. Dat mag van mij. Niet alles dat ik aanraak verandert in goud. Echter ben ik altijd vooraf eerlijk over zaken. Ik geef aan dat ik veel dingen niet weet, dat we zaken zouden moeten testen en doormeten, dat de kans bestaat dat het niet gaat werken. Er is niets mis met fouten maken, maar daar moet je wel verantwoordelijk voor zijn. Dus als je zegt dat iets gaat werken en het werkt niet, vind ik dat je er geen factuur voor mag sturen. Onvoorziene omstandigheden? Volgens mij is het je taak die te voorzien. Als je niet vooraf hebt aangegeven waar de risico’s liggen, dat er dingen verkeerd kunnen gaan, mag dat dus niet gebeuren.

Ik ben uiteraard ook al wel een aantal keer de fout in gegaan. Persoonlijk heb ik dit altijd gecompenseerd. Naar volle tevredenheid? Er zullen vast partijen zijn die echt met mij gewerkt hebben en mij minder hoog hebben zitten, hoewel ik denk dat ze op een hand te tellen zijn. Ik zal als iets niet loopt zoals verwacht, niet de impact heeft zoals de bedoeling was, altijd mijn stinkende best doen het goed te maken, hoewel ik vooral probeer het te voorkomen of vooraf aan te geven.

Gebrek aan kwaliteit

Het is over het algemeen wel redelijk bekend dat ik niet te hoogste dunk heb van de mensen bij een bureau, met name bij de ‘grotere’ (meer dan 10 mensen over het algemeen geldt al als groter). Goede juniors die zaken kunnen uitvoeren, maar de echt goede seniors zijn al lang voor zichzelf begonnen. Een enkele uitzondering hier en daar, maar ik gok dat maximaal 1% van de 30 plussers in loondienst bij een bureau echt de kwaliteit heeft die je zoekt als organisatie. Logisch, want in deze tijden is niets makkelijker dan voor jezelf beginnen. Het was nog nooit zo makkelijk aan opdrachten te komen, dus de beste mensen doen dat ook.

Dat wil overigens niet zeggen dat alle zelfstandigen goed zijn of per definitie beter dan iemand bij een bureau. Er zijn meer dan genoeg matige zelfstandige in de wereld.

Goed opdrachtgeversschap

Waar ik me het meeste aan stoor is dat bureaus zoveel fouten en problemen wegleggen bij de opdrachtgever. Een veel gehoord argument is een gebrek aan budget. Mijn vertaling is dat je dan dus als bureau slecht begroot hebt en dat op je klant afwentelt. Inderdaad, heel simpel, heel kort door de bocht, maar volledig waar. Waarom is dat waar? Omdat je dus niet voldoende tijd hebt gestoken in het voortraject om een goede offerte te kunnen uitbrengen. Extra eisen en meerwerk is namelijk niets meer of minder dan gebrek aan voorbereiding.

Wat me tevens opvalt zijn de enorme tarieven die bureaus vragen. Vaak veel hoger dan de zelfstandige wegens de overhead, maar… we hadden net al vastgesteld dat de kwaliteit vaak minder is. Vreemd eigenlijk, niet? Dus als we het dan over de begroting hebben, de budgetten, misschien is het goed eens naar de organisatie te kijken.

Als we kijken naar de fouten die gemaakt worden in opdrachten zie je vaak dat het bureau stelt: maar de klant wilde dit of dat. Daarbij is door het bureau niet bij de klant, of in ieder geval niet goed, aangegeven wat de consequenties van die keuzes zijn. Ik hoor vaak mensen die per se een eigen inlog willen. Het moment dat je dan aangeeft dat dit je tussen de 25% en 50% van je inschrijvingen kost is die eis snel van tafel. Het bureau maakt het gewoon en als ik dan later terugkom op ‘waarom kan je niet met Facebook inloggen’ was dit een ‘klanteis’. Wist die klant veel…

Dat is dus de reden waarom ik het minst fan ben van bureaus. Het gebrek aan adviserende vaardigheden. Ja, vaak geven ze het aan, maar niet goed genoeg. Zelden of nooit komt het voor dat als ik iets ‘fout’ zie dat ik mijn klant niet kan overtuigen om het anders te doen. Eigenlijk nooit als het gaat om klant- of kandidaatervaringen. Als ik mijn klanten dus altijd kan overtuigen, waarom kunnen bureaus dat niet?

