Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/vandehat/public_html/index.php:4) in /home/vandehat/public_html/wp-includes/feed-atom.php on line 8
Van de Haterd 2017-10-03T20:44:46Z http://vandehaterd.nl/feed/atom/ WordPress Bas van de Haterd <![CDATA[Nieuw e-boek]]> http://vandehaterd.nl/?p=1563 2017-04-25T10:31:55Z 2017-02-24T11:03:02Z zelfrijdende auto coverIk werd gevraagd op basis van een paar artikelen op HNWB.nl om een lezing te geven over de maatschappelijke impact van zelfrijdende auto’s. Gedurende de research merkte ik dat er zoveel te vertellen was dat ik besloot dat ik er meer mee moest doen. Dus heb ik er een klein, dun, toegankelijk boekje over geschreven. Deze is nu te downloaden via deze site, op basis van waardebepaling achteraf.

De auto raakt veel onderdelen van ons leven. Alles van ruimtelijk ordening, wegen, belastingen, boetes, verzekeringen, schades, ongevallen, maar ook hoe en waar we wonen, de overheidsfinanciën en de arbeidsmarkt wordt erdoor beïnvloed. In dit boek heb ik een poging gedaan om al deze facetten aan bod te laten komen en de mogelijk impact van het feit dat een auto geen chauffeur meer nodig heeft erop te geven. Ik ben trots op het resultaat. Ik hoop dat het inspiratie geeft voor iedereen die het raakt.

 

]]>
0
Bas van de Haterd <![CDATA[De veranderende wereldorde]]> http://vandehaterd.nl/?p=1534 2017-01-30T15:04:37Z 2017-01-30T15:04:37Z Elke grote verschuiving van macht in de historie van de mensheid is gepaard gegaan met een crisis of oorlog. De meest recent echt verschuiving van macht was na de tweede wereldoorlog, toen Europa definitief zijn leidende positie in de wereld moest afstaan aan Amerika.

De afgelopen jaren hebben we een crisis gehad, en een oorlog op de financiële markten. Een verschuiving van de macht van de Verenigde staten naar het Oosten, met name China en in mindere mate India, is gaande. Het westen, want ook Europa heeft nog steeds een flinke positie te verliezen, heeft deze machtsverschuiving sterk in weten te perken. Dit onder andere door de posities bij de wereldbank, het IMF en de verenigde naties (permanente leden veiligheidsraad) te houden zoals ze zijn. China is ondertussen bezig met een opmars, heeft zijn eigen Aziatische ‘wereldbank’ opgericht en investeert bakken met geld in Afrika en ‘buurlanden’ van Nepal tot Sri Lanka.

De macht van China, en andere opkomende landen, is tot op heden beperkt gebleven. In 2017 zou dit wel eens kunnen veranderen. De reden hiervoor is eenvoudig. Tot op heden was het westen solidair met elkaar. Daar lijkt nu een einde aan te komen. Brexit is een teken van het einde van de solidariteit van de Britten met Europa en ook Trump heeft in zijn eerste weken als president laten zien dat hij denkt dat Amerika alleen beter af is.

Toch is dit niet de enige machtsverschuiving die gaande is en wel eens versterkt kan worden door President Trump. De machtsverhoudingen tussen de overheid en het bedrijfsleven zouden wel eens aan verandering onderhevig kunnen zijn door de nieuwe wetgeving. Of dit juist meer of minder macht voor het bedrijfsleven zal inhouden is nu lastig te zeggen. De recente actie van de immigratiestop vanuit 7 moslimlanden hebben grote en machtige organisaties zoals Apple, Google, Uber, AirBnB en vele anderen zich openlijk doen uitspreken tegen de president in bewoordingen die ik nooit eerder heb gezien. Dit kan bijna niet zonder gevolgen blijven. Tot nu toe had het bedrijfsleven ‘achter de schermen’ heel veel macht, maar nu zou er wel eens een hele andere orde kunnen komen.  Nu ben ik, ook als ondernemer, een voorstander van het inperken van de macht van grote ondernemingen, maar ik verwacht niet de de macht zal worden ingeperkt in deze nieuwe orde.

De belangrijkste ontwikkeling is echter die van gebrek aan eenheid. Een verdeelde NAVO geeft Poetin vrij spel in het Oosten van Europa. Een protectionistisch bewind heeft op de lange termijn nooit profijtelijk uitgepakt. De huidige terugtrekkende bewegingen doen me denken aan China in de 15e eeuw. China was in alles beter dan Europa, technologie, infrastructuur, etc. Men had de meest geavanceerde vloot ter wereld en China heeft (volgens een controversiële theorie) zeventig jaar voor Columbus Amerika al ontdekt. Rond 1500 heeft de Chinese keizer gekozen voor protectionisme. Handel drijven werd verboden, alle contact met het buitenland werd verbroken. Het heeft meer dan 500 jaar geduurd voordat China de achterstand, die ze in nog geen honderd jaar isolement hebben opgebouwd, ongedaan heeft gemaakt.

De twee grootmachten van weleer, Engeland en de VS, kiezen nu voor een koers die tot gevolg zal hebben dat er ruimte op de wereldmarkten komt voor andere partijen. De Chinezen en Russen zullen deze ruimte graag pakken, net als de Indiërs en wie weet welke andere landen. De wereld orde verandert, 2017 is een jaar dat de geschiedenis in zal gaan als het begin van een nieuw tijdperk. Hoe dat er uit zal zien is onzeker. Dat de hegemonie van het westen ten einde komt lijkt wel vast te staan. Of dat erg is, is ook de vraag. Dat er daardoor grote veranderingen zullen optreden in de manier van zakendoen, de interpretatie van privacy en de bescherming van intellectueel kapitaal, staat voor mij wel vast.

