Natuurlijk ben ik trots op het feit dat ik 40 kilo ben kwijtgeraakt sinds ik ondernemer ben. Dat is voor mij nog altijd een van de grootste doelen die ik bereikt heb. Dat is echter meer privé. Dus waar ben ik zakelijk dan trots op?

Ik ben trots op het feit dat een aantal mensen die ik in het verleden vanaf een afstand bewonderde mij inmiddels kennen en respecteren. Jaren geleden, toen ik personal brand.nl schreef, was dat Karen Romme. De auteur van Calimero Marketing. Daar keek ik tegen op. Dat was iemand die het heel erg gemaakt heeft. Met veel angst en beven heb ik haar destijds uitgenodigd voor die eerste sessie over Personal Branding. Wat zou ze wel niet denken, dat een nobody zoals ik haar gewoon uitnodigde om bij een ronde tafel aan te sluiten? Inmiddels durf ik haar gerust een vriendin te noemen. Komen we bij elkaar over de vloer, gaan we soms samen winkelen (ze heeft een goed oog voor kleding) en is ze een groot fan van mijn konijntjes.

Een andere persoon in dat kader is Jaap Peters. Een van de best verkopende managementboek auteurs uit Nederland, waarbij zijn titels bekender zijn dan hij als auteur. Hij schreef onder andere ‘in welke reorganisatie werk jij’, ‘de intensieve menshouderij’, ‘het rijnlands boekje’ en Nieuw Europees Organiseren. Een van mij, of misschien wel mijn, favoriete Nederlandse managementboek auteur. Met een sterk verhoogde hartslag stuurde ik hem vorig jaar een e-mail met de vraag of hij een stukje van het voorwoord van mijn nieuwe boek zou schrijven. Hij stemde in, het was bijzonder positief. Afgelopen week heb ik eindelijk een keer rustig koffie met hem gedronken. Goed gesprek gehad, hij had allerlei ideeën en wilde mij daarin betrekken. Het feit dat Jaap mij kent ben ik al trots op, dat hij met me wil samenwerken nog meer.

Een derde persoon is een oud sporttrainer. Grote naam die meerdere olympisch kampioenen heeft afgeleverd. Toen ik klein was maakte ik altijd op papier ploegen, zoals kinderen dat wel vaker doen. Opstellingen van voetbalteams en vooral ook wielerploegen. Het ging mij niet alleen om de spelers, maar juist ook om de staf er omheen. De trainers, de coaches, de begeleiding, die maken ook een belangrijk onderdeel uit. Daar stond zijn naam vaak tussen. Nu eet ik een tot twee keer per jaar met hem, in een clubje vrijdenkers. Een held uit mijn kindertijd die weet wie ik ben.

Misschien dat ik wel trots ben op deze ontmoetingen omdat in het hele begin van mijn carrière dat ook zo is gegaan. In mijn afstudeerscriptie heb ik de nodige quotes gebruikt van Michiel Frackers, oprichter van onder andere planet internet. Twee maanden later stond ik met hem te praten en blijkbaar heb ik toen zo’n indruk gemaakt dat hij daarna wist wie ik was. Afgelopen week was hij jarig en feliciteerde ik hem, hij is 10 jaar ouder dan mij. Hij maakte een opmerking over oud zijn, waarop ik zei dat als ik over 10 jaar bereikt had als ondernemer wat hij bereikt heeft, ik mezelf als ondernemer succesvol durfde te noemen. Hij stuurde een hele grote smiley terug.

Zoals wel duidelijk is geloof ik erg in de kracht van mensen. Het zijn altijd de unieke individuen die het verschil maken in mijn optiek. Het feit dat enkele van mijn ‘helden’ uit het verleden nu weten wie ik ben en respect hebben voor wat ik doe en zeg. Dat is waar ik het meest trots op ben. Het feit dat deze mensen allemaal minimaal 10 jaar ouder als mij zijn, 10 jaar meer ervaring hebben en 10 jaar meer prestaties geleverd hebben, maar toch mij met respect en ik zou willen zeggen, als een gelijke, behandelen. Dat is waar ik trots op ben.