Geld

De conclusie is dat het uiteindelijk altijd om geld gaat. Men wil gewoon zoveel mogelijk geld verdienen en interesseert zich niet in de kwaliteit die men levert. Er zijn immers lonen te betalen. Een bijzonder slecht argument. Ja, ik wijs met grote regelmaat klanten af. Laat ik omzet liggen? Vast. Echter doe ik enkel projecten waar ik een goed gevoel bij heb, waar ik met de klant naar een hoger niveau toe kan. Pakt dat dan altijd 100% geweldig uit? Nee hoor, waar mensen werken worden fouten gemaakt. Echter weiger ik te beginnen aan iets dat maximaal het niveau van matig of zelfs goed kan halen. Als het uitgangspunt niet geweldig of briljant is, begin ik er niet aan. Dan kan het uiteindelijk iets goeds worden, maar nooit iets dramatisch.

Heb ik makkelijk praten? Misschien wel, maar niemand heeft je als bureau ooit verplicht mensen in dienst te nemen en niemand houdt een geweer tegen je hoofd dat je door moet gaan. Ik ga voor top kwaliteit, dat de meeste bureaus andere keuzes hebben gemaakt moeten ze helemaal zelf weten, maar dat geeft mij wel het recht ze als slecht te bestempelen en er geen zaken meer mee te willen doen. Ieder zijn keuze toch?

Het interessante is dat dit iets is dat ze zelf al lang doen, maar vanuit hetzelfde principe als dat ik al jaren zelf ook opereer. Ook ik stuur geen kerstkaarten en doe geen andere zaken op de traditionele momenten. Ik probeer iets te doen voor mensen op bijzondere momenten als anderen dat niet doen. Dat doe ik omdat ik het leuk vind, maar ik ben er inmiddels achter gekomen dat het ook een veel groter effect heeft. Per ongeluk heb ik daar iets gedaan dat goed valt zeg maar.

De afgelopen jaren heb ik bij een aantal hele goede relaties die me vertelde dat hun vriendin/vrouw zwanger was een kado’tje gegeven, ver voordat het kind er was. Bijvoorbeeld het bi-ba-baby boekje (voor kinderen die een broertje of zusje krijgen). Natuurlijk geef ik, als ik op kraamvisite ga, nog iets, maar het kado op het moment dat niemand het verwacht heeft altijd de meeste impact. Dit doe ik, uiteraard ook uit financieel oogpunt, voor de mensen met wie ik een echte band heb. Ook omdat ik het kado het liefst natuurlijk persoonlijk geef.

Als ik op Twitter of Facebook of zo zie dat iemand met wie ik een afspraak heb jarig is, bijna jarig is of net jarig is geweest heb ik meestal ook iets speciaals bij. Wie verwacht nu van een zakelijke relatie dat hij daar aan denkt? Ik heb dus standaard een aantal kado’tjes thuis liggen die over het algemeen in mijn zakelijke kringen erg goed vallen. Gewoon attent, niet te duur. Het is echter een bijzonder moment dat anderen meestal overslaan.

Mensen verrassen op bijzondere momenten is veel effectiever dan gewoon iets doen. Vooral als je er een verhaal bij hebt. Voor mij is dat omdat ik het gewoon leuk vind. In het geval van Calco zit er een verhaal achter. Vorig jaar gaf men een aantal ‘mythes’ die bestaat rondom het ontstaan van valentijnsdag. Een daarvan speelt in een streek waar een dorpje ligt genaamd…. Calco….

Dit jaar gaf men aan dat het dus de Calco traditie is dat op Valentijnsdag te doen, het pakket is samengesteld van Italiaanse goederen uit de provincie Lecco (Lombardije) waar het dorpje Calco ligt. Puur toeval die naam, zegt men ook zelf, maar wel leuk om zo te gebruiken. Het idee achter Valentijnsdag is dat ze van hun relaties houden en liefde moet je op Valentijnsdag onderstrepen toch? Een mooi verhaal, een bijzonder moment dat alle andere bedrijven laten gaan, een hele waardevolle ervaring.