Bronnen: Chinese zeehandel (wikipedia) en Zhen He (wikipedia)

 

]]>
0
Bas van de Haterd <![CDATA[Doelen voor 2017]]> http://vandehaterd.nl/?p=1530 2017-01-17T14:37:24Z 2017-01-17T14:37:24Z

Ik doe niet aan goede voornemens, wel aan doelen voor het jaar. In 2016 heb ik deze niet gepubliceerd, toch heb ik er wel een aantal gehaald. Zo ben ik bovenop een Alpencol van > 2.000 meter gekomen met de racefiets, heb ik Cuba bezocht en zelfs een tweede ‘bucketlist land’: Nepal. Tevens ben ik gaan mediteren en ook dat was een doel voor 2016.

Zakelijk heb ik mijn doel om meer in het onderwijs te doen rondom de veranderende arbeidsmarkt zeker ook gehaald door alle lezingen die ik eind 2016 heb mogen geven op verschillende docentencongressen.

 

Mijn doelen voor 2017:

Privé

  1. De Mont Ventoux beklimmen
  2. 85 kilo wegen

Zakelijk

  1. Een nieuw boek schrijven
  2. Live gaan met een echte start-up, een product dat ik kan aan gaan bieden
  3. Live gaan met een nieuwe charity (Waar is ze?)
  4. Een Coursera cursus afronden

 

 

]]>
0
Bas van de Haterd <![CDATA[Waar is ze]]> http://vandehaterd.nl/?p=1521 2016-07-01T13:24:35Z 2016-07-01T13:24:35Z Mijn nieuwste project heeft de naam: waar is ze? meegekregen. Ik heb er een part-up voor aangemaakt waar je je kan aanmelden om updates te krijgen als die er zijn.

Waar is ze is mijn belofte om niet meer te spreken op congressen waar enkel mannen op het podium staan. En ik wil proberen om meer mannen te overtuigen het charter te tekenen.

Achtergrond

Waar is ze is gekopieerd van het Australische ‘no thanks mate’. Een groep Australische sprekers heeft dit ook al opgezet.

Recent zat ik in een congres waar een psycholoog foto’s liet zien van verschillende mannen en de mensen in de zaal deze liet beoordelen op competentie en betrouwbaarheid. Mijn eerste gedachte is: dat kan niet op basis van een foto, maar in de zaal had niemand daar blijkbaar moeite mee. We zitten allemaal vol vooroordelen, zo bleek ook daar. De blanke man in pak werd zeer betrouwbaar en zeer competent ingeschat, de prachtige vrouw met veel make-up veel minder. De blanke man in pak was een serie-moordenaar, de mooie vrouw een hoog aangeschreven advocate.

Uit elk onderzoek ooit blijkt dat blanke mannen competenter ingeschat worden dan vrouwen als ze hetzelfde zeggen. Dat is een pijnlijke constatering. Als je de neurologische wetenschap hierbij pakt weet je hoe dit komt, en dus ook hoe we hier iets aan kunnen doen.

  • Het komt omdat we vaker blanke mannen in pak als experts zien, op televisie, op congressen, etc. Dus hebben onze hersenen een automatische response om elke blanke man in pak competenter in te schatten
  • Het kan dus aangepast worden door onze hersenen te ‘herprogrammeren’. Dat doen we elke dag, dat wordt neuroplasticiteit genoemd. Dit herprogrammeren gebeurt echter op basis van wat we waarnemen, dus zolang we vooral nog steeds blanke mannen in expert rollen zien, blijven we ze met hetzelfde beeld herprogrammeren.

De beste is relatief

Veel kritiek op dit initiatief is dat de beste persoon moet spreken, ongeacht het geslacht. Ik deel die mening, alleen stel daarbij dat de beste relatief is. De beste is een kwestie van perceptie. Er is geen absolute kwaliteitsstempel te drukken op de beste in een vakgebied.

Als de beste een kwestie van perceptie is, en onze perceptie is dat mannen die hetzelfde zeggen competenter zijn dan vrouwen, is er dus een probleem. Een probleem dat we niet oplossen door te blijven doorgaan op dezelfde weg. Want dan blijven mannen gevraagd worden als expert / spreker, terwijl ze niet beter zijn dan vrouwen, maar wel als zodanig gezien worden.

Ik ben er van overtuigd dat op elk vakgebied competente vrouwen te vinden zijn. Het is alleen soms iets lastiger zoeken. Soms moeten die vrouwen overtuigd worden om te spreken. Maar ze zijn er.

Ik pleit dus niet voor zomaar vrouwen ergens neer te zetten, ik pleit voor slimme vrouwen dezelfde kans te geven als slimme mannen. Die krijgen ze nu niet, omdat we een slimme vrouw als minder slim percipiëren doordat ze vrouw is. Onderzoek wijst tevens uit dat hoe mooier de vrouw is, hoe minder competent ze wordt geschat, met name door andere vrouwen.

Waar is ze?

Ik ben dus niet meer in te huren voor congressen en seminar waar vier of meer mensen op een podium staan (inclusief dagvoorzitter) en geen ervan is vrouw. Ik neem geen zitting meer in panels met enkel mannen. En ik nodig iedere mannelijke spreker uit ook deze stelling te nemen.

 

 

]]>
1
Bas van de Haterd <![CDATA[Respect voor de ondernemer]]> http://vandehaterd.nl/?p=1519 2016-06-25T17:04:32Z 2016-06-25T17:04:32Z arringtoncigarHet moet me van het hart. Ik kan het niet meer voor me houden. We hebben in Nederland een extreem gebrek aan respect voor ondernemers, waardoor er geen nieuwe banen meer komen.