Wilbert Pot kwam erop en ik vond het wel een goed idee, maar wat moet ik er mee? En 1500 euro is toch wel veel geld. Maar als je zoals ik vaak praat over 3D printers moet je er eigenlijk wel wat mee doen. Dus riep ik op Facebook op tot een gedeelde aankoop en… heel veel mensen vinden het leuk. Dus uiteindelijk hebben we met 14 mensen deze printer gekocht, iets meer dan 100 euro per persoon dus.

Crowdfunding

Een mooi voorbeeld dus van crowdfunding. Immers, we hebben gewoon met zijn allen een product gekocht dat gewoon cool is, maar verder geen idee mee hebben wat elk van ons er mee gaat doen. Iedereen wilde het wel, iedereen die mee doet weet dat het de toekomst is, maar niemand vond het de moeite waard er zelf een te kopen.

Hoe dit ging? Simpel, Facebook. Bericht erop, vragen wie mee deed, 2 of 3 mensen die online waren een chat mee beginnen en klaar. Initieel ben ik uit gegaan van 150 euro per persoon, nu dus minder. Werd ook gedeeld via b.v. de groep van Online Dialogue, waar de printer komt te staan. Zo kwamen we op de mensen die allemaal wel deels eigenaar wilde worden.

3D Printer

Veel mensen vroegen me meteen wat ik er mee ging printen. Ik heb dus oprecht nog geen idee. Legosteentjes? Universele bouwstenen om lego en playmobiel aan elkaar te koppelen? Een nieuw brilmontuur? We zien we wel. Dat is voor mij niet het punt.

Het punt is dat ik nu beschikking / toegang heb tot een systeem dat de wereld gaat veranderen. Eerder dan ik verwacht had, want ik zei 3 jaar geleden nog dat over zo’n 5 jaar ‘geeks like me’ een 3D printer zouden hebben en hij over 10 jaar mainstream zou worden. Dat gaat dus sneller dan verwacht.

De impact van de 3D printer… die gaat ongekend zijn. Dat kunnen we ons nog amper indenken, hoewel ik er al wel beelden bij heb. Een totale revolutie van de maakindustrie, geen enkel standaard product meer, alles maatwerk, alles lokaal en vaak duurzaam geproduceerd (dat duurzaam als je zelf kiest voor duurzame materialen) en voor een fractie van de huidige kosten. De revolutie komt met name als we gaan denken in alle inkomsten die we ook niet meer nodig hebben, omdat ons kostenpatroon ook sterk daalt. Dat moet ook wel, want heel veel banen zullen hierdoor ook verdwijnen.

De toekomst… die is ongewis. Maar ik wil er nu mee kunnen spelen om te weten hoe hij zich ontwikkeld.

Goed resultaat

Persoonlijk ben ik trots op wat we bij Autonomic hebben neergezet. Niet omdat het nu zo spectaculair, innovatief of hypermodern is, juist omdat het dat niet is. Dat past namelijk bij de organisatie. Het is geen snelle IT organisatie, maar juist een redelijk conservatieve. Het is een organisatie met heel veel ervaring, een aantal dertigers, maar ook veel veertigers of ouder met allemaal tientallen jaren ervaring. Het bedrijf is conservatief gefinancierd waardoor het nog steeds bestaat, ondanks dat ze sinds de oprichting in 2006 economische crisis na economische crisis hebben gezien.

Waarom ik trots ben op het resultaat heeft te maken met de prijs / kwaliteit verhouding. Het hele traject, dus met bepaling van de strategie, de kernwaarden, het maken van een nieuwe logo en huisstijl, site design en sitebouw heeft in totaal minder dan 15.000 euro gekost. Dat is inclusief een social media strategie, die uiteraard nog wel moet worden uitgevoerd. Ik vind die prijs / kwaliteit verhouding erg goed.

Sterke kanten van de site

Wat zijn nu de mooie dingen aan de site in mijn optiek? Ten eerste de historie. Ik vind dat we die pagina erg mooi hebben opgemaakt en het zegt ook veel over het bedrijf.