Ik geloof in communicatie op de momenten dat je het niet verwacht. Communicatie op een bijzondere manier met een bijzonder verhaal. Dat werkt zoveel beter dan doen wat iedereen doet, een kerstkaart, een nieuwjaarswens, een banketstaaf of (vul maar in)…

Voor wie het niet kent, TED is waarschijnlijk het grootste congres ter wereld. De site is vooral bekend van zijn meer dan duizend filmpjes, waar er elke dag van de week (werkdagen) een nieuwe bijkomt. De x staat voor onafhankelijk georganiseerd event en dat is wat we dus in Amsterdam doen met TEDxAmsterdam.

Als je hele goede sprekers hebt die hele goede verhalen houden komt er ook een filmpje van op de TED.com site. Afgelopen week was dat het geval voor TEDxAmsterdam 2011 editie (25 november gehouden) met het verhaal van ons hoofd der strijdkrachten Peter van Uhm waarom hij het geweer kiest als zijn wapen voor vrede en niet de pen of zang of geweldloze protesten. Een moment waar wij als TEDx team altijd weer erg trots op zijn.

Mijn rol

Het is natuurlijk nogal pretentieus om TEDxAmsterdam tussen ‘mijn projecten’ te zetten, maar het is een project waar ik aan bijdraag, samen met een team van meer dan 100 andere vrijwilligers. Iets dat we met veel plezier doen, zonder er een cent voor te krijgen. Waarom? Een collega van me omschreef het als ‘het hele jaar werk je hard voor je geld, en op het eind van het jaar mag je dan één keer in Oranje spelen’. Zo voelt het inderdaad, een team zo vol passie en gedrevenheid is heerlijk om onderdeel van uit te mogen maken.

De afgelopen jaren heb ik vooral de sponsoring gedaan, iets waar ik komend jaar me minder (of niet) mee bezig zal houden. Wat ik precies ga doen moet eerst in het team goed besproken gaan worden en het is niet geheel uitgesloten dat ik nog een beetje sponsoring zal blijven doen.

Dus nee, je hoeft me niet te vragen om kaartjes, met de gastenlijst heb ik niets te maken (behalve als je wilt sponsoren, daar zitten ook altijd enkele kaarten bij). Hoe je wel binnen kan komen heb ik al eerder beschreven.

Bijzonder

Wat TEDxAmsterdam zo bijzonder maakt om mee te doen, behalve het team, is dat het meer is dan een event. We helpen ook elk jaar enkele goede ideeën tot bloei komen, tenminste, dat proberen we. De winddrinker bijvoorbeeld, de winnaar van de TEDxAms prijs van 2010 heeft mede door onze hulp (waar de rol van TEDxAmsterdam in het succes waarschijnlijk te vergelijken is met mijn rol in het succes van TEDxAmsterdan: zeer beperkt, maar je hebt elk onderdeel nodig om vooruit te komen) de eerste windmolen-die-brak-water-zoet-maakt in Somalië geïnstalleerd.

Ook bijzonder is dat je als event fans hebt. Niet zomaar fans, maar Wende Snijders vertelt in Pauw en Witteman dat ze fan van TED talks is. Kort daarop was natuurlijk geregeld dat ze even een nummer kwam zingen op de editie van vorig jaar bij TEDxAmsterdam.

Zo zijn er ook andere bekendheden elk jaar aanwezig, variërend van voormalige wereldkampioenen tot televisie bekendheden, die oprecht blij zijn dat ze erbij mogen zijn (letterlijke woorden). Mensen die elke congresorganisator binnen wil hebben bedanken ons dat ze een uitnodiging kregen.

Dat maakt TEDxAmsterdam zo bijzonder en dat maakt het dat ik betrokken ben bij dit project, met veel plezier, elk jaar weer. Dat maakt mij trots dat ik dit onder ‘mijn projecten’ kan zetten, ook al ben ik slecht een heel klein radertje in een grote molen.