Ik lees de laatste tijd regelmatig comments op nujij bij allerlei berichten. Ik hoor vaak dat ik er dan om vraag, de hoeveelheid onzin die daar wordt groepen, die moet je niet serieus nemen. Echter is het een indicatie van het sentiment dat in grote groepen in ons land leeft. Ik lees met name de comments op berichten over de arbeidsmarkt en de agressie richting werkgevers en ondernemers is ongekend. Ondernemers zijn walgelijke profiteurs. Ze zeuren over van alles. Ze willen alleen maar over de ruggen van mensen geld verdienen. Ze hebben geen fatsoen.

Geen van deze mensen, ongetwijfeld allemaal werknemers, realiseert zich blijkbaar dat elke baan in het bedrijfsleven bestaat bij de gratie van ondernemers. Dat het de mensen zijn die hun spaargeld, hun huis en hun volledige financiële toekomst op het spel zetten die banen creëren. Ik begrijp heel goed dat steeds minder mensen de behoefte hebben om alles op het spel te zetten en werknemers in dienst te nemen als diezelfde werknemers ze als uitschot van de maatschappij bestempelen.

Begrijp me niet verkeerd. Er zijn zeker ondernemers die heel slecht met mensen om gaan. Ik weet er alles van. Ik heb er één als baas gehad. Ik spreek nog regelmatig twee oud collega’s van die tijd, beide nu goede vrienden, die beide ook voor zichzelf begonnen zijn. Alle drie staan we ook op het punt dat wij nooit onze mensen zullen behandelen zoals we daar zijn behandeld. Ik ontken niet dat er slechte ondernemers zijn, maar dat is echt een kleine minderheid.

Wat mij het overigens opvalt is dat veel horrorverhalen over werkgevers over grote organisaties gaan. De misstanden daar zijn dan dus niet veroorzaakt door ondernemers, maar door managers in loondienst. Werknemers dus, die zich houden aan regels van andere werknemers en zich daarachter verschuilen.

Dat zijn dus geen werkgevers die werknemers naaien, maar werknemers die andere werknemers naaien.

Zelfstandigen

Ook zelfstandigen zijn ondernemers en zitten in een verdomhoekje. Dat zijn al helemaal parasieten en volgens sommige journalisten (in loondienst) de ergste als ze niet de ambitie hebben om door te groeien. Vergeten wordt altijd dat de zelfstandig professional tenminste één baan heeft gecreëerd, die van zichzelf.

Ze betalen niet mee aan de sociale zekerheid, wat ze niet mogen al zouden ze dat willen, en ze maken er ook geen gebruik van. Toch ligt de nadruk alleen op het eerste stukje van die zin.

Iedereen in zijn of haar kracht

Nu is het heel makkelijk om werknemers in een hoekje te zetten als profiteurs die bij de eerste de beste tegenslag in de ziektewet gaan zitten. Dat zou onzinnig zijn, net zo onzinnig als zelfstandigen wegzetten als profiteurs of ondernemers als oplichters. Net zo goed als er werknemers zijn die profiteren van de regelingen zijn er zelfstandigen die inderdaad overbetaald werk in loondienst doen of ondernemers die misbruik maken van werknemers. In alle gevallen is het een kleine minderheid.

Waarom laten we iedereen niet in zijn of haar waarde?

Waarom accepteren we niet dat er mensen zijn die het beste functioneren als werknemer, omdat ze die (schijn)zekerheid nodig hebben om te floreren? Net zo goed als dat er mensen zijn die hun talenten het beste kunnen ontplooien als zelfstandige, maar geen capaciteiten hebben om personeel in dienst te nemen? En waarom respecteren we niet de ondernemers die alles op het spel zetten, hun hele vermogen, om een onderneming te bouwen en banen te scheppen?

Banen scheppen

Elke keer als ik lees hoe ‘men’ denkt over werkgevers en hoe naar er over hen gesproken wordt begrijp ik waarom er niet meer banen gecreëerd worden. Als we willen dat er banen bij komen zullen we echt meer respect moeten geven aan de mensen die deze banen creëren. Elk jaar twijfel ik weer of ik al mijn spaargeld op het spel moet zetten om Digitaal-Werven te organiseren, want dan moet ik studenten tijdelijk in dienst nemen om het onderzoek te doen. Studenten die met die ervaring straks een betere baan kunnen vinden en ondertussen (volgens velen) een fantastische vakantiebaan hebben. Echter ben ik dan werkgever, dus een verschrikkelijke profiteur. En ik heb enkel tijdelijk personeel in dienst (het is een project van 3 maanden, dus slechts een vakantiebaan), dus ik behoor tot de ergste soort werkgevers. Ik ben volgens velen het uitschot van de maatschappij. Ik verdien volgens sommige elke enge ziekte die ze kunnen bedenken. Elk jaar groeit mijn twijfel of ik het weer moet doen.

En als ik iets durf te zeggen over de risico’s van zieke werknemers krijg ik opmerkingen als:

Werkgevers die klagen over verzuim medewerker kan beter de boel inpakken en opzouten . Tegen verzuim van je medewerkers hoor je als bedrijf gewoon te verzekeren.

Niet dat iemand zich realiseert hoe duur dat is. Ik doe het dus niet, ik neem het risico en dek het anders in. Anders zou ik mijn mensen namelijk 25% minder loon moeten betalen om nog steeds uit de kosten te komen. Het interessante is dat je je ook tegen werkloosheid kan verzekeren, dat zijn vergelijkbare premies. Bijna geen werknemer doet dat. Waarom zou dat zijn? Omdat het zo duur is?

