Vandaag was Digitaal-Werven, het event gekoppeld aan het onderzoek naar de beste Digitale Sollicitatie-ervaring.

De award is dit jaar gewonnen door Tam Tam. Allemaal leuk en aardig, maar ‘de buitenwereld’ wist het eerder dan de zaal waar ik de award uitreikte. Oeps.

Wat gebeurde er? Ik ben ingehaald door de snelheid van het web. Vorig jaar had ik nogal wat kritiek op de SJP (Stichting Jaarprijzen Personeelscommunicatie) over het feit dat ik één of zelfs geloof ik twee dagen na de uitreiking nog nergens een overzicht van de prijswinnaars had kunnen vinden. Omdat ik dan natuurlijk zelf niet diezelfde fout wil maken had ik de blogs alvast in de ‘back end’ gezet van zowel Digitaal-Werven als RecTec. Keurige beide om live te gaan om 17:00 uur, als de prijzen zouden zijn uitgereikt.

Mijn grootste angst? Dat andere bloggers op RecTec mijn artikel al zagen en daar over zouden Tweeten. Die angst bleek ongegrond, maar dan…

Dan ben ik zelf aan het woord met mijn presentatie en loop ik iets uit, ongeveer 10 minuten en staan de prijswinnaars dus online voordat ik de winnaar bekend maak. En door de snelheid van het ‘real time web’, oftewel Twitter, waren er al mensen in de zaal die de winnaar wisten terwijl ik het jury rapport oplas. Oeps…

Ook had de winnaar al een Google alert gekregen dat de naam Tam Tam weer ergens genoemd was… Een blog met de titel: de winnaar van Digitaal-Werven 2009: Tam Tam. Oeps…

De leermomenten voor mij?

1) zorg dat je iemand in de zaal hebt die de tijd aangeeft (dan was ik niet uitgelopen, dat was totaal overbodig)

2) bouw een marge in met de blogs die online gaan met de bekendmaking van de winnaar. Events kunnen nu eenmaal een beetje uitlopen. Real time web en meteen dingen online zetten is geweldig, maar het is ook niet super noodzakelijk dat het op de minuut nauwkeurig online komt.