Ook sterk vind ik dat het hele team online staat. Een teken van kracht. Het is ook ideaal voor de overtuiging van ‘gelijkgestemde’. Immers is soort zoekt soort een heel menselijk iets, het is biologisch in onze genen vastgelegd. Laten zien met wie je gaat werken is daarom heel goed als je dezelfde mensen wilt aantrekken, en dat wil Autonomic.

Iets anders waar ik erg tevreden over ben is het solliciteer stuk, uiteraard zou ik haast zeggen. Het bedrijf heeft een uniek beloningsmodel waar de nadruk op ligt in de site, maar vooral het vacature deel zelf ben ik erg tevreden over. Waarom? Omdat het wel solliciteer mogelijkheden geeft, maar we ervan uit gaan dat die niet gebruikt worden. Het soort mensen dat Autonomic zoekt solliciteert namelijk niet. Ze hebben dus een mogelijkheid om een CV op te sturen of via Linkedin te solliciteren, maar mensen met meer dan 6 jaar ervaring in het SAP vakgebied wordt normaal gevraagd. Daarom bieden we die mogelijkheden, maar ook meteen directe contactmogelijkheden, via e-mail en per telefoon.

Conclusie

De prijs-kwaliteitverhouding van Autonomic maakt dit een project waar ik trots op ben dat ik heb mogen doen. We hebben iets neergezet dat goed bij het bedrijf past, dat in lijn is met de echte cultuur van de organisatie en dat voor een beperkt budget. De overal doorgevoerde nieuwe huisstijl, de boomerang (medewerkers van Autonomic komen vaak terug bij een opdrachtgever, omdat ze zo goed zijn) als opsommingsteken is daar een voorbeeld van.

Waarom moest dit nu zo lang duren? Waarom was die er niet meteen tegelijk met het gewone boek? Een goede vraag waar ik nog steeds geen antwoord op heb eerlijk gezegd. In ieder geval bleek er ergens een opmaak fout gezeten te hebben in een plaatje waardoor het bestand steeds geweigerd werd, maar blijkbaar was het lastig om dit op te lossen.

Hoe dan ook: het boek is er nu als ebook, voor een zeer schappelijk prijsje van 9,99.

Waarom Ronald? Omdat Ronald met Seats2Meet in mijn optiek de ondernemer in Nederland is die het meeste toepast van wat er in mijn boek staat. Ronald kijkt serieus naar nieuwe organisatiemodellen en durft radicaal anders te denken. “Ik heb doe wel aan sales en marketing, ik heb alleen geen verkopers of marketeers in huis” en “Ik besteed zo’n 50.000 euro aan catering en bespaar daarmee zo’n 100.000 euro aan marketingkosten” zijn uitspraken die mij zijn bijgebleven in de vele gesprekken die ik met Ronald heb gehad.

Zijn zakenpartner Marielle Sijgers is niet voor niets de laatste recruiter van het jaar, als niet recruiter. Want ook op het gebied van recruitment doen ze het ‘net even anders’. Ze kijken naar alle aspecten van het runnen van een bedrijf met een vrije blik, van sales en marketing tot finance en recruitment, als het beter kan is er geen reden om het hele proces niet te veranderen.

Voordat ik mijn verhaal over het boek deed, had ik mijn oud klasgenoot Tony Bosma zijn verhaal laten doen.

Tony is Trendwatcher bij Extend Limits en een van mijn grote inspiratiebronnen, samen met een aantal andere trendwatchers. Ik vertaal wat deze mensen zien naar de arbeidsmarkt.

Tony geeft aan dat we niet in een crisis zitten, maar in een transitie. Een crisis is als er 1 element een probleem geeft, maar als er heel veel problematisch zijn, en dat is nu zo, komt het oude nooit meer terug. Dan is het een transitie.

het grote probleem, in zijn optiek, is dat we schapen hebben gecreëerd. Mensen die vooral doen wat ze vertelt wordt en niet meer nadenken. Deze schapen vinden het ook niet erg dat de menselijke maat is verloren gegaan in het onderwijs, de dienstverlening, de zorg en onze veiligheid. Of in ieder geval doen ze er niet actief iets tegen. Die menselijke maat komt terug, maar daarvoor moeten we wel anders gaan denken en organiseren.