De agressie tegen werkgevers heeft nog een ander bij-effect. Als je immers geen respect voor iemand hebt, elke werkgever een oplichter vindt, dan staat buiten kijf dat je minder hard loopt voor zo iemand. Dat is vaak genoeg aangetoond. Je doet het meest je best voor iemand waar je respect voor hebt.

Nieuwe banen

Als we willen dat er nieuwe banen komen moet er echt veel veranderen. Een aantal regels kunnen in Den Haag worden aangepast, maar de mentaliteit naar werkgevers moet echt van onderaf veranderen.

 

Als we geen groter respect gaan krijgen voor werkgevers en ondernemers zullen er geen nieuwe banen bijkomen. Niet alleen vanwege het gebrek aan respect, maar ook omdat diezelfde potentiële werkgevers terecht veel te bang zijn dat de werknemers de kantjes er van af gaan lopen. Want als je geen respect hebt voor mensen, voel je je ook niet geneigd je stinkende best voor ze te doen. En zonder dat mensen hun stinkende best doen, elke dag weer, gaat het bedrijf uiteindelijk failliet. Dus waarom zou je beginnen als je weet dat je het toch niet gaat redden?

Dus…

Je hoort me niet zeggen dat we misstanden over het hoofd moeten zien. Je hoort me niet zeggen dat we ondernemers moeten verafgoden. We moeten ze wel respecteren als de mensen die banen creëren. We moeten ze hun successen gunnen, want ze zetten hun hele hebben en houwen op het spel. Ook daar mag respect voor zijn.

 

 

]]>
4
Bas van de Haterd <![CDATA[Dat is (niet) mijn probleem]]> http://vandehaterd.nl/?p=1515 2016-04-15T09:49:57Z 2016-04-15T09:49:57Z 15103901_sHoe vaak kom je het niet tegen. Iemand die van zijn of haar probleem, jouw probleem maakt. Of van zijn of haar gebrek, jouw probleem maakt? Best vaak gok ik zo. Want onze gebreken zijn voor ons heel normaal. Dat is wie we zijn. En laat ik voorop stellen, het is niet erg om een gebrek te hebben. Die hebben we allemaal. We zijn allemaal beter in bepaalde dingen dan in andere dingen. Echter, het moment dat jouw gebrek problemen voor anderen oplevert, moet je er omheen werken. Dan moet je niet van jouw gebrek, andermans probleem maken. Een gebrek herken je meestal aan de zin:

Je kan van mij niet verwachten dat…

Blijkbaar had die ander dat dan wel verwacht. En of hij dat wel of niet had mogen verwachten, misschien wel, misschien niet. Echter, als je die zin vaak gebruikt, of regelmatig tegen verschillende mensen om grofweg dezelfde issue, is het iets waar je aan zou moeten werken.

Een voorbeeld

Zelf kwam ik er een paar jaar geleden achter dat ik nogal snel opgeef als het tegen zit. Dit was zo’n realisatie toen ik een paar maanden door Azië ben gaan reizen. Ik ben van nature een quitter. Waarschijnlijk omdat het me allemaal altijd wel makkelijk is afgegaan. En ik kan best doorzetten, als ik weet dat ik ga slagen of progressie zie. Als het echt tegenzit, geef ik te snel op. Of beter… gaf ik te snel op. Want deze realisatie heeft me ertoe gezet dat ik mijn gedrag ben gaan aanpassen. Dat heeft een paar gevolgen gehad.

  1. Ik begin niet meer aan zaken waarvan ik weet dat ik ga opgeven. Dat klinkt misschien heel vreemd, want dan geef je op voor je begonnen bent, maar dat is het niet. Ik weet waar ik wel en geen energie van krijg en wat ik wel en niet nodig heb. Ik heb bijvoorbeeld altijd een partner nodig in projecten. Dus start ik geen nieuw project zonder een partner. Anders geef ik toch weer op.
  2. Ik zet mezelf haalbare doelen (die ik vooraf haalbaar acht) en meet elke stap. Dan zie ik progressie. Zo ben ik gaan mediteren. Ik wilde dat volhouden, maar ik ken mezelf en bij meditatie weet ik ook dat het effect wel een tijdje duurt. Dus heb ik mezelf beloofd dat ik elke dag mediteer tot de terugkomdag van de cursus. Dat meet ik met een app. Vandaag haalde ik de 30 dagen op een rij ‘badge’. Hoewel ik me regelmatig afvraag of dit voor mij is, weet ik dat als ik het geen drie maanden de kans geef, ik het nooit zeker zal weten.

Een ander voorbeeld. Ik merkte dat ik steeds vaker kleine afspraken vergat. Als ik op een congres beloofde iemand digitaal aan een ander voor te stellen bijvoorbeeld. Of dat ik beloofde een onderzoek te mailen. Dingen die heel veel mensen heel vaak vergeten, maar ik ga er altijd prat op dat ik mijn afspraken nakom. Dus ook deze afspraken. De oplossing: een to do app op mijn telefoon die synchroniseert met mijn laptop (ik gebruik wunderlist). Snel een to do maken, klaar. Op deze manier is mijn gebrek aan herinneringen (ik spreek ‘te veel’ mensen) niet het probleem van een ander (die mij weer ergens om moet gaan vragen). Ik pas mijn proces aan.

Mijn gebreken moeten niet andermans problemen zijn.

