Dat is (niet) mijn probleem

15103901_sHoe vaak kom je het niet tegen. Iemand die van zijn of haar probleem, jouw probleem maakt. Of van zijn of haar gebrek, jouw probleem maakt? Best vaak gok ik zo. Want onze gebreken zijn voor ons heel normaal. Dat is wie we zijn. En laat ik voorop stellen, het is niet erg om een gebrek te hebben. Die hebben we allemaal. We zijn allemaal beter in bepaalde dingen dan in andere dingen. Echter, het moment dat jouw gebrek problemen voor anderen oplevert, moet je er omheen werken. Dan moet je niet van jouw gebrek, andermans probleem maken. Een gebrek herken je meestal aan de zin:

Je kan van mij niet verwachten dat…

Blijkbaar had die ander dat dan wel verwacht. En of hij dat wel of niet had mogen verwachten, misschien wel, misschien niet. Echter, als je die zin vaak gebruikt, of regelmatig tegen verschillende mensen om grofweg dezelfde issue, is het iets waar je aan zou moeten werken.

Een voorbeeld

Zelf kwam ik er een paar jaar geleden achter dat ik nogal snel opgeef als het tegen zit. Dit was zo’n realisatie toen ik een paar maanden door Azië ben gaan reizen. Ik ben van nature een quitter. Waarschijnlijk omdat het me allemaal altijd wel makkelijk is afgegaan. En ik kan best doorzetten, als ik weet dat ik ga slagen of progressie zie. Als het echt tegenzit, geef ik te snel op. Of beter… gaf ik te snel op. Want deze realisatie heeft me ertoe gezet dat ik mijn gedrag ben gaan aanpassen. Dat heeft een paar gevolgen gehad.

  1. Ik begin niet meer aan zaken waarvan ik weet dat ik ga opgeven. Dat klinkt misschien heel vreemd, want dan geef je op voor je begonnen bent, maar dat is het niet. Ik weet waar ik wel en geen energie van krijg en wat ik wel en niet nodig heb. Ik heb bijvoorbeeld altijd een partner nodig in projecten. Dus start ik geen nieuw project zonder een partner. Anders geef ik toch weer op.
  2. Ik zet mezelf haalbare doelen (die ik vooraf haalbaar acht) en meet elke stap. Dan zie ik progressie. Zo ben ik gaan mediteren. Ik wilde dat volhouden, maar ik ken mezelf en bij meditatie weet ik ook dat het effect wel een tijdje duurt. Dus heb ik mezelf beloofd dat ik elke dag mediteer tot de terugkomdag van de cursus. Dat meet ik met een app. Vandaag haalde ik de 30 dagen op een rij ‘badge’. Hoewel ik me regelmatig afvraag of dit voor mij is, weet ik dat als ik het geen drie maanden de kans geef, ik het nooit zeker zal weten.

Een ander voorbeeld. Ik merkte dat ik steeds vaker kleine afspraken vergat. Als ik op een congres beloofde iemand digitaal aan een ander voor te stellen bijvoorbeeld. Of dat ik beloofde een onderzoek te mailen. Dingen die heel veel mensen heel vaak vergeten, maar ik ga er altijd prat op dat ik mijn afspraken nakom. Dus ook deze afspraken. De oplossing: een to do app op mijn telefoon die synchroniseert met mijn laptop (ik gebruik wunderlist). Snel een to do maken, klaar. Op deze manier is mijn gebrek aan herinneringen (ik spreek ‘te veel’ mensen) niet het probleem van een ander (die mij weer ergens om moet gaan vragen). Ik pas mijn proces aan.

Mijn gebreken moeten niet andermans problemen zijn.

Vergelijk dit met een geval dat ik enige maanden op rij heb gehad. De persoon in kwestie heeft in een half jaar tijd minimaal vijf keer gezegd: ‘je kan van mij niet verwachten dat ik alle communicatie van al mijn klanten herinner’. Nou, jawel, dat kan je dus wel. En als je dat niet kan, moet je een systeem maken dat wel werkt. Dan moet je misschien niet alles in e-mails opslaan. Dan moet je misschien een mini-crm systeem inrichten en jezelf trainen dat als je een afspraak maakt, hoe onbenullig die ook is, je die meteen even noteert in dat systeem. Want het systeem alleen is niet voldoende, je moet het wel gebruiken op een bepaalde manier.

Als geen ander weet ik hoe lastig dat is. Dat merk ik met mijn to do applicatie. De eerste maanden deed ik daar ook veel te weinig mee, dus ben ik mezelf gaan dwingen. Nu durf ik ook rustig in een meeting te zeggen: momentje, ik noteer dit even als to do, ander vergeet ik het. Weet je wat het mooie is: nog geen klant of relatie heeft dat ooit vreemd gevonden.

Dus…

Iedereen die zijn gebreken kent, heeft er één minder zegt mijn vader altijd. Als je weet waar je zwak in bent, moet je daar om heen werken. Of door te zorgen dat andere mensen die zaken doen (de reden waarom ik een boekhouder heb) of door een systeem te maken voor jezelf waardoor anderen geen last hebben van jouw gebrek.