Waarom is dit nu een gaaf project waar ik graag bij betrokken had willen zijn? Omdat het een van de eerste keren is dat een hele grote corporate, een eigenlijk log oud bedrijf, niet enkel iets doet met social media, maar ook eerste stappen zet zijn business aan te passen aan de veranderende wereld. Gebruik te maken van social media niet puur als een marketing of klantenservice tool, maar echt in de business zelf verankert.

Een korte analyse

KLM Meet & Seat heeft de mogelijkheid voor mensen op een vlucht om op basis van hun Facebook en/of Linkedin profiel te kijken wie er nog meer mee vliegt. Dat zet je zelf open of dicht, dus er is niet echt een privacy issue. Immers, als jij niet bekend wilt zijn en nog steeds anoniem wilt vliegen is er geen enkele reden dat je dat niet zou kunnen.

Interessant hierin is ook dat KLM de privacy heel erg waarborgt, meer dan ik denk dat de meeste zouden doen. Na een vlucht wordt de data namelijk verwijdert, KLM kán dus niet eens aan profiel opbouw gaan doen voor eigen gewin.

Social Business

Wat ze hiermee wel doen is dat ze proberen, tijd zal leren of dit werkt, hun business op te schalen. Men wil door social media echt toe te voegen aan de beleving van het vliegen zich inzetten op een segment reizigers dat meer waarde uit de reis haalt en dus minder puur naar prijs kijkt.

Denk bijvoorbeeld aan zakenreizigers, die nu nieuwe relaties vooraf kunnen ontmoeten. Of denk aan mensen die naar een congres gaan en andere congresgangers vast vooraf kunnen ontmoeten. Je kan ook kijken of er mensen bij zitten die naar hetzelfde hotel gaan zodat je een taxi kan delen. De volgende stap is misschien dat de KLM dat voor je regelt en daar nog commissie op pakt ook.

Het mooie aan deze stap is dat de KLM bezig is, meer dan de meeste andere hele grote organisaties van Nederland, om social media echt in de business te integreren en hun processen ook aan te passen. Zo staat ook in het Emerce artikel te lezen dat door social media men bij de Tsunami in Japan in heeft gezien dat men een structuur moet krijgen waarin je sneller kan reageren. Nu kwamen de vragen binnen voordat er zelfs overleg was geweest, de oude overlegstructuren moeten dus misschien wel op de schop.

Het feit dat KLM niet enkel kijkt naar social media als een advertentietool of klantenservice kanaal, maar ook naar de impact kijkt die dit op de business kan hebben maakt dit in mijn optiek een gaaf project waar ik graag bij betrokken was geweest.

Daar gaat deze posting niet over, dit gaat over de mogelijke oplossingen voor de crisis. Dat is een beetje het thema dat ik dit jaar gekozen heb voor heel wat zaken die ik ga doen en dan moet je ook met concrete suggesties komen, niet?

Duurzaamheid

Op HNWb schreef ik medio vorig jaar al een artikel met vier onstopbare trends voor de toekomst en de impact op de maatschappij. Zelf denk ik dat daar de oplossingen voor de crisis in liggen. Investeren in wat je weet dat de toekomst gaat zijn en vooral duurzaam investeren. Met duurzaam bedoel ik dat het houdbare modellen zijn, dat je op de lange termijn er van blijft kunnen profiteren.

Griekenland en Portugal

Over een paar weken ga ik weer even de economie in Portugal stimuleren, zoals ik de laatste vijf jaar elk jaar ongeveer een week daar geweest ben. Wat mij dan opvalt is dat er heel wat huizen zijn met zonnecellen op hun dak. Niet mooi zoals we dat in Nederland doen, maar hele oude lelijke bakken, maar blijkbaar erg effectief. Logisch ook, want men heeft daar extreem veel meer zon.

Als je dan bedenkt dat we in Nederland een gemiddelde terugverdientijd hebben van 10 jaar op een investering in zonnepanelen op je dak (zonder subsidie regelingen), dan weet je dus dat dat daar hooguit de helft is, toch? Ze hebben meer dan twee keer zoveel zon uren in de Algarve bijvoorbeeld. Zonnepanelen op je dak, de moderne die veel hoger rendement geven, is extreem rendabel in het zuiden van Portugal. Ik kan me niet indenken dat dit anders is in Griekenland.