Vergelijk dit met een geval dat ik enige maanden op rij heb gehad. De persoon in kwestie heeft in een half jaar tijd minimaal vijf keer gezegd: ‘je kan van mij niet verwachten dat ik alle communicatie van al mijn klanten herinner’. Nou, jawel, dat kan je dus wel. En als je dat niet kan, moet je een systeem maken dat wel werkt. Dan moet je misschien niet alles in e-mails opslaan. Dan moet je misschien een mini-crm systeem inrichten en jezelf trainen dat als je een afspraak maakt, hoe onbenullig die ook is, je die meteen even noteert in dat systeem. Want het systeem alleen is niet voldoende, je moet het wel gebruiken op een bepaalde manier.

Als geen ander weet ik hoe lastig dat is. Dat merk ik met mijn to do applicatie. De eerste maanden deed ik daar ook veel te weinig mee, dus ben ik mezelf gaan dwingen. Nu durf ik ook rustig in een meeting te zeggen: momentje, ik noteer dit even als to do, ander vergeet ik het. Weet je wat het mooie is: nog geen klant of relatie heeft dat ooit vreemd gevonden.

Dus…

Iedereen die zijn gebreken kent, heeft er één minder zegt mijn vader altijd. Als je weet waar je zwak in bent, moet je daar om heen werken. Of door te zorgen dat andere mensen die zaken doen (de reden waarom ik een boekhouder heb) of door een systeem te maken voor jezelf waardoor anderen geen last hebben van jouw gebrek.

 

]]>
0
Bas van de Haterd <![CDATA[Evaluatie doelen 2015]]> http://vandehaterd.nl/?p=1499 2016-01-03T16:18:31Z 2016-01-03T14:37:10Z Wat heeft 2015 mij gebracht als het gaat om het behalen van mijn persoonlijke doelstellingen? Ik moet eerlijk zeggen dat ik veel doelen niet eens meer wist, daarom publiceer ik ze ook altijd. Dat geeft me een stok achter de deur. Nu is het tijd om in alle openheid te kijken welke doelen ik gehaald heb. En welke niet.

Doel 1: Ik wil weer één of twee projecten waar ik echt heel trots op ga zijn doen.

Eigenlijk heb ik die niet gehaald. Ik heb wel dingen gedaan waar ik trots op ben, maar dat kick ass project. Nee. Het project dat al liep, loopt nog steeds. Dat is in november / december afgeschoten en uitgesteld omdat de oplevering gewoon onder de maat was. Verder lopen er wel dingen, heb ik wel dingen gedaan die goed waren, maar ik moet heel eerlijk zijn, dit doel heb ik niet gehaald.

Doel 2: Meer lezingen. Eigenlijk wil ik minimaal 25 lezingen in 2015, maar 50 mag ook…..

Ik heb in 2015 in totaal 27 lezingen gegeven als ik het goed tel. Dus dit doel heb ik net gehaald, maar ook maar net.

Doel 3: Ik wil naar minimaal 2.500 downloads van “10 banen die verdwijnen & 10 banen die verschijnen“.

Niet gehaald. In totaal is het aantal downloads 1609. Nu heb ik er ook minder aandacht aan gegeven dan ik had moeten doen, maar het is duidelijk dat dit doel niet gehaald is.

Doel 4: Ik het wel heel leuk vinden als de eerste druk van het fysieke boek, die vandaag geleverd is, ook komend jaar geheel verkocht gaat worden.

Kansloos. Er zijn er meer dan 100 verkocht, dat wel, maar niet heel veel meer dan die 100. Dus ook niet gehaald.

Doel 5: Een doel dat ik in 2014 ook al had en gehaald heb, blijft toch staan. Namelijk Digitaal-Werven naar weer een volgende fase brengen.

Die is gelukt. Nog nooit was Digitaal-Werven zo druk en succesvol. Zo succesvol dat komend jaar een nieuwe venue nodig is om het er allemaal in te laten passen. Ook worden er stappen gezet om het op andere manieren een nieuwe fase in te brengen. Dus dit doel heb ik gehaald.

Doel 6: Ook hoop ik in 2015 weer een ‘open innovatie challenge’ te winnen.

Gehaald. Met Joost Plattel heb ik een gave challenge gewonnen. Dat blijft een kick, elke keer weer.

Doel 7: Mijn doel van 85 kilo blijft elk jaar een uitdaging en die blijft ook gewoon weer staan.

Niet gehaald, maar voor het eerst wel dichterbij gekomen. Met dank aan Dennis Rijnbeek die me wat trainingstips heeft gegeven en met dank aan met name ook Ad en Seth die me zo nu en dan aan gort reden tijdens een training. Ik zat boven de 90 en ben het jaar op 88 uit gegaan. Dus 85 komt nu echt in het vizier in 2016.

Doel 8: De defensieroute van Amsterdam fietsen (was ook een doel in 2014 al). Daar aan vast wil ik komend jaar meer lange tochten (boven de 100 kilometer) maken. De Cauberg op fietsen staat ook hoog op mijn lijstje.

Defensieroute weer niet gedaan. Die 100+ ritten wel enkele gehaald en ook de Cauberg heb ik dit jaar niet gereden.

Doel 9: Leren mediteren

Niet gedaan, maar… ik heb in maart de workshop al geboekt en betaald. Dus in 2016 komt dat er zeker van.

]]>
0
Bas van de Haterd <![CDATA[Nieuwe banen creëren met JobJam]]> http://vandehaterd.nl/?p=1473 2015-03-30T08:54:30Z 2015-03-27T10:04:22Z reparateurEen nieuw project / bedrijf is officieel live en daar ben ik erg trots op. In mijn boek ‘10 banen die verdwijnen & 10 banen die verschijnen‘ schrijf ik over de veranderende arbeidsmarkt. Het doel is om de boodschap duidelijk over te brengen: we moeten iets doen. We kunnen niet stil blijven zitten. Er verdwijnt zoveel werk, van chauffeurs tot winkelpersoneel en van accountants tot belastinginspecteurs, dat we niet stil mogen zitten in de creatie van banen. En niet iedereen kan programmeur of data-scientist worden.