Hoe we dat zouden kunnen gaan doen? Daar ging ik dus verder op in. Het verhaal van (R)evolutie van Werk, maar dan met de aanvullingen erbij.

Foto’s met dank aan Dani’el van den Berg 

De hele foto collectie is te vinden op de Facebook Fanpage van (R)evolutie van Werk. Hier zullen ook regelmatig updates komen rondom (R)evoluties in werk.

Zakelijk

Net als vorig jaar blijft mijn financiële doel om gewoon rustig het jaar door te gaan. Geld is nooit een doel op zich voor mij, dus als het in de buurt komt van de laatste 2 jaar ben ik tevreden.

Het belangrijkste doel voor 2012 heb ik niet gehaald, dus staat nu echt met stip op 1 voor 2013: een gaaf project doen dat ik van de daken wil schreeuwen. Niet dat veel projecten niet gaaf waren, maar niets in 2012 was echt super geweldig briljant subliem wereldveroverend. Ik acht de kans steeds kleiner dat dat een interim project wordt, dus ik ben bezig met een aantal nieuwe bedrijfjes. Ik ga er van uit dat minimaal 1 van de plannen een nieuw bedrijfje wordt, maar eigenlijk hoop ik dat dit er 2 of 3 zijn. Dus voor 2013 achter de rug is wil ik minimaal 1 nieuw bedrijf gestart zijn, waar ik mede eigenaar van ben (want ik doe niets alleen natuurlijk).

Een ander belangrijke ambitie is dat we met Marketingfacts Jobs grote stappen gaan zetten. Na jaren van stagnatie, niet in omzet en winst, wel in ontwikkeling, moet 2013 een jaar worden waarin we zowel in omzet als in ontwikkelingen flinke stappen zetten. Nieuwe klanten, nieuwe diensten, nieuwe services, het moet in 2013 echt gebeuren.

Met de lancering van mijn nieuwe boek op 10 januari hoop ik ook dat ik weer de nodige nieuwe lezingen ga krijgen. Ik hoop het woord veel te kunnen verkondigen dat we echt op een kantelpunt staan van de economie en dat we dan ook onze manieren van werk daarop aan moeten passen. Met 2 lezingen per maand minimaal kom je dan hoop ik op zo’n 25 lezingen in 2013.

Digitaal-Werven moet in 2013 een nieuwe formule krijgen en weer flink meer bezoekers trekken dan in 2012.

Verder wil ik minimaal 1 opleiding volgen. Het is lang geleden dat ik echt een opleiding heb gevolgd in een ‘formele’ setting en dat ga ik in 2013 dus doen. Natuurlijk wel nieuwe stijl zeg maar, dus via de Khan Academy, Edx of  Coursera. Dit zijn online (gratis) programma’s, maar niet vrijblijvend en inhoudelijk wel erg sterk. Ik wil dit doen omdat ik het belangrijk vind me te blijven ontwikkelen en om gewoon eens deze ervaring te hebben. En wie weet, als het goed bevalt, doe ik er wel meer dan 1.

Tot slot een makkelijk doel, maar ik wil ook dat mijn nieuwe boek in 2013 in het Engels op de markt komt.

Prive

Mijn belangrijkste privé doelstelling blijft gewoon dat ik naar 85 kilo terug zak. Er moet gewoon nog wat af.

Verder wil ik weer meer fietsen en een paar mooie tochten maken. Zo wil ik de ‘defensie linie’ van Amsterdam fietsen op de racefiets. Lijkt me mooi.

Dat hangt meteen samen met een ander doel, een paar mooie wereld erfgoederen zien. Ik blijk hier in Nederland ze niet eens allemaal te kennen, dus laat ik dicht bij huis beginnen en misschien nog een keer naar België of zo gaan.

Qua vakanties mag het wel iets minder dan in 2012, want 8 keer is wel overdreven, maar misschien wel een hele bijzonder. Ik denk er over de hele zomer te gaan backpacken tussen de 6 en 8 weken of zo. De mogelijkheden… India en Nepal (vooral Nepal) of misschien wel Cambodja, Thailand, Laos en Vietnam. We zullen het wel zien of het erin zit, maar dat is wel een doel.