Wat de regeringen daar dan zouden kunnen (moeten) doen is renteloze leningen verstrekken voor exact dit punt. Enkel bezuinigen kost namelijk ook je hele economie, die het al zwaar heeft. De investeren die mensen zelf hierin doen verdienen zich onwijs snel terug en zijn daarna heel rendabel. Tevens bouw je een enorme kennis op in een gebied waarvan je weet dat de rest van Europa de komende 10 jaar ook gaat investeren.

Het voordeel van dit model:

• Het kost je als overheid enkel de rente, die je terugverdient met de BTW en inkomstenbelasting;
• Je stimuleert je economie en creëert banen, wat uiteindelijk nodig is om de crisis te slechten;
• Het zijn duurzame investeringen, waardoor het blijft renderen en je je economie fundamenteel sterker maakt;
• Je bouwt kennis en ervaring op in markten die gaan groeien.

 
Natuurlijk kunnen we ook kijken naar grote zonnestroom farms waar veel over gesproken wordt, maar dat zijn hele dure directe investeringen die je als overheid moet doen, waarvan het rendement lang op zich laat wachten. Ook goed, maar in deze crisistijden niet echt haalbaar als Brussel in je nek staat te hijgen over bezuinigen. Geld uitlenen dat terugkomt is een ander verhaal.

Nederland

Een dergelijk model zou mij trouwens ook in Nederland voorstaan, waarbij je mensen stimuleert keuzes te maken die hen op de lange termijn rendement opleveren. Dit model met zonne-energie zou kunnen, hoewel ik me afvraag of het gebrek aan geld in Nederland de reden is dat het nog weinig gebeurt. Ik denk het namelijk niet, maar daarom ben ik nu ook vanuit Liander betrokken bij enkele initiatieven om de kennis bij Nederlanders op dit gebied te vergroten.

In Nederland zou ik veel meer investeren in onze IT infrastructuur als overheid zijnde. 3 jaar geleden schreef ik hier al over toen de financiële crisis uitbrak. De Nederlandse overheid zou zijn afhankelijkheid van Amerikaanse softwarehuizen (Microsoft, Oracle, etc) en Nederlandse duopolisten (Pink en Centric voor GBA’s bijvoorbeeld) sterk moeten afbouwen door zelf open source applicaties te bouwen. De nationale overheid zou moeten beginnen met een basis open source GBA te bouwen en vervolgens dat aan de gemeenten beschikbaar te stellen. De gemeenten zouden via een marktplaats dan add ons kunnen ‘verhandelen’ zodat dit veel beter, sneller en goedkoper zou kunnen. Een duurzame IT investeren.

Hetzelfde geldt voor de zorg, waar krankzinnige bedragen worden gespendeerd aan het aanschaffen, maar vooral het implementeren van allerlei systemen. We praten tijden over een EPD, maar een open source basis EPD heeft de overheid nooit laten maken. Zo zijn er nog 101 mogelijkheden waar de overheid nu kan investeren en daarmee de economie kan stimuleren wat op termijn enkel heel veel geld bespaart. Dus bezuinigen door te investeren, is dat niet wat we willen. Tenminste, wij burgers, de gevestigde orde niet natuurlijk.

Een van de oplossingen voor de crisis is slim kijken naar investeren die op de middellange termijn heel veel kosten besparen. Vooral bij de overheid (bij elke overheid) zou dit een belangrijk speerpunt moeten zijn.

Elk jaar begin ik met bepaalde ambities, welke ik hoop ergens gedurende het jaar te realiseren. Meestal lukken de meeste wel, maar zelden allemaal. Dat is niet erg, dan houd ik doelen voor het jaar erop over. Dat zullen we echter aan het eind van het jaar wel zien.

Zakelijk

Zakelijk gezien zijn de laatste jaren erg goed geweest. Ik heb eigenlijk geen last gehad van de crisis en vorig jaar misschien wel mijn beste jaar ooit gehad, het hangt erom met 2008 qua omzet en winst. Nu zijn omzet en winst nooit mijn doelen, er moet genoeg overblijven om het leven te kunnen leven dat ik wens. Het geeft echter wel wat vrijheid om bepaalde zaken te doen.