Ik kreeg wel eens de vraag wat ik daar dan zelf mee deed. Ik inspireerde. En dat doe ik nog steeds, maar nu veel concreter dan ooit. Samen met Bertrand Weegenaar, een man die ik al jaren ken en veel aanvullende kwaliteiten heeft, ben ik JobJam gestart. JobJam heeft tot doel op nieuwe banen te creëren. Niet dat we zelf nu allerlei nieuwe bedrijven gaan opstarten, hoewel het niet ondenkbaar is dat we her en der belangen nemen, maar we gaan ervoor zorgen dat de actoren die hier mee bezig zouden moeten zijn dit op een gestructureerde manier gaan doen die tot actie leidt.

Het concept is gekopieerd van de Global Game Jam. Een weekend waarin heel veel mensen in de wereld een nieuwe game programmeren. Nu geloven wij niet dat je in een weekend een heel nieuw bedrijf opzet, maar je kan wel tot hele goede, onderbouwde, plannen komen. Door alle actoren een weekend (of een vrijdag-zaterdag) samen te brengen en onder begeleiding te laten nadenken over een concept dat toekomstbestendig is. De actoren zijn de gemeente, de regionale UWV, de scholen (hoog en middelbaar), de werkzoekenden en de ondernemers uit de regio. Deze mensen, met inspiratie en begeleiding, laten denken over een concept dat toekomst heeft. Een nieuw bedrijf dat inspeelt op de regionale werkloosheid, maar ook de regionale kracht qua huidige bedrijven. Een bedrijf waar niet over 5 jaar door robotisering weer verdwijnt, maar duurzame werkgelegenheid biedt.

Vanuit JobJam organiseren wij de bijeenkomst, zorgen we dat het juiste voorwerk is gedaan en begeleiden we de opvolging. Immers, een plan is mooi, maar het moet een bedrijf worden. Daar moet dus 3 tot 6 maanden lang een projectleider mee aan de slag, welke geholpen wordt door de experts van JobJam.

Met JobJam gaan we nieuwe banen creëren. Ik ben enthousiast. Als jullie dat ook zijn, ga dan je gemeente zeggen dat ze ook een JobJam moeten houden en nieuwe werkgelegenheid moeten creëren.

]]>
1
Bas van de Haterd <![CDATA[10 Banen die verdwijnen & 10 banen die verschijnen]]> http://vandehaterd.nl/?p=1471 2017-04-25T10:31:28Z 2015-03-18T15:39:56Z Cover_500pxMijn nieuwste boek heet 10 Banen die verdwijnen & 10 banen die verschijnen. Het is een nieuw experiment voor mij, ook al is het mijn vierde boek al weer.

Nieuw omdat het ten eerste geheel, en niet enkel als kleintje of in samenvatting, te downloaden is. Hierbij hanteer ik het ‘waardebepaling achteraf’ principe of het ‘betaal wat je wilt’ principe. In andere woorden: download het, lees het, betaal wat je wilt betalen.

Het boek is hier te downloaden.

Ook nieuw is dat ik het in eigen beheer heb uitgegeven. Hierdoor is er ook een fysiek boek, dat te koop is via bijvoorbeeld Bol.com. 

Het project van zelf uitgeven viel me minder zwaar dan ik had verwacht. Hoewel redigeren niet makkelijk is en er zelfs met drie eindredacteuren die alle drie de spelfouten uit mijn vorige boeken haalde na publicatie, er toch nog een paar in zijn blijven zitten. Opmaak, drukwerk, enzovoort. Ik ben normaal een extreme perfectionist, maar in dit geval valt me dat zwaar. Toch is het boek er en… voor de prijs die ik wilde: 10 euro.

]]>
0
Bas van de Haterd <![CDATA[Utopie 2: Talenten laten floreren]]> http://vandehaterd.nl/?p=1458 2015-02-17T11:38:54Z 2015-02-16T11:37:36Z Einstein_KnowledgeRecent las ik ‘gratis geld voor iedereen‘, het boek van Rutger Bregman. Hij stelde dat echte armoede in het westen ons gebrek aan dromen is. We hebben geen Utopia meer. We streven naar ‘iets beter’ niet naar ‘luilekkerland’ zoals in de middeleeuwen. Dromen, grote dromen, Utopia’s, zijn goed. Die hebben we nodig. Ook al lijken ze misschien vergezocht, vreemd en onrealistisch. Hij stelde ook dat meerdere Utopia’s, soms tegenstrijdig, goed waren. Dan kan je daarover filosoferen.

Net als Bregman is het einde van de armoede, zowel in het westen als in de wereld, één van mijn Utopia’s. Ik heb in mijn eerste stuk daarover geschreven, het basisinkomen kan dit oplossen.

Een ander Utopia, één die ik niet van Bregman leen, is het optimaal inzetten van talent. Het benutten van talenten. Het laten floreren van talenten. Dat is ten eerste nodig om die armoede op te heffen, maar het is ook nodig om mensen gelukkig te maken denk ik. Daar is echter heel veel voor nodig, te beginnen bij het onderwijs en te eindigen bij de manier waarop we (samen)werken en medewerkers selecteren.

Talenten & onderwijs

Talentvernietiging begint bij het onderwijs. De cartoon hiernaast zegt het denk ik heel goed. Of zoals Einstein al zei: Everybody has talent, but if you judge a fish by it’s ability to climb a tree, he’ll feel pretty stupid. 

educational-system-comic

Einstein zelf was ook zo’n geval van onbegrepen briljant. Hij kwam er niet echt goed door. Hij paste niet in het systeem. Hij was niet ‘slim’ genoeg. Hij is één van de zeldzame mensen die zich aan het juk van de maatschappij wist te onttrekken, maar hoeveel talenten hebben we inmiddels wel niet verspilt?