Zakelijk

Qua omzet en winst is 2012 een goed jaar geweest, vergelijkbaar met 2011. Ik heb niets te klagen, hoewel het in de tweede helft van het jaar wel sterk terugliep. Dat kwam echter vooral door mijn eigen keuzes (veel vakanties, boek schrijven, etc), dus dat doel is gewoon gehaald.

Mijn grootste doel voor 2012: iets echt gaafs opzetten, moet ik helaas wederom van zeggen dat ik het niet gedaan heb. Ja, ik heb wel een boek geschreven waar ik heel trots op ben, maar dat is niet genoeg. De nieuwe app is er niet gekomen (wel een aantal plannen), het hele gave nieuwe project niet (wel een paar mooi, maar niets waar ik echt van zeg: wereldschokkend), dus nee.

Het derde doel, het schrijven van een boek, is dus wel gelukt. Het is de toekomst van werk geworden, niet digitaal recruitment of community management. Het is niet eens alleen de basis gelegd, het boek is er gewoon geheel al, tegen mijn verwachting in. Want het is allemaal sneller gegaan dan ik dacht.

De verbreding is dit jaar ook wel tot stand gekomen. Door mijn samenwerking met Online Dialogue heb ik heel veel geleerd, met name over persuasion en testen. Deze verbreding / verdieping van kennis heeft mij persoonlijk erg veel plezier gegeven.

Prive

Mijn eerste, en belangrijkste, privé doelstelling heb ik niet gehaald. Ik weeg nog steeds hetzelfde als in het begin van het jaar en dat is een grote  teleurstelling. Natuurlijk zijn hier de nodige redenen voor, de belangrijkste mijn flinke knieblessure (waarvoor ik eigenlijk onder het mes moet, maar dat stel ik voorlopig nog uit aangezien ik er momenteel relatief weinig last van heb), maar uiteindelijk was het natuurlijk vooral een gebrek aan motivatie. Want dat is afvallen primair: motivatie.

Mijn doelstelling om mijn reislust eindelijk aan toe te geven is ruimschoots gehaald. Die minimaal 6 keer zijn er zelfs 8 keer geworden. Ik begin het jaar (letterlijk, ik was daar al in december) in Indonesië en heb vervolgens 10 dagen in Portugal gezeten in februari, in maart mijn leesweek in Frankrijk, in mei de schrijfweek in Oostenrijk, in juni nog even een weekje Tsjechië, heerlijke weekendjes Rome en Londen en ik ben net terug van twee weken Sri Lanka.

Van mijn tandproblemen ben ik eindelijk ook af, dus dat is gelukkig ook een doel dat gehaald is en ik heb ook gegeven in een Sterren restaurant (De Librije) dus ook dat doel is gehaald.

Conclusie

De twee belangrijkste doelen (zakelijk en privé) heb ik niet gehaald, wat moeilijkere doelen waren en dus een pijnlijke constatering is. De andere doelen allemaal wel, dus voor volgend jaar moet ik weer iets meer doorzettingsvermogen aan het licht brengen.

Er is op verschillende plekken al veel over te lezen geweest en geheel in lijn met het boek is er veel gebruik gemaakt van mijn sociale kapitaal en crowdsourcing. De cover (die hiernaast staat), waar ik heel erg tevreden mee ben is via crowdsourcing tot stand gekomen. Er komt een video animatie ter promotie die door Nederlanders in Mexico (waar ik hier ook al eerder over schreef) wordt gemaakt. Door hun veel goedkopere leven in Mexico is dit financieel haalbaar geworden binnen een normaal marketingbudget voor een boek. En laten we de titel vooral niet vergeten, zonder de input van veel mensen, via e-mail en de Linkedin groep, had ik deze nooit zo gekozen.

Het boek is ook al te bestellen (en dat is al bijna 50 keer gedaan bij het schrijven van dit artikel). Waarom zou je het voorbestellen? Omdat ik het dan voor je signeer en je een uitnodiging krijgt voor de launch op 10 januari.

