Ondernemersseks

Wat doe je op een zonnige, doch koude, zondagmiddag? Precies, een boekje lezen. Op het balkon, tussen de konijntjes Two en Lot, want de auteur van Ondernemersseks is hun een van grootste fans. Toepasselijk leek me.

Karen Romme heeft een deel van haar columns voor het Financiele Dagblad van de afgelopen jaren gebundeld in een boekje genaamd ondernemersseks en andere doordenkertjes.

En wat doe ik als ik een zakelijke boek gelezen heb, dan schrijf ik er hoe dan ook een recensie over. Om beter te onthouden wat me er in opviel en omdat ik gewoon gek ben op dingen delen.

Waarom een boek recensie op deze site en niet op RecTec, Marketingfacts of HNWb? Omdat de doelgroep zich er eigenlijk niet voor leent op die sites. Nu ga ik niet het hele boek doornemen natuurlijk, daarvoor moet je het zelf maar kopen (hoewel het me meer een ‘krijg’ boek lijkt, ideaal om te geven, maar wie het voor zichzelf gaat kopen (behalve ik) weet ik niet.

Bij een aantal columns heb ik een kruisje gezet in het boek (ja, van Karen mag je in haar boeken rekenen, juist zelfs). Dat waren de puntjes die me opvielen.

De eerste waar dat gebeurde was bij de column over IKEA. Hoe bijzonder is het eigenlijk dat een organisatie zo groot en in die branche toch zoveel fans heeft. Karen’s vraag was: waarom is dat zo en hoe kan je dat als ondernemer reproduceren? Wat mij hier opvalt is dat ze denk ik voorbij gaat aan de belangrijkste asset van IKEA, het personeel. Ik kom er zelf zelden, maar het viel me een paar jaar geleden op dat ik 4 jaar nadat ik er ooit geweest was ineens dezelfde cassiere zag bij het afrekenen. Ik heb later de HR manager van IKEA hier wel eens naar gevraagd toen ik het geluk had bij hem in een panel te zitten (ik beschouw dat in zijn geval nog steeds als een eer). Hij vertelde me dat hij bij reorganisaties altijd het hoogst betaalde personeel ‘offerde’, maar de winkelvloer in tact moest blijven. Mensen die zo weinig verdienen zei hij, die moet je beschermen. Mensen die meer dan 50k mee naar huis nemen kunnen best voor zichzelf zorgen. Misschien is het wel mijn HR en recruitment achtergrond, maar dat is volgens mij (naast het product van IKEA) wel eens van hun belangrijkste elementen van succes.

Een andere leuke case beschreef ze over ING webcare, vorige week nog uitgeroepen tot Nederlands beste, maar ze komen er niet genadig van af in eerste instantie. Karen omschrijft feilloos het probleem. Regels en procedures voorop. Na heel veel vijven en zessen, heel veel heen en weer geDM lukte het ze eindelijk om iets te doen dat niet in het standaard proces zat. Een vooraf ingevuld formulier te sturen om alles in orde te maken. Tja, dat had een medewerker natuurlijk ook meteen kunnen bedenken, misschien kan je het niet in het PC aangeven, maar je kan het desnoods dan even zelf doen.

Een mooie andere column ging over de succesvolle prijsvechter. Een partij die grote hoeveelheden ‘incourante’ artikelen inkoopt die nog steeds populair zijn en ze vervolgens via een webshop aan de man brengt. Wel zelf ophalen, want het ging hier om dakkapellen. Als ondernemer is er vaak geld te verdienen aan de gaten die de grote organisaties laten vallen, zeker als je dit combineert met ‘bijzondere service’, zoals deze man deed.

Dit doet mij denken aan een van mijn favoriete kleine ondernemers: Allers Speciaalzaak in Eindhoven. Hier koop ik jaarlijks mijn award voor Digitaal-Werven en heb ik vorig jaar ook foto’s in glas laten graveren als kado. Wat maakt Allers zo speciaal? Hun sublieme servicegerichtheid, in combinatie met een hele fatsoenlijke (soms zelfs lage) prijs. Toen ik in 2011 mailde dat ik met spoed de award nodig had omdat het event op maandag was en ik pas op donderdag de winnaar wist kreeg ik een reactie terug: ik dacht dat je zei spoed…. We hebben nog een heel weekend.

De column ‘graag voor weinig’ gaat over het grote verschil tussen loonslaven en ondernemers. Verzoeken om te komen spreken voor niets of bijna niets, want anderen doen het ook voor niets. Nou, volgens mij krijgen die gewoon hun loon betaald als ze spreken hoor. Opvallend is altijd dat dit meestal behoorlijk goed betaalde mensen zijn die dit soort verzoeken doen. Het deed me terugdenken aan het moment dat een beursgenoteerd bedrijf mij vroeg voor niets te spreken, het ging immers om kennisdeling (de kennis die ik met de groep moest delen) en er was geen budget voor sprekers. Ik heb deze partij destijds vrolijk laten weten, na een check op bestuursvoorzitter.nl, dat als ze hun CEO 750.000 euro per jaar konden betalen, er best 1.500 euro voor een lezing van mij af kon. Opvallend genoeg ging men daarna meteen akkoord (meestal haken ze dan af).

Een laatste column die mij raakte was die over kaskoeien. Soms doe je dingen die best winstgevend zijn, maar waar je eigenlijk geen zin meer in hebt. Vraag jezelf altijd af of de tijd die erin zit wel het rendement waard is. Zelf heb ik dat ook bij Digitaal-Werven. Eigenlijk zoek ik daar al meer dan een jaar een partner voor, want stoppen wil ik nog niet, maar er zitten teveel energievreters voor me in.

Al met al is Ondernemersseks een leuk boekje voor ondernemers, dat je aan het denken kan zetten. Vooral leuk om te geven aan mensen die denken over het ondernemerschap of net aan het begin ervan staan.