Bij het onderwijs zitten een paar problemen. Het eerste is de standaardisering van testen. Iedereen moet op dezelfde manier leren en testen, terwijl we weten dat verschillende mensen op verschillende manieren beter leren. Ik zal niet zeggen dat niet iedereen een bepaalde basiskennis van belangrijke materie moet kennen. Ik geloof dat een bepaalde kennis van taal, rekenen, aardrijkskunde en geschiedenis voor elk persoon heel nuttig is. Toch moeten we oppassen. Als kinderen beginnen aan het basisonderwijs scoort 90% briljant op een creativiteitstest. Na enkele jaren is dit minder dan 20%. Is dat een ‘normale’ gang van zaken dat je creativiteit afneemt naarmate je ouder wordt? Of is dit aan het onderwijs te danken? Laat ik het netjes zeggen: ik vrees dat het onderwijs wel enig effect heeft. Immers gaat het bij het onderwijs om wat de docent vindt, niet wat ‘ook goed kan zijn’.

Samenwerking vs Individuele prestaties

Iets anders dat we heel sterk leren in het onderwijs is dat individuele prestaties tellen. Niet het samenwerken. Als ik wilde samenwerken op school als het er echt toe deed, noemde we dat afkijken. Vergelijk dit met wat er nu in de armste landen gebeurt (Afrika, Zuid Amerika) door het ‘one laptop per child programma’ van Nicolas Negroponte. Die kinderen leren samen rondom zo’n laptop. Als er al een docent is, is de kans 80% dat deze zelf analfabeet is. De kinderen leren het dus samen en maken gebruik van elkaars natuurlijke talenten. Is dit ideaal? Misschien niet, misschien wel. De tijd zal het leren. Echter meer samenwerken, meer gebruik maken van talent en minder de nadruk leggen op de zwakke plekken zou die talenten veel meer kunnen ontwikkelen.

Selectie van medewerkers

Bij de selectie van medewerkers (ik gebruik hier expliciet niet de term werknemers, omdat een medewerker ook een zelfstandige kan zijn die mee-werkt aan een project) zou ik ook willen opperen dat het significant anders moet. We hebben bij de selectie zelden een idee van iemands talent, we meten niets door en als we al testen, doen we dit doorgaans slecht.

Er zitten in onze huidige manier van selectie twee omissies. De eerste is het vertrouwen in andermans systemen die gegeneraliseerd zijn. Ik bedoel hierbij op onderwijsdiploma’s. Het tweede is dat we vertrouwen op een curriculum vitae, een levensloop van feiten, waarbij belangrijke informatie altijd ontbreekt.

Diploma’s

Het vertrouwen op diploma’s is voor mij een gruwel. Wat zegt het? Volgens recruiters zegt het van alles over het denkniveau, ik durf het te betwijfelen. Er zijn recruiters die stellen dat MBO, HBO en WO drie verschillende niveaus zijn. Er zijn recruiters die MBO en HBO bij elkaar vegen en er zijn recruiters die HBO en WO bij elkaar vegen als vergelijkbare niveaus. Allemaal ervaren mensen die dit op basis van ‘vele jaren praktijkervaring’ doen. Allemaal hebben ze ongelijk. Ze hebben een eigen perceptie gevormd en voeren die perceptie al jaren door de gevallen te onthouden die ‘kloppen’ en de gevallen die niet met hun perceptie overeenkomen te negeren. Als het al te kwantificeren zou zijn, zouden alle recruiters tenminste hetzelfde moeten denken, niet is minder waar.

Schermafbeelding-2013-12-08-om-21.59.29Ook wijzen tests dit uit. Het plaatje hiernaast is het resultaat van een intelligentietest voor een traineeship bij de Gemeente Den Haag. Het bleek uit onderzoek dat alle succesvolle trainees een intelligentie boven een bepaald niveau (dat je eigenlijk van elke afgestudeerde WO’er zou mogen verwachten) hadden gehad en de onsuccesvolle daar onder zaten. Dus deed men een test. Van de 724 academisch geschoolde studenten kwam slechts 297 door de test. Wat zegt een WO diploma? Blijkbaar niet zoveel over de intelligentie als je zou verwachten. Misschien zegt het wel meer over ‘de docent naar de mond praten’ en ‘doorzettingsvermogen bij het leren’ dan over echte intelligentie.

curriculum vitae

Het CV is waarschijnlijk het belangrijkste document bij de selectie van nieuwe medewerkers. Eigenlijk is het een redelijk waardeloos document. Het zegt namelijk wat iemand heeft gedaan, voor wie en hoe lang. Het zegt niets over hoe goed iemand het heeft gedaan.

De maatschappelijke verontwaardiging de laatste jaren is groot elke keer als een bestuurder weer een nieuw bedrijf ‘om zeep helpt’, nadat hij al eerder zijn onkunde had laten zien. Of als een arts die ergens de fout in is gegaan weer elders zijn beroep gaat uitoefenen. Dit alles komt door ‘het CV’. We kijken wat iemand heeft gedaan, waar en hoe lang. Niet hoe goed. De uitzonderingen hierop zitten vaak in de ‘extremen’. Denk aan het voetbal, waar prestaties vaak heel duidelijk zichtbaar zijn. Denk aan films, waar acteertalent zichtbaar is. En toch is bij films vaak nog een auditie nodig voor acteurs. Een auditie waarin ze hun talenten voor de specifieke rol moeten tonen. Een sollicitatiegesprek is alles behalve een auditie. Ik heb nog nooit een IT’er tijdens een sollicitatie-gesprek een stuk code zien schrijven of een verkoper een klant zien binnenhalen.