Mijn grote doel dit jaar zakelijk is iets echt gaafs opbouwen. Mogelijk dat ik dat via een interim klus kan, mogelijk dat ik straks merk dat dat niet gaat lukken en ik een eigen bedrijfje of project op ga zetten. Wat het is? Er spelen de nodige dingen. Het kan een prachtige niche community zijn, maar ook een nieuw bedrijfje of een nieuwe tool. Dat is mijn grote doel voor 2012.

Daarnaast wil ik weer een boek schrijven of in ieder geval de basis ervoor leggen. Het probleem is dat ik momenteel 3 ideeën heb voor een boek en ik nog niet kan kiezen. Ga ik mijn ‘ digitaal recruitment’  boek afmaken? Ga ik een boek schrijven over community management waar ik nu veel mee bezig ben en steeds meer mee wil doen? Of ga ik een nieuw boek schrijven over de toekomst van werk waar de laatste jaren mijn gedachten veel scherper op zijn geworden?

Verder moet ik eerlijk bekennen dat mijn zakelijke ambities voor dit jaar niet echt komen. Behalve natuurlijk dat ik me inhoudelijk meer wil verdiepen, of eigenlijk verbreden. Ik begeeft me steeds meer in andere kringen, zo ben ik jurylid bij de Twoty, trendwatcher of the year award en mogelijk wordt ik kennispartner bij een partij die op online marketing aan de top staat van Nederland. Aanpalende vakgebieden die mij erg boeien en waar ik nog veel kan leren.

Privé

Ik deel natuurijk niet al mijn privé voornemens, ik stel niet voor niets dat je goed moet nadenken voor je iets online publiceert. Wel heb ik er enkele die ik durf te publiceren.

De eerste is een verlaging van mijn gewicht. Ik ben al terug gegaan van 130 naar iets onder de 90 sinds ik ondernemer ben, het doel eind 2012 is tussen de 80 en 85 zitten. Het liefst natuurlijk zo dicht mogelijk tegen de 80 aan, maar dat lijkt erg ambitieus.

Een ander doel is minimaal 6 keer dit jaar op vakantie gaan, al dan niet via werkvakanties, en weekendjes tellen ook mee. De eerste is al achter de rug, de tweede is al gepland en nog minimaal 3 andere staan wel in de planning, hoewel nog niet met exacte data. Een van die in de planning staat is dan weer zakelijk, namelijk een bijlees vakantie. Een week naar Frankrijk om mijn vakliteratuur bij te houden blijkt voor mij uitstekend te werken en dat ga ik dit jaar dus weer doen.

Een derde voornemen is dat ik na meer dan 3 jaar eindelijk van mijn tandproblemen af wil zijn. Nu is dat een relatief eenvoudig voornemen aangezien het afgelopen week helemaal mis ging en ik nu dus bij de tandarts blijf lopen tot het ook over is.

Het laatste voornemen is ook een doel dat ik meteen van mijn lijstje kan afstrepen. Ik wilde een keer eten in een sterrenrestaurant, met een reservering in de Librije op zak voor deze week lijkt die wens ook in vervulling te gaan.

Vroeger ging zo’n machtsverschuiving vaak gepaard met een oorlog, een groot conflict. Denk aan de bevrijdingsoorlog van de Amerikanen van de Engelsen en zo zijn er nog veel van dergelijke momenten in de wereld geweest. Dan was het daarna overigens ook niet ‘plotsklaps’, maar het was achteraf gezien wel het moment dat de machtsverschuiving in heeft gezet. Mede door de dreiging van de atoombom hebben we al jaren geen oorlogen meer tussen supermachten, we voeren ze nu op de financiële markten.