Ik schrijf dus niet enkel over de toekomst van werk, waar mogelijk pas ik deze ook toe. Waarom dan toch de keuze voor een traditionele uitgever met Van Gorcum? Een uitgever die al 212 jaar bestaat? Koninklijk is en niet bekend staat als super innovatief?

De keuze voor een uitgever heeft een aantal redenen. Ten eerste financieel, ik had geen zin alles voor te financieren. Ook al is het op de lange termijn waarschijnlijk aantrekkelijker, mits het een succes wordt waar ik natuurlijk vanuit ga, ik had daar gewoon geen zin in. Ten tweede het geregel. Punt is dat ik niet zo’n enorme regelaar ben, zeker niet op de details. Dat had ik dus uitbesteed en dat kost ook weer geld. Ten derde omdat uitgeven met een uitgever een boek op dit moment nog steeds meer cachet geeft. Hoewel de naam Van Gorcum vooral onder auteurs heel bekend is, is het ook een beetje een kwaliteitsstempel. Enkele auteurs hebben mij al gecomplimenteerd dat ‘Van Gorcum mij in hun stal wil opnemen’. Daar heb je weinig aan bij het grotere publiek, want daar zegt het merk niets, maar dat er een ‘echte uitgever’ achter zit spreekt veel mensen nog aan, of dit nu terecht is of niet.

Dan de keuze voor deze uitgever. Een hele oude, die ook niet bekend staat als heel erg modern. Ik kan dat het beste omschrijven met de woorden van Erwin Witteveen die recentelijk met Easycratie (geschreven met Martijn Aslander) ook naar Van Gorcum is gegaan: “het is de enige uitgever waar ik echt liefde bij voelde”. Het klopte gewoon, het klikte, de persoonlijke band was meteen goed. De enige waar ik geen seconde het gevoel had dat ik op verborgen agenda’s moest letten. Dat is heel belangrijk voor mij, en ik denk voor iedereen. Dat staat trouwens ook in het boek: samenwerking in de keten (en een boek schrijven is een ketensamenwerking) moet gaan op basis van gedeelde mentaliteit.

Er zijn echter meer redenen. Heel belangrijk voor mij was dat ik enkel de Nederlandse rechten heb afgegeven en het zelf mag vertalen naar het Engels. Geen uitgever geeft daarvoor een garantie, dus wilde ik dat zelf doen. Daar werd, in tegenstelling tot sommige andere, geen seconde moeilijk over gedaan en ze wilde ook niet meeprofiteren als ik daar dan succes behaalde met iets waar ik zelf de volledige investering in zou doen.

Nog een reden was juist het feit dat Van Gorcum niet innovatief is en dat ook van zichzelf weet. Ze zijn daar druk bezig zichzelf opnieuw uit te vinden. De eerste vraag van mijn uitgever was dan ook: waarom heb jij een uitgever nodig? Wat kan ik aan jou toevoegen? Dat is juist die mentaliteit waar je mee verder kan. Het crowdsourcen van de cover was de eerste keer voor Van Gorcum, maar zoals men mij nu aangeeft, zeker niet de laatste keer. Want tegen dezelfde kosten is de kwaliteit en keuze een stuk beter.

Ook kijken we naar verschillende promotie acties die verre van ‘standaard’ zijn. Zoals de animatie video, hebben ze ook nog nooit gedaan en helemaal niet in Mexico. Ook kijken we naar een aantal gezamenlijke promotie acties van verschillende auteurs. De boeken concurreren niet met elkaar, ze versterken elkaar. Ze staan open voor elke suggestie en elk experiment, wat niet wil zeggen dat we ze allemaal uitvoeren, maar niets is op voorhand onmogelijk.

