Respect voor de ondernemer

arringtoncigarHet moet me van het hart. Ik kan het niet meer voor me houden. We hebben in Nederland een extreem gebrek aan respect voor ondernemers, waardoor er geen nieuwe banen meer komen.

Ik lees de laatste tijd regelmatig comments op nujij bij allerlei berichten. Ik hoor vaak dat ik er dan om vraag, de hoeveelheid onzin die daar wordt groepen, die moet je niet serieus nemen. Echter is het een indicatie van het sentiment dat in grote groepen in ons land leeft. Ik lees met name de comments op berichten over de arbeidsmarkt en de agressie richting werkgevers en ondernemers is ongekend. Ondernemers zijn walgelijke profiteurs. Ze zeuren over van alles. Ze willen alleen maar over de ruggen van mensen geld verdienen. Ze hebben geen fatsoen.

Geen van deze mensen, ongetwijfeld allemaal werknemers, realiseert zich blijkbaar dat elke baan in het bedrijfsleven bestaat bij de gratie van ondernemers. Dat het de mensen zijn die hun spaargeld, hun huis en hun volledige financiële toekomst op het spel zetten die banen creëren. Ik begrijp heel goed dat steeds minder mensen de behoefte hebben om alles op het spel te zetten en werknemers in dienst te nemen als diezelfde werknemers ze als uitschot van de maatschappij bestempelen.

Begrijp me niet verkeerd. Er zijn zeker ondernemers die heel slecht met mensen om gaan. Ik weet er alles van. Ik heb er één als baas gehad. Ik spreek nog regelmatig twee oud collega’s van die tijd, beide nu goede vrienden, die beide ook voor zichzelf begonnen zijn. Alle drie staan we ook op het punt dat wij nooit onze mensen zullen behandelen zoals we daar zijn behandeld. Ik ontken niet dat er slechte ondernemers zijn, maar dat is echt een kleine minderheid.

Wat mij het overigens opvalt is dat veel horrorverhalen over werkgevers over grote organisaties gaan. De misstanden daar zijn dan dus niet veroorzaakt door ondernemers, maar door managers in loondienst. Werknemers dus, die zich houden aan regels van andere werknemers en zich daarachter verschuilen.

Dat zijn dus geen werkgevers die werknemers naaien, maar werknemers die andere werknemers naaien.

Zelfstandigen

Ook zelfstandigen zijn ondernemers en zitten in een verdomhoekje. Dat zijn al helemaal parasieten en volgens sommige journalisten (in loondienst) de ergste als ze niet de ambitie hebben om door te groeien. Vergeten wordt altijd dat de zelfstandig professional tenminste één baan heeft gecreëerd, die van zichzelf.

Ze betalen niet mee aan de sociale zekerheid, wat ze niet mogen al zouden ze dat willen, en ze maken er ook geen gebruik van. Toch ligt de nadruk alleen op het eerste stukje van die zin.

Iedereen in zijn of haar kracht

Nu is het heel makkelijk om werknemers in een hoekje te zetten als profiteurs die bij de eerste de beste tegenslag in de ziektewet gaan zitten. Dat zou onzinnig zijn, net zo onzinnig als zelfstandigen wegzetten als profiteurs of ondernemers als oplichters. Net zo goed als er werknemers zijn die profiteren van de regelingen zijn er zelfstandigen die inderdaad overbetaald werk in loondienst doen of ondernemers die misbruik maken van werknemers. In alle gevallen is het een kleine minderheid.

Waarom laten we iedereen niet in zijn of haar waarde?

Waarom accepteren we niet dat er mensen zijn die het beste functioneren als werknemer, omdat ze die (schijn)zekerheid nodig hebben om te floreren? Net zo goed als dat er mensen zijn die hun talenten het beste kunnen ontplooien als zelfstandige, maar geen capaciteiten hebben om personeel in dienst te nemen? En waarom respecteren we niet de ondernemers die alles op het spel zetten, hun hele vermogen, om een onderneming te bouwen en banen te scheppen?

Banen scheppen

Elke keer als ik lees hoe ‘men’ denkt over werkgevers en hoe naar er over hen gesproken wordt begrijp ik waarom er niet meer banen gecreëerd worden. Als we willen dat er banen bij komen zullen we echt meer respect moeten geven aan de mensen die deze banen creëren. Elk jaar twijfel ik weer of ik al mijn spaargeld op het spel moet zetten om Digitaal-Werven te organiseren, want dan moet ik studenten tijdelijk in dienst nemen om het onderzoek te doen. Studenten die met die ervaring straks een betere baan kunnen vinden en ondertussen (volgens velen) een fantastische vakantiebaan hebben. Echter ben ik dan werkgever, dus een verschrikkelijke profiteur. En ik heb enkel tijdelijk personeel in dienst (het is een project van 3 maanden, dus slechts een vakantiebaan), dus ik behoor tot de ergste soort werkgevers. Ik ben volgens velen het uitschot van de maatschappij. Ik verdien volgens sommige elke enge ziekte die ze kunnen bedenken. Elk jaar groeit mijn twijfel of ik het weer moet doen.

En als ik iets durf te zeggen over de risico’s van zieke werknemers krijg ik opmerkingen als:

Werkgevers die klagen over verzuim medewerker kan beter de boel inpakken en opzouten . Tegen verzuim van je medewerkers hoor je als bedrijf gewoon te verzekeren.

Niet dat iemand zich realiseert hoe duur dat is. Ik doe het dus niet, ik neem het risico en dek het anders in. Anders zou ik mijn mensen namelijk 25% minder loon moeten betalen om nog steeds uit de kosten te komen. Het interessante is dat je je ook tegen werkloosheid kan verzekeren, dat zijn vergelijkbare premies. Bijna geen werknemer doet dat. Waarom zou dat zijn? Omdat het zo duur is?

De agressie tegen werkgevers heeft nog een ander bij-effect. Als je immers geen respect voor iemand hebt, elke werkgever een oplichter vindt, dan staat buiten kijf dat je minder hard loopt voor zo iemand. Dat is vaak genoeg aangetoond. Je doet het meest je best voor iemand waar je respect voor hebt.

Nieuwe banen

Als we willen dat er nieuwe banen komen moet er echt veel veranderen. Een aantal regels kunnen in Den Haag worden aangepast, maar de mentaliteit naar werkgevers moet echt van onderaf veranderen.

 

Als we geen groter respect gaan krijgen voor werkgevers en ondernemers zullen er geen nieuwe banen bijkomen. Niet alleen vanwege het gebrek aan respect, maar ook omdat diezelfde potentiële werkgevers terecht veel te bang zijn dat de werknemers de kantjes er van af gaan lopen. Want als je geen respect hebt voor mensen, voel je je ook niet geneigd je stinkende best voor ze te doen. En zonder dat mensen hun stinkende best doen, elke dag weer, gaat het bedrijf uiteindelijk failliet. Dus waarom zou je beginnen als je weet dat je het toch niet gaat redden?

Dus…

Je hoort me niet zeggen dat we misstanden over het hoofd moeten zien. Je hoort me niet zeggen dat we ondernemers moeten verafgoden. We moeten ze wel respecteren als de mensen die banen creëren. We moeten ze hun successen gunnen, want ze zetten hun hele hebben en houwen op het spel. Ook daar mag respect voor zijn.