Daarom zijn deze berichten nu zo van belang. Brazilië, samen met India, China en Rusland straks, zijn bereid het IMF financieel te steunen. Mits ze een grotere rol krijgen. Daar zit meteen de crux, want de macht van ‘het westen’ was tot op heden mede verankert in hun financiële macht en de rolverdeling die men heeft bij o.a. het IMF, de wereldbank, de VN, etc. Aan die posities wordt nu openlijk getwijfeld en de opkomende markten willen helpen, mits ze een grotere rol krijgen. Meer macht dus naar deze landen, waardoor er straks een ‘normalere’ verhouding ontstaat. Normaler omdat ze nu sterk ondervertegenwoordigd zijn en dus minder krijgen dan ze recht op hebben.

Dat wil niet zeggen dat het westen in verval raakt overigens. Toen Nederland na de gouden eeuw de macht overdroeg aan Engeland zijn we ook niet ingestort en het is er nu nog steeds goed toeven. Engeland hetzelfde na de machtsoverdracht naar de USA en ik verwacht dat de USA ook geen derde wereldland zal worden als China en India het straks voor het zeggen hebben.

De verschuiving van macht is nu in volle gang, doordat we als het westen zijnde ons onoverwinnelijk hebben geacht en dus dingen zijn gaan doen die we beter niet hadden kunnen doen. De oorlog die nu gevoerd wordt is puur financieel en wordt op aandelen- en obligatiebeurzen uitgevochten. Door de financiële situatie zullen de opkomende landen ook meer absolute macht krijgen in instituties die ze vervolgens in de jaren hierna zullen gebruiken om de leidende wereldmacht te worden.

Ik ben als vrijwilliger betrokken bij het event en mocht er derhalve ook bij aanwezig zijn. Een veel gehoorde vraag is: hoe kom je nu eigenlijk aan een kaartje? Je kan er namelijk geen kopen, hoewel het event niet gratis is, het is onbetaalbaar…

Er zijn meerdere manieren om aan een kaartje te komen natuurlijk. Zoals ik het doe, een jaar lang veel tijd en energie stoppen in het meehelpen organiseren. Inmiddels is het team 120 man/vrouw groot, waarbij we ook meer mensen hebben die ‘iets’ willen doen dan er nog werk is.

Toch is er altijd ruimte voor goede vrijwilligers, maar je moet wel goed weten wat je wil en kan bijdragen.

Sponsoring

Een tweede manier waarop je enkele kaartjes kan krijgen is door middel van sponsoring. Dat is niet goedkoop, maar als je bedrijf zich wil verbinden aan een community vol mensen die de wereld willen verbeteren en ideeën willen delen is dat een andere manier.

Inschrijven

De derde manier is je gewoon in te schrijven voor het event. Ja, echt zo eenvoudig is het. Nou ja, eenvoudig. Er willen enkele duizenden mensen naar het evenement en er is plek voor enkele honderden (minder dan 10% dit jaar). Echter is het wel dé manier om er bij aanwezig te zijn.

Waar selecteert TEDxAmsterdam op? Echt niet enkel op de ‘hoge heren’. Juist niet. Het prachtige van het event is dat het een heel divers publiek is. Natuurlijk, iedereen die er is heeft een bepaalde band met duurzaamheid, met ideeën en met het verbeteren van de wereld. Het is echter niet zo dat ‘de top’ er is en de rest niet. Studenten zitten naast CEO’s, promovendi naast ondernemers en gewone medewerkers van allerlei lagen in een bedrijf zitten naast bekende Nederlanders.

Maar waar selecteren ‘we’ nu op? Ik zit niet in de gastenlijstcommissie  dus exact weet ik het niet, maar ze denken daar wel enigszins in hokjes. Er wordt gekeken naar de mix van promovendi, professoren, C-level executives, ondernemers, freelancers, creatieven, studenten, etc. Dus iedereen maakt op zich een kans. Het eerste selectiecriteria is: een compleet profiel!

Iedereen die niet kan aangeven wat zijn of haar favoriete TED talk is (of daar te lui voor is) valt al af. Daarnaast moet je aan kunnen geven wat je meebrengt. Waarom zou jij er bij moeten zijn en niet die duizenden anderen die ook willen? Maak er een goed verhaal van, in een heel beperkt aantal karakters.

TEDxAmsterdam 2011

De 2011 editie is weer achter de rug, in 2012 zal het weer een spektakel worden verwacht ik. Het is lastig dit jaar met zoveel geweldige talks degene te pakken die er voor mij uit springen, maar toch ga ik mijn best doen voor jullie.