Juist die houding maakt dit een fijne samenwerking en die mentaliteit bleek vanaf het eerste moment aanwezig. Men wil veranderen en in tegenstelling tot veel ‘modernere’ uitgevers staan ze door hun ‘achterstand’ juist open voor veel grotere veranderingen. En ik geloof in de kracht van een sterk merk, een sterk regie bedrijf (ook iets uit mijn boek) en ik denk dat Van Gorcum dat kan worden. Ze hebben dan nog een lange weg te gaan (en moeten die verdomd snel afleggen gezien de marktomstandigheden), maar voor dit boek, voor mij, waren ze nu de juiste partij op de juiste plek.

De (R)evolutie van werk dus. Over Sociaal Kapitaal in organisaties. Over dingen heel anders organiseren. Over hele andere vormen van werken. Met prachtige quotes van de mensen die het al gelezen hebben zoals ‘Doe het zelf en doe het samen’ van Erwin Blom of ‘Het enige dat hetzelfde blijft aan organisaties is het woord’ van Ronald van den Hoff . En niet te vergeten: Eén voor één kegelt Bas, op basis van kennis uit het verleden en interpretatie van trends, de zekerheden van vandaag omver. En stelt daar trefzeker bouwstenen van de toekomst tegen over.” van Henk Ritmeester. Of Nils Roemen die perfect aangeeft voor wie ik het boek schreef: Voor iedereen die vol verbazing kijkt naar hoe snel de wereld veranderd. Voor iedereen die op zijn klompen aanvoelt dat dit ook op zijn of haar leven een enorme impact gaat hebben. Voor iedereen die het in historisch perspectief wil snappen. Voor iedereen die wil weten weten welke vragen hij moet beantwoorden om zo soepel mogelijk mee te groeien met deze ontwikkelingen. Voor hen schreef Bas dit boek.

Ik heb in het proces van het schrijven en publiceren zoveel mogelijk verschillende elementen uit het boek gepoogd toe te passen. Het had vast verder kunnen gaan, maar ik ben zelf heel erg tevreden met het resultaat. Alle input, de inzet van mijn sociale kapitaal, de crowdsourcing acties, het heeft dit boek een stuk beter gemaakt dan wanneer ik het helemaal alleen had gedaan.

Voor hun 120 jarig bestaan heeft ‘s Heeren Loo, een geestelijke gezondheidsinstelling een digitaal museum laten maken. Omdat, zo zeggen ze op Marketingfacts: Wij vinden dat geschiedenis ertoe doet, omdat het goed is om te weten waar je vandaan komt, als je wilt weten waar je naartoe wilt. Op basis van welke kernwaarden je nu en straks bestaansrecht hebt.

Alleen al die visie doet mij voor deze organisatie willen werken. Geweldig, want dat steun ik 100%. Nu hoor ik dat vaker hoor, maar deze organisatie brengt het ook in de praktijk met deze case.

Content, content, conent

Wat zo ongelofelijk mooi is aan dit project is de ongelofelijke hoeveelheden content die ze hebben kunnen gebruiken. Het is een echt museum. Je kan er denk ik wel 2 uur in rondwandelen, video’s bekijken, foto’s bekijken. Het is dat er nog geen geur uit computers kan komen, maar je voelt je gewoon in een echt museum.

Er zit ook de nodige nieuwe content in. Vanuit bijna alle stakeholders krijg je een perspectief als je dat wilt. Werknemers van verschillende pluimage, artsen, verzorgers, managers, maar ook de client zelf, de moeder van een client, oude medewerkers die nu vrijwilliger zijn. Het zit er allemaal in. Allemaal heel kort, to the point, maar wel waarde toevoegend.

Ook zit er onwijs veel oude content in. Oude foto’s, oude video’s, film materiaal van journaals die langs zijn geweest, filmmateriaal gemaakt op uitjes met cliënten, op feesten, noem het maar op. Het is een echt museum.

Navigatie

Nu ben ik natuurlijk Bas en Bas is ook altijd kritisch. Wat een klein verbeterpunt is in dit project is de navigatie. Die is niet intuïtief. Ik vrees dat best veel mensen initieel moeite zullen hebben te begrijpen hoe je door het museum heen moet bewegen en ik ben bang dat een aantal ook zullen afhaken. Dat is relatief eenvoudig denk ik te verhelpen, maar dat moet nog wel even verbeterd worden.