Correlatie CV en talent

De correlatie tussen CV’s en talenten blijken in de praktijk dun. Een paar prachtige cases hiervan zijn te vinden op mijn blog RecTec. Ik wil er even twee uitlichten.

Front-end developer

Een hele eenvoudige manier van selecteren is mensen het vooral laten doen. Dat was ook wat Angi Studio in Den Haag heeft gedaan. Die zochten een front-end developer. Dus een designer die ook kan programmeren. Ze maken vooral responsieve en adaptieve websites (die zich dus automatisch aanpassen aan je scherm). Het interessante aan design is dat men meestal al selecteert op meer dan een CV alleen. Men wil ook een portfolio. Daaruit blijkt al veel meer de kwaliteit van iemands werk. Toch blijkt zelfs met een portfolio erbij talent niet goed identificeerbaar.

Angi studio schreef namelijk een wedstrijd uit. Ze gaven je een website, wat code en je moest die responsive maken. De resultaten: de twee beste personen hadden ze op basis van hun CV nooit uitgenodigd. Zoals Anna Botvinne (directeur) me vertelde: “je portfolio is sterk afhankelijk van de vrijheid die een klant je geeft en (als starter) de begeleiding van je manager. Het zegt dus nog steeds niet zoveel over jouw talent.” 

Voor een uitgebreide analyse verwijs ik je graag naar het hele artikel.

Harver Talent Pitch

Een andere prachtige case op dit gebied is de Harver Talent Pitch bij Arvato. Hier heeft men onderzoek gedaan naar de kwaliteiten die een call centre medewerker succesvol maakt. Het resultaat was dat er slechts één ding uit het CV een positieve correlatie had met goed functioneren in een call centre. Als je in de gevangenis had gezeten was je blijkbaar goed in dit werk. De reden zullen we nooit weten, maar de correlatie was er. Je kan er echter niet op selecteren, veel klanten zullen het niet accepteren. Dus is men gaan kijken naar de kwaliteiten van call centre medewerkers en men kwam tot 24 facetten. Van goed kunnen spellen (veel werk gaat tegenwoordig via e-mail) tot een goede oor-hand coördinatie (kan je foutloos intypen wat iemand je vertelt). Allemaal zaken die je niet kan testen in een normale selectie-procedure. Men heeft hiervoor dus een test ontwikkeld, die lang duurt (ruim een half uur), maar wel inzicht geeft in de talenten van mensen. Het gevolg is dat de meeste mensen die nu geselecteerd worden en succesvol zijn, waarschijnlijk nooit waren uitgenodigd. Het verloop is sterk gedaald, de kwaliteit is sterk gestegen en zowel het bedrijf als de medewerkers zijn gelukkiger.

Samenwerken en teams

En dan is er nog het samenwerken in teams. Dat wat ons vanaf jongs af aan eigenlijk wordt afgeleerd op school. Toch is ook dit essentieel. Je hebt in elk team verschillende rollen. Zoals een voetbalelftal met enkel scorende spitsen niet zal winnen, kan een team met enkel creatieven ook niet tot een oplossing komen.

Team samenstelling is belangrijk. Ik hoor vaak als het gaat over diversiteit dat het wel ‘de beste persoon voor de baan’ moet zijn. Daar ben ik het mee eens, maar is de beste persoon de beste voor het team of als individu. Om weer in een voetbal vergelijking te vallen: Jan Wouters was de beste persoon voor het team toen hij naar Ajax ging, maar zeker niet de beste individuele voetballer op dat moment. Tom Veelers is zeker niet de beste wielrenner die Nederland heeft, maar in de sprinttrein voor Marcel Kittel is hij onmisbaar en daarmee de beste man voor die specifieke baan.

Als we kijken naar diversiteit is in veel gevallen een vrouw misschien wel per definitie de beste persoon voor een baan, hoe goed de individuele kwaliteiten van de mannelijke tegenkandidaten ook zijn, omdat het team zoveel sterker wordt door een extra perspectief.

Ook dit zou inzichtelijk en meetbaar gemaakt moeten worden. Er is genoeg informatie beschikbaar m.b.t. persoonlijkheidsprofielen bijvoorbeeld. Ik verwacht dat daar de komende 10 jaar nog veel meer over beschikbaar zal komen, door de vergaring van (online) data kunnen we veel beter persoonlijkheidsprofielen gaan samenstellen dan ooit tevoren. Bij de pre-selectie (wie vragen we voor deze functie) zou daar al rekening mee gehouden kunnen worden. Enkel mensen met persoonlijkheid type …. mogen in aanmerking komen voor deze specifieke positie in dit specifieke team.

Mijn Utopia

Mijn tweede Utopia: het optimaal benutten van talenten. Zowel individueel als in teams.

Mensen hun talenten laten ontplooien vanaf jongs af aan, door deze talenten te stimuleren en niet de nadruk te leggen op wat ze niet kunnen.

Mensen te selecteren op hun talenten, door dit te testen en niet te vertrouwen op wat iemand denkt dat iemand anders getest heeft. Door niet af te gaan op diploma’s en eerdere banen. Door iedereen gelijke kansen te geven aan het begin van een procedure, met een test die volledig is toegespitst op het werk dat gedaan moet worden.

Door teams samen te stellen niet op individuele kwaliteiten. Geen sub-optimalisatie van de beste mensen, maar te streven naar het beste team. Door te zorgen dat alle essentiële rollen, niet alleen functioneel, maar ook psychologisch, vervuld worden.

]]>
0