De opening maakte het al bijzonder. Het nationaal Ballet dat hersenen maakte (op de video vanaf minuut 4) met de voice over van Rutger Hauer.

Barry Schwartz had ik veel van verwacht en dat maakte hij waar. Omdat de verwachting al heel hoog was, was het misschien niet het absolute hoogtepunt, maar hij legde als eerste spreker de lat erg hoog. Toch is het niet mijn hoogtepunt van de dag, misschien wel vanwege de verwachtingen.

Hoewel de meningen erg verdeeld waren vond ik persoonlijk het verhaal van onze commandant der strijdkrachten Peter van Uhm, die op de eerste dag in deze baan zijn zoon in Afghanistan verloor, ook erg indrukwekkend. Hij geeft aan waarom hij heeft gekozen voor het geweer, en niet de pen of muziek, om wereldvrede te bewekstelligen.

Het muzikale intermezzo van Raaven vond ik ook erg, erg mooi.

Hoewel velen het niet met mij eens zullen zijn vond ik het verhaal van Pep Rosenfelt, vorig jaar dagvoorzitter, ook erg goed. De reden dat ik dit verhaal één van de beste van de dag vond was dat hij deed wat hij vertelde. Hij kan dingen doen met humor die geen enkele spreker op het TED podium mag doen. Hij maakte reclame voor zijn producten en iedereen lachte. Dat was ook de kern van zijn verhaal, misschien is er een alternatief voor vechten of vluchten: humor. Met humor kan je heel veel bereiken wat anders niet kan.

Het muzikale tussendoortje van Wende was ook puur genieten.

Harald Doorbos, journalist in o.a. Libië, had ook een mooi verhaal, vooral omdat het werd ondersteund met hele bijzondere zaken. Hij had het kat paspoort van de kat van de dochter van Khadaffi, net als de klok van Khadaffi… op het podium.

Joris Luijendijk, dagvoorzitter van de eerste TEDxAmsterdam in 2009, had ook een goed verhaal. Totaal anders dan wat ik verwacht had, maar daarom niet minder goed. Mijn verwachting was dat hij zou praten over de financiële wereld in Londen die hij aan het onderzoeken was, in tegenstelling tot mijn verwachting sprak hij over het delen van zijn leercurve in die financiële wereld. Hij stelde voor dat iedereen dat zou moeten doen, ik ben daarvoor, dat is namelijk ook hoe ik werken nieuwe stijl een beetje geschreven heb.

Diederik Jekel is zo’n wetenschapper die het moeilijke heel makkelijk kan maken. Hij sprak over waarom we niet zo bang moeten zijn. Hoe we angsten kunnen analyseren en dat vaker moeten doen omdat er nogal wat irrationele angsten zijn.

En de Igirama van Willam Verstraten was ook heel bijzonder om te zien, gewoon prachtig wat hij aan het maken was.

Deze lijst is al lang en eigenlijk laat ik er nu nog een aantal uit waar ik ook erg van genoten heb. Sommige waren misschien nog wel beter, maar omdat ik het verhaal al van dichtbij heb meegemaakt (zoals TEDxBaghdad van Yahay) of gewoon omdat het niveau zo… zo hoog was staan ze niet in deze lijst.

De allerbeste? Nee, dat durf ik niet te zeggen. De twee besten in mijn optiek waren denk ik Pep Rosenfelt en Joris Luijendijk, grappig genoeg beide oud dagvoorzitters. Gewoon omdat hun manier van presenteren in combinatie met het onderwerp voor mij er boven uit stak, maar ik denk dat ik de enige bezoeker ben die die twee bovenaan heeft staan.

Dat maakt juist TEDxAmstedam zo fantastisch. Ik spreek met mensen met totaal andere meningen, vraag hen waarom ze er zo over denken en bedenk dan of dat een ander licht op mijn mening werpt. Soms wel, soms niet. De diversiteit van het publiek maakt de diversiteit van de sprekers nog veel mooier, omdat je ziet dat iedereen van een andere spreker geniet.