Zelf spreek en organiseer ik regelmatig events. Met name seminars en congressen, waarbij een grotere groep mensen, 25 tot 200 doorgaans, naar één verhaal luisteren. Natuurlijk zijn er veel varianten (met workshops, ronde tafels, etc), maar laten we even uitgaan van het plenaire deel van het event.

Hier doet zich namelijk een onmogelijkheid voor die ik al zo lang als ik events organiseer, nu zo’n 7 jaar, tegenkom: de verwachting van de bezoekers. Het probleem is namelijk dat elke bezoeker altijd ‘nieuwe dingen’ wil horen. En dan niet één of twee nieuwe voorbeelden of kleine dingen, nee, iets grandioos nieuws dat de wereld verandert. En daar zit een probleem, een probleem dat niet op te lossen is en wel om de volgende redenen.

Het eerste probleem is dat mensen namelijk altijd naar events toe gaan over onderwerpen waar men al veel van weet, in het vakgebied waar men in zit en waar men veel over leest. Dan is het heel lastig om met iets nieuws te komen wat iemand nog niet weet, immers, het zou slecht van de bezoeker zijn om het niet te weten. Dan heeft de bezoeker zijn of haar vakgebied niet goed bij gehouden.

Het tweede probleem is dat als er iemand met iets echt nieuws komt, men het afdoet als onzin. “Dat zal nooit gebeuren”, “wat een lariekoek, zo zit de wereld niet in elkaar” zijn uitspraken die je dan vaak hoort. Ik denk hierbij terug aan de eerste sessies die ik ooit gegeven heb over social media in recruitment. Ik herinner me nog mensen die zichzelf behoorlijk hoog hebben zitten in online recruitment die later naar mij toekwamen en zeiden: ‘Bas, dat social media van jou, dat LinkedIN en zo, dat is allemaal leuk en aardig, maar laten we elkaar nu geen mietje noemen, meer dan een paar procent van het hele recruitmentveld zal het natuurlijk nooit worden”. Ook zijn de reacties op verschillende blogs over de invloed van Google en Social media in recruitment uit 2006 en 2007 bijzonder interessant om af en toe terug te lezen, net als trouwens het feit dat het totale onzin was dat grote bedrijven zoals ING zouden splitsen.

Maar terug naar de events. Men wil dus iets nieuws horen, maar als het echt vernieuwend is, is het nooit acceptabel. In sommige gevallen is dat onterecht, maar ik klem me hier ook altijd vast aan een uitspraak van een trainer die qua trainingstechnieken een inspirator voor mij is geweest. Hij stelde: “men wil altijd iets nieuws horen, maar sinds wanneer is trainen nieuwe dingen leren. Stel je nu eens voor dat de zusjes Williams morgen van hun tennistrainer te horen krijgen: vanaf vandaag tennissen wij alleen nog met ons racket tussen de tanden. Wel vernieuwend, maar volgens mij niet nuttig. Trainen is het aanscherpen van wat er al is, onderhoud plegen, als je in een training presentatie technieken allemaal nieuwe dingen leert is er iets goed mis. ” Hetzelfde geldt volgens mij voor lezingen.

Iets nieuws horen is dus oftewel onzin, of het wordt afgedaan als onzin. En dat maakt het best lastig om iets nieuws te brengen op een event. Ook hoor ik vaak dat mensen ‘concrete cases’ willen op een event. Maar als je die één presenteert is het bijna altijd ‘een commercieel verhaal’ en luisteren de meeste bezoekers nauwelijks meer, ongeacht wat er verteld wordt.

Daarom houd ik me op events altijd vast aan een uitspraak van mijn oud marketing docent. Die stelde: Bas, op een goed event heb je één of twee keer een ‘heeee’ momentje. Heeeee als in: dat is interessant, zo had ik er nog niet naar gekeken of dat voorbeeld kende ik nog niet. Als het er meer zijn heb je namelijk je vakgebied niet goed bijgehouden. Als het er minder zijn is het een slecht congres.

Ik hoop iedere keer opnieuw dat het verwachtingspatroon van Nederlandse congresbezoekers wat bijgesteld wordt, omdat men het onmogelijke verwacht. Gewoon tevreden zijn met bevestiging van wat je al weet en een paar ‘ah ha’ momentjes is waarvoor je naar een seminar of workshop toe gaat.