Verbazing, anders kan ik het niet omschrijven. Recent heb ik een aantal verzoeken gekregen van verschillende partijen om eens met ze te sparren over de toekomst van de arbeidsmarkt en de rol van… hun klant erin. Hoe ontwikkeld de arbeidsmarkt zich en wat is de rol van een specifieke branche of zelfs een specifieke speler erin. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee, maar deze partijen verwachten dat ik dit gratis kom doen. Ze hebben dus al een klant die hen betaald, missen de kennis of zijn in ieder geval niet zeker genoeg van hun zaak, maar zijn niet bereid om voor mijn kennis te betalen. Ik verbaas me hierover en wel vanuit twee oogpunten.

Waarde delen?

Het eerste oogpunt is dat van het delen van waarde. Ik sta er serieus van te kijken dat mensen het lef hebben om te stellen: wij verdienen hier wel aan, we willen dat je ons helpt, je kennis met ons deelt, maar wij delen die waarde niet. Persoonlijk verbaas ik me erover dat je dat durft te vragen, volgens mij is het toch behoorlijk onfatsoenlijk. Vanuit werknemers kan ik me nog iets indenken, die krijgen namelijk toch wel betaald en doen dat misschien ook wel vaker. Hoewel de grap natuurlijk is dat dit typisch de organisaties zijn die nooit iets geven als ze het gevraagd wordt, immers is advisering hun core-business en dat kunnen ze niet gratis weggeven. Van anderen verwachten ze dat dus wel, maar dat vinden ze niet vreemd.

Van mede-ondernemers is het wat dat aangaat dus nog vreemder, omdat die exact weten hoe het in elkaar zit en die zullen het zelf ook niet snel doen.

Verbazing is echt het enige woord wat me elke keer te binnen schiet als ik een verzoek krijg.

Selectie adviseur

De andere verbazing die mij treft is hoe dit soort partijen in hemelsnaam tot adviseur zijn benoemd. Immers zoek je toch iemand die juist weet waar hij mee bezig is? Je zou je toch juist verdiepen hierin? Blogs lezen? Weten wat iemand voor visie heeft (in grote lijnen)?

En als je dan al zomaar een partij inhuurt omdat die naam het goed op de kaft doet naar het management of je het een prettige partij vind om mee te werken, dan zorg je toch voor voldoende budget dat men die inhoudelijke expertise kan inhuren? Want de echte expertise zit in deze nieuwe wereld bij zelfstandigen (al jaren), dus het inhuren van deze partijen lijkt me onderdeel te moeten zijn van de begroting. Tenzij je natuurlijk een rapport wilt dat vooral stelt wat jij wilt dat het stelt.

Conclusie

Wil dat zeggen dat je me niet moet uitnodigen voor ronde tafels of sessie om kennis te delen? Nee, absoluut niet. Ik organiseer zelf ook regelmatig ronde tafels over specifieke onderwerpen (binnenkort met Simon Stolz nog één over strategisch personeelsbeleid). Daar betaal ik ook niet voor, maar daar krijg ik ook niet voor betaald. Dat gaat gewoon om het uitwisselen van kennis waar iedereen beter van wordt.

Voor goede doelen is het ook iets anders, daar werk ik eigenlijk altijd voor niets voor. Niet dat ik dat limietloos doe, ik maak altijd de afweging of ik dat wil doen of niet. Geld zal ik er niet voor vragen, dat kan men wat mij betreft beter aan het doel besteden. Waarbij natuurlijk weer een nuance is dat niet iedereens goede doel ook het mijne is.

Wanneer er echter een specifieke, betalende klant al is, zal ik geen gratis werk doen. Argumenten als ‘je doet ook kennis op’ en ‘het gaat ook om het netwerk’ halen dan bij mij weinig uit. Als je ook kennis op zou doen zou je zelf als organisatie dus ook voor niets werken.

Conclusie is eigenlijk eenvoudig, samen zullen we alles delen. Samen kunnen we kennis delen, maar als er geld in het spel is delen we dat ook samen. Gewoon heel eenvoudig, netjes en fatsoenlijk alles samen delen.