Conclusie

Het is gewoon een pareltje in de Nederlandse wervingswereld waar ik heel, heel graag bij betrokken was geweest. Het interessante is dat ik een jaar of zo geleden bij een klant in een bedrijfsmuseum ben geweest en toen heb gezegd dat ze daar meer mee zouden moeten doen voor werving. Het ging toen veel meer om het meenemen van dergelijke objecten naar beurzen en dergelijke en misschien wat digitaal opslaan. Nooit heb ik eraan gedacht een digitaal museum in te richten. Het is echter iets dat echt geweldig mooi is en zo sterk de bedrijfscultuur ook indirect meegeeft. Ook is het iets dat de ‘tand des tijds’ gaat doorstaan. Immers zit hier nu 120 jaar historie in, dus het kan jaren en jaren mee en je kan dit heel lang gebruiken. Een geweldige lange termijn investering dus.

Heerlijk dat het weekend is volgens velen, weer een werkweek die erop zit. Heerlijk dat het weer maandag is volgens anderen, want ik houd van mijn werk. De ‘vrijdag’ fans vinden de ‘maandag’ fans vaak work-a-holics en andersom vinden ze ze ongemotiveerd en zouden ze een andere baan moeten zoeken.

Ik houd van beide. Beide zijn goed, of fout, hoe je het ook wilt zeggen.

Weekend

Ja, ik houd van het weekend. Heerlijk rustig aan doen, nog rustiger dan ik door de weeks al doe. Echt geen moeten. Lekker sporten als ik daar zin in heb. Even naar de stad gewoon omdat het kan. Ja, vrijdagavond is voor mij heerlijk. Thank god it’s friday denk ik dan.

Werk

Ik beleef echter ook erg veel plezier aan mijn werk. Soms werk ik ook in het weekend, als ik daarvoor kies of ik mezelf teveel deadlines heb opgelegd dat het wel moet. Dat laatste is natuurlijk ook altijd een keuze. Immers kies je ervoor klussen aan te nemen of niet. Je kiest ervoor te werken waar je werkt en hoe je werkt. Aan het begin van dit jaar heb ik halve dagen gewerkt in Portugal, tijdens een vakantie. Dat was een bewuste keuze, aangezien ik die opdracht heel graag wilde doen. Ik had ook gewoon nee kunnen zeggen en hele dagen vakantie kunnen vieren. Door zo’n keuze bewust te maken, is het totaal niet vervelend om tijdens ‘vrije tijd’ te werken. Het was immers mijn eigen keuze.

Op zondag ben ik vaak al aan het kijken naar de komende week. Gewoon omdat ik weer zin heb aan de slag te gaan. Met name het schrijven van stukjes doe ik in veel gevallen in het weekend. Dan heb ik op de een of andere manier inspiratie en motivatie. Zondagavond tussen 8 en 10 schrijf ik het beste heb ik gemerkt, dan produceer ik 2 keer zo snel als op andere momenten. Dus… ga ik er voor.

En op maandag denk ik weer: Thank god it’s monday, weer lekker een week aan de slag.

Beide zijn goed fout

Beide gedachten zijn wat mij betreft goed, en daarmee dus ook fout. Als je niet op vrijdag blij bent dat het weekend is, vraag ik me af of je wel genoeg ontspant en plezier hebt. Want hoe je het ook went of keert, ook al leef je zoals mij dat alle dagen redelijk gelijk zijn, er zijn nog veel mensen die niet zo leven. Dus veel van mijn sociale contacten vinden in het weekend plaats, eenvoudigweg omdat mijn vrienden gewoon door de weeks aan het werk zijn.

Als je niet regelmatig denkt: yes, ik mag weer aan de slag, moet je eens serieus nadenken over je werk. Zoals Steve Jobs het zei: vraag jezelf elke dag of je zou doen wat je vandaag zou doen als het de laatste dag van je leven is. Als het antwoord dan te vaak achter elkaar nee is, moet je iets veranderen.

Dus blij zijn dat het vrijdag en maandag is, is beide goed, mits je beide doet. Beide los van elkaar zijn wat mij betreft goed fout, want dan zit er